Datowanie metodą uranowo-torową

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Metoda uranowo-torowa – metoda datowania bezwzględnego dla przedziału chronologicznego od 1 tys. do 300–350 tys. lat temu[1][2]. Opiera się na rozpadzie promieniotwórczym izotopów uranu i toru.

Metodę tę można stosować w datowaniu:

Metoda wykorzystuje rozpad dwóch izotopów uranu na pierwiastki pochodne: tor (230Th) i protaktyn, które ostatecznie rozpadają się w izotopy ołowiu (Pb). W przeciwieństwie do związków uranu, związki toru i protaktynu nie rozpuszczają się w wodzie. Tak więc uran wraz z wodą pobierany jest przez żyjące organizmy, a następnie gromadzi się w skorupkach i rafach koralowych, i od tego momentu zaczyna się rozpad promieniotwórczy. Datowanie oblicza się mierząc stosunek ilości toru do uranu. Czas połowicznego rozpadu 230Th wynosi ok. 75 tys. lat.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Schwarcz, Henry P.. Uranium series dating of Quaternary deposits. „Quaternary International”. 1 (Supplement C), s. 7-17, 1989. DOI: 10.1016/1040-6182(89)90005-0 (ang.). 
  2. Uranium-Thorium Dating, Department of Geosciences, University of Arizona.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dorota Ławecka 2003,Wstęp do archeologii, Warszawa-Kraków, Wydawnictwo Naukowe PWN
  • Renfrew C., Bahn Paul, 2002, Archeologia Teoria, Metody, Praktyka, Warszawa, Prószyński i S-ka