Demokratyczna Unia Kobiet

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Demokratyczna Unia Kobiet
Państwo  Polska
Data założenia 1990
Przewodnicząca Renata Berent-Mieszczanowicz
Adres ul. Marszałkowska 140

00-061 Warszawa

Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Demokratyczna Unia Kobiet
Demokratyczna Unia Kobiet
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Demokratyczna Unia Kobiet
Demokratyczna Unia Kobiet
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Demokratyczna Unia Kobiet
Demokratyczna Unia Kobiet
Ziemia52°14′13,6″N 21°00′28,6″E/52,237111 21,007944
Strona internetowa

Demokratyczna Unia Kobiet (DUK) – stowarzyszenie powstałe 16 czerwca 1990 r. w Warszawie, deklarujące działalność na rzecz następujących wartości: wolność, równość wobec prawa, prawo do wolnego wyboru, równy status, wszechstronny awans kobiet, ochronę socjalną, profilaktykę zdrowotną oraz edukowanie społeczeństwa na rzecz praw kobiet i praw człowieka. Stowarzyszenie posiada status organizacji pożytku publicznego.

Demokratyczną Unię Kobiet nazywano kobietami w paski, ponieważ ich znaczek jest w kilku kolorach. Kolor zielony symbolizuje zainteresowanie ekologią. Kolor czerwony – sympatyzowanie z europejskimi socjaldemokratami, fioletowy – to symbol feminizmu, pomarańczowy – oznacza, że program DUK jest alternatywny, a niebieski, że stowarzyszenie przywiązuje dużą wagę do problemów socjalno-bytowych kobiet.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Powstanie i pierwsza kadencja prezydium[edytuj | edytuj kod]

Stowarzyszenie powstało z inicjatywy grupy kobiet działających pod kierunkiem Danuty Waniek i Lucyny Orłowskiej z Gdańska.

Po uzyskaniu wpisu do rejestru sądowego rozpoczęto proces organizowania struktur terenowych. Powstały pierwsze kluby DUK m.in. w Gdańsku, Wrocławiu, Krakowie, Łodzi, Warszawie, Poznaniu i Słupsku. Wybrano pierwszą Krajową Radę Porozumiewawczą Demokratycznej Unii Kobiet i pierwsze Prezydium w skład którego weszły:

Pierwsze trzy lata działalności DUK to rozwój organizacyjny wyrażający się w powstawaniu nowych klubów, poszukiwaniu lokalnych i społecznych partnerów do współpracy oraz edukacją członkiń klubów w zakresie: polityki na rzecz kobiet, nabywania umiejętności komunikacji społecznej i negocjacji, przygotowania kobiet uczestniczących w ruchu do bezpośredniego udziału we władzy parlamentarnej i samorządowej.

W okresie tym prowadzono również działania polegające na publicznym wyrażaniu opinii i stanowisk w sprawach kobiet, przeprowadzaniu sondaży i badań dotyczących tej problematyki oraz doskonalenia umiejętności politycznych liderek DUK, które prowadzono przy współpracy z Parlamentarną Grupą Kobiet, której wówczas przewodniczyła Barbara Labuda.

Plonem pracy zaangażowanych osób w kadencji 1991-1994 było zorganizowanie 27 klubów z łączną liczbą 1000 członkiń i członków.

Druga kadencja[edytuj | edytuj kod]

W 1994 roku w Warszawie odbył się II Kongres Krajowej Rady Demokratycznej Unii Kobiet, który wybrał władze w następującym składzie:

W składzie Prezydium znajdowały się między innymi: Lucyna Orłowska, Marzena Sosnowska, Maria Skrobiszewska i Grażyna Ulicka.

Rok 1994 został ogłoszony przez ONZ Rokiem Rodziny. Wiele klubów terenowych organizowało w związku z tym spotkania, dyskusje środowiskowe i konferencje na temat takich problemów jak: przemoc w rodzinie, bezrobocie, zła sytuacja ekonomiczna i mieszkaniowa, brak instytucjonalnych mechanizmów wsparcia rodziny dysfunkcjonalnej i upadek polskiej oświaty.

