Datowanie metodą trakową

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Datowanie metodą trakową – metoda datowania bezwzględnego wykorzystująca zjawisko promieniowania, opiera się na samorzutnym rozszczepieniu izotopu uranu 238U. Optymalne datowanie tą metodą jest dla próbek pochodzących od 30–40 000 do ponad 2 000 000 lat wstecz. Metoda ta pomocna jest zwłaszcza przy datowaniu stanowisk paleolitycznych, także wyrobów szklanych, glazur oraz innych przedmiotów zawierających dostateczną ilość uranu. Posługując się tą metodą wyniki otrzymujemy z dokładnością do 2–10%.

Izotopy uranu rozpadają się na dwa posiadające dużą energię fragmenty, które wywołują przesunięcia atomów kryształu. Oddalają się z wielką prędkością pozostawiając ślady, czyli „traki” widoczne pod mikroskopem optycznym. Znając szybkość zachodzenia rozszczepień jąder izotopów uranu można obliczyć kiedy cały proces został zapoczątkowany.

Bibliografia[edytuj]

  • Dorota Ławecka: Wstęp do archeologii. Warszawa-Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2003.
  • C. Renfrew, Paul Bahn: Archeologia Teoria, Metody, Praktyka. Warszawa: Prószyński i S-ka, 2002.