Datowanie metodą uranowo-torową

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Metoda uranowo-torowa – metoda datowania bezwzględnego dla przedziału chronologicznego od 1 tys. do 300–350 tys. lat temu[1][2]. Opiera się na rozpadzie promieniotwórczym izotopów uranu i toru.

Metodę tę można stosować w datowaniu:

Metoda wykorzystuje rozpad dwóch izotopów uranu na pierwiastki pochodne: tor (230Th) i protaktyn, które ostatecznie rozpadają się w izotopy ołowiu (Pb). W przeciwieństwie do związków uranu, związki toru i protaktynu nie rozpuszczają się w wodzie. Tak więc uran wraz z wodą pobierany jest przez żyjące organizmy, a następnie gromadzi się w skorupkach i rafach koralowych, i od tego momentu zaczyna się rozpad promieniotwórczy. Datowanie oblicza się mierząc stosunek ilości toru do uranu. Czas połowicznego rozpadu 230Th wynosi ok. 75 tys. lat.

Przypisy

  1. Schwarcz, Henry P.. Uranium series dating of Quaternary deposits. „Quaternary International”. 1 (Supplement C), s. 7-17, 1989. DOI: 10.1016/1040-6182(89)90005-0 (ang.). 
  2. Uranium-Thorium Dating, Department of Geosciences, University of Arizona.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dorota Ławecka 2003,Wstęp do archeologii, Warszawa-Kraków, Wydawnictwo Naukowe PWN
  • Renfrew C., Bahn Paul, 2002, Archeologia Teoria, Metody, Praktyka, Warszawa, Prószyński i S-ka