Danuta Waniek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Danuta Waniek
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 26 października 1946
Włocławek
Szef Kancelarii Prezydenta RP
Okres od 23 grudnia 1995
do 2 grudnia 1997
Przynależność polityczna Sojusz Lewicy Demokratycznej
Poprzednik Stanisław Iwanicki
Następca Danuta Hübner
Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji
Okres od 26 marca 2003
do 31 grudnia 2005
Poprzednik Juliusz Braun
Następca Elżbieta Kruk
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Wielki Krzyż Komandorski Orderu Wielkiego Księcia Giedymina (Litwa) Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)

Danuta Waniek (ur. 26 października 1946 we Włocławku) – polska polityk i wykładowczyni akademicka, doktor habilitowany nauk humanistycznych. Posłanka na Sejm I, II i III kadencji, w latach 1995–1997 szef Kancelarii Prezydenta RP, w latach 2003–2005 przewodnicząca Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Danuta Waniek i prezydent Aleksander Kwaśniewski (2001)

Maturę uzyskała w Liceum im. Ziemi Kujawskiej we Włocławku. Studia ukończyła na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Stopień doktora nauk prawnych otrzymała na UW w 1977, stopień doktora habilitowanego nauk humanistycznych uzyskała w 1988. W latach 1974–1976 studiowała politologię w Wiedniu (w ramach dwuletnich podyplomowych studiów politologicznych w Institut für Höhere Studien und Wissenschaftliche Forschungen). Pod koniec lat 80. otrzymała stypendium Fundacji im. Friedricha Eberta w Bonn. Na początku lat 90. kierowała Samodzielną Pracownią Praktyki Konstytucyjnej w ISP PAN.

Działalność polityczna i zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Była działaczką Zrzeszenia Studentów Polskich. W latach 1967–1990 należała do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, w latach 80. uczestniczyła w reformatorskim tzw. Ruchu 8 Lipca. W 1990 wstąpiła do Socjaldemokracji Rzeczypospolitej Polskiej. Od 1991 do 2001 sprawowała mandat posłanki na Sejm I, II i III kadencji z ramienia Sojuszu Lewicy Demokratycznej.

Była założycielką Demokratycznej Unii Kobiet, uczestniczyła w pracach Parlamentarnej Grupy Kobiet. W latach 1994–1995 pełniła funkcję podsekretarza stanu do spraw parlamentarnych w Ministerstwie Obrony Narodowej. W 1995 kierowała sztabem wyborczym Aleksandra Kwaśniewskiego w trakcie kampanii prezydenckiej. Po jego zwycięstwie objęła urząd szefa Kancelarii Prezydenta RP (sprawowała go do 1997).

W 2001 wystąpiła z SLD[1]. 15 maja 2001 prezydent RP Aleksander Kwaśniewski powołał ją w skład Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, w związku z czym utraciła mandat poselski. Od 26 marca 2003 do 31 grudnia 2005 zajmowała stanowisko przewodniczącego KRRiT.

Po odejściu z tego stanowiska wróciła do pracy naukowej. Została profesorem na Wydziale Politologii w AlmaMer Wyższej Szkole Ekonomicznej z siedzibą w Warszawie. Wykładowczyni przedmiotów z zakresu systemu politycznego Polski oraz przywództwa politycznego w Krakowskiej Akademii im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego. Należy do Polskiego Towarzystwa Prawa Konstytucyjnego, Towarzystwa Kultury Świeckiej oraz do Polskiego Towarzystwa Komunikacji Społecznej. Jest autorką i współautorką kilku książek oraz kilkudziesięciu artykułów naukowych. Została też członkinią rady programowej Kongresu Kobiet[2] i ministrem obrony narodowej w tzw. gabinecie cieni tej organizacji. W wyborach parlamentarnych w 2011 jako bezpartyjna kandydatka z ramienia SLD wystartowała do Senatu[3]. Do SLD wstąpiła ponownie w październiku 2017[4].

W wyborach samorządowych w 2018 była kandydatką SLD do sejmiku mazowieckiego, nie uzyskała wówczas mandatu[5]. W 2019 zrezygnowała z kandydowania w wyborach parlamentarnych ze względu na otrzymanie niskiego miejsca na liście[6][7].

Autorka tekstów w „Przeglądzie[8] oraz „Dzienniku Trybuna[9].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jej matka zajmowała się domem, ojciec pracował natomiast jako technolog spożywczy w zakładach mięsnych[11]. Ma dwóch synów: Piotra i Ryszarda.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Problemy socjologii konstytucji (red.), ISP PAN 1991, ​ISBN 83-85479-02-3
  • Referendum w Polsce współczesnej (red.), ISP PAN 1995, ​ISBN 83-85479-74-0
  • Referendum w Polsce i w Europie Wschodniej (red.), ISP PAN 1996, ​ISBN 83-86759-22-4
  • Partie polityczne w wyborach 2005 (red.), AlmaMer 2006, ​ISBN 83-60197-19-9
  • Dylematy ładu medialnego RP: standardy europejskie a praktyka polityczna, Oficyna Wydawnicza AFM 2007, ​ISBN 978-83-89823-43-4
  • System polityczny Rzeczypospolitej Polskiej (red.), AlmaMer 2009, ​ISBN 978-83-60197-81-3
  • Wybory 2007 i media – krajobraz po „IV RP”: wybrane problemy, AlmaMer 2009, ​ISBN 978-83-60197-80-6
  • Kobiety lewicy w polskim doświadczeniu politycznym: tradycje, wartości i tożsamość, Wydawnictwo Adam Marszałek 2010, ​ISBN 978-83-7611-615-0
  • Lewica w praktyce rządzenia: problemy wybrane (red.), Wydawnictwo Adam Marszałek 2010, ​ISBN 978-83-7611-593-1
  • Orzeł i krucyfiks. Eseje o podziałach politycznych w Polsce, Wydawnictwo Adam Marszałek 2011, ​ISBN 978-83-7780-234-2
  • Ruch narodowy w Polsce wczoraj i dziś. Ideologia, organizacja, praktyka działania, Dom Wydawniczy ELIPSA 2014, ​ISBN 978-83-8017-029-2

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. „Nowe otwarcie” wg Waniek. wp.pl, 30 września 2011. [dostęp 7 maja 2019].
  2. Rada Programowa. stowarzyszeniekongreskobiet.pl. [dostęp 5 marca 2011].
  3. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 6 listopada 2011].
  4. Prof. Danuta Waniek ponownie w SLD!. sld.org.pl, 4 października 2017. [dostęp 7 maja 2019].
  5. Serwis PKW – Wybory 2018. [dostęp 7 maja 2019].
  6. Paweł Kalisz: Legenda lewicy rezygnuje ze startu w wyborach. Danucie Waniek nie spodobało się miejsce na liście. naTemat.pl, 5 września 2019. [dostęp 22 października 2019].
  7. Piotr Białczyk: Wybory parlamentarne 2019. Danuta Waniek rezygnuje ze startu. wp.pl, 4 września 2019. [dostęp 22 października 2019].
  8. Danuta Waniek. tygodnikprzeglad.pl. [dostęp 22 października 2019].
  9. Danuta Waniek. trybuna.info. [dostęp 22 października 2019].
  10. Zasłużeni dla rozwoju mediów audiowizualnych odznaczeni. prezydent.pl, 8 grudnia 2014. [dostęp 8 grudnia 2014].
  11. Waniek Danuta. wyborcza.pl, 2 lipca 2001. [dostęp 22 października 2019].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • Danuta Waniek w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 5 marca 2011].