Rozwijały się intensywnie kluby w Gdańsku, Kielcach i Wrocławiu. We Wrocławiu powstał ośrodek socjoterapeutyczny „Przeciw przemocy” wraz z hostelem dla bezdomnych kobiet, zorganizowany od początku i prowadzony do dzisiaj przez Klub Demokratycznej Unii Kobiet.

Ruch kobiecy DUK w Polsce został zaprezentowany przez Renatę Berent-Mieszczanowicz z Wrocławia, która w 1995 roku została zaproszona jako jedna z dwóch Polek (drugą była Beata Grudzińska z Poznania) na Międzynarodowe Targi Kobiet do Düsseldorfu.

W trakcie drugiej kadencji prowadzono działania w zakresie własnej edukacji oraz nabywania nowych umiejętności, m.in. autoprezentacji, komunikacji społecznej, mediacji, zdobywania środków na działalność, umiejętności współpracy z organizacjami pozarządowymi i innymi podmiotami.

W latach 1994–1997 nastąpiła wyraźna zmiana w kierunkach polityki społecznej w Polsce, a dzięki Urzędowi Pełnomocnika Rządu ds. Kobiet i Rodziny pozarządowe organizacje kobiece stały się ważnym ośrodkiem opiniodawczym dla administracji rządowej i samorządowej. Członkinie działały w swoich środowiskach lokalnych i w kilku przypadkach udało się wypracować partnerski model współpracy z samorządami lokalnymi.

Trzecia kadencja[edytuj | edytuj kod]

W listopadzie 1997 roku we Wrocławiu odbył się III Kongres Demokratycznej Unii Kobiet. W wyniku wyborów przewodniczącą została ponownie Danuta Waniek, wiceprzewodniczącymi: Jolanta Banach, Renata Berent-Mieszczanowicz, Jolanta Gontarczyk, a sekretarzem – Grażyna Karpowicz.

Trzecią kadencję DUK rozpoczął z liczbą 3000 członkiń zrzeszonych w 33 klubach. Wiele klubów posiadało już wówczas własne siedziby, część zorganizowała się przy biurach parlamentarnych. Wpływ DUK na politykę rządu i samorządów w zakresie problematyki równego statusu był jednak niewielki. Zbyt małe przedstawicielstwo w parlamencie i we władzach lokalnych nie dawało możliwości wypracowania systemowych rozwiązań.

Demokratyczna Unia Kobiet była w tym okresie organizatorem międzynarodowych konferencji, z których dwie odbyły się w budynku, w którym obraduje Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, a przedstawicielki DUK wielokrotnie uczestniczyły w różnych konferencjach poza granicami kraju (Danuta Waniek, J. Banach, E. Szparaga).

Po wyborach 2005 r.[edytuj | edytuj kod]

Po wyborach parlamentarnych z 2005 r., podobnie jak inne organizacje kobiece, odczuły wyraźny brak współpracy z administracją rządową i parlamentem. Parlamentarna grupa kobiet w związku z tym, iż jej członkinie w większości wywodzą się z klubu Sojuszu Lewicy Demokratycznej, nie ma już takiej siły przebicia i możliwości organizacyjnych, jak dawniej. Zdaniem DUK Krajowy Program na Rzecz Kobiet realizowany tylko w nieznacznym stopniu, a wiele ratyfikowanych przez Polskę konwencji międzynarodowych w zakresie praw człowieka i praw kobiet, łącznie z Konstytucją jest naruszonych bądź w ogóle nierealizowanych.

Kandydatem w wyborach prezydenckich w 2005 roku popieranym przez DUK miała być prof. Maria Szyszkowska, jednakże jej sztab wyborczy nie zebrał wystarczającej liczby podpisów, które umożliwiłyby jej kandydaturę.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]