Danuta Waniek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Danuta Waniek
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 26 października 1946
Włocławek
Szef Kancelarii Prezydenta RP
Okres od 23 grudnia 1995
do 31 października 1997
Przynależność polityczna Sojusz Lewicy Demokratycznej
Poprzednik Stanisław Iwanicki
Następca Danuta Hübner
Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji
Okres od 26 marca 2003
do 31 grudnia 2005
Poprzednik Juliusz Braun
Następca Elżbieta Kruk
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Wielki Krzyż Komandorski Orderu Wielkiego Księcia Giedymina (Litwa) Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)

Danuta Waniek (ur. 26 października 1946 we Włocławku) – polska polityk i wykładowczyni akademicka, doktor habilitowany nauk humanistycznych. Posłanka na Sejm I, II i III kadencji, w latach 1995–1997 szef Kancelarii Prezydenta RP, w latach 2003–2005 przewodnicząca Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Danuta Waniek i prezydent Aleksander Kwaśniewski (2001)

Maturę uzyskała w Liceum im. Ziemi Kujawskiej we Włocławku. Skończyła także Państwową Szkołę Muzyczną we Włocławku w klasie fortepianu prowadzonej przez Zygmunta Bojakowskiego[1]. W 1969 ukończyła studia prawnicze na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Stopień doktora nauk prawnych otrzymała na UW w 1977. Stopień doktora habilitowanego nauk humanistycznych uzyskała w Akademii Nauk Społecznych w 1988 na podstawie pracy Kompromis w systemie politycznym RFN: partnerstwo czy walka. W latach 1974–1976 studiowała politologię w Wiedniu (w ramach dwuletnich podyplomowych studiów politologicznych w Institut für Höhere Studien und Wissenschaftliche Forschungen). Pod koniec lat 80. otrzymała stypendium Fundacji im. Friedricha Eberta w Bonn. Na początku lat 90. kierowała Samodzielną Pracownią Praktyki Konstytucyjnej w ISP PAN.

Działalność polityczna i zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Była działaczką Zrzeszenia Studentów Polskich. W latach 1967–1990 należała do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, w latach 80. uczestniczyła w reformatorskim tzw. Ruchu 8 Lipca. W 1990 wstąpiła do Socjaldemokracji Rzeczypospolitej Polskiej. Od 1991 do 2001 sprawowała mandat posłanki na Sejm I, II i III kadencji z ramienia Sojuszu Lewicy Demokratycznej.

Była założycielką Demokratycznej Unii Kobiet, uczestniczyła w pracach Parlamentarnej Grupy Kobiet. W latach 1994–1995 pełniła funkcję podsekretarza stanu do spraw parlamentarnych w Ministerstwie Obrony Narodowej. W 1995 kierowała sztabem wyborczym Aleksandra Kwaśniewskiego w trakcie kampanii prezydenckiej. Po jego zwycięstwie objęła urząd szefa Kancelarii Prezydenta RP (sprawowała go do 1997).

W maju 2001 prezydent RP Aleksander Kwaśniewski powołał ją w skład Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, w związku z czym utraciła mandat poselski, a także wystąpiła z SLD[2]. Od 26 marca 2003 do 31 grudnia 2005 zajmowała stanowisko przewodniczącej KRRiT.

Po odejściu z tego stanowiska wróciła do pracy naukowej. Została profesorem na Wydziale Politologii ALMAMER Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Warszawie. Pełniła funkcję dziekana tego wydziału[3]. Wykładowczyni przedmiotów z zakresu systemu politycznego Polski oraz przywództwa politycznego w Krakowskiej Akademii im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego. Członkini Polskiego Towarzystwa Prawa Konstytucyjnego, Towarzystwa Kultury Świeckiej oraz Polskiego Towarzystwa Komunikacji Społecznej. Jest autorką i współautorką kilku książek oraz kilkudziesięciu artykułów naukowych. Została też członkinią rady programowej Kongresu Kobiet[4] i ministrem obrony narodowej w tzw. gabinecie cieni tej organizacji. W wyborach parlamentarnych w 2011 jako bezpartyjna kandydatka z ramienia SLD wystartowała do Senatu[5]. Do SLD wstąpiła ponownie w 2017[6].

W wyborach samorządowych w 2018 była kandydatką SLD do sejmiku mazowieckiego, nie uzyskała wówczas mandatu[7].

Autorka tekstów w „Dzienniku Trybuna[8] i w „Res Humana”.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Problemy socjologii konstytucji (red.), ISP PAN 1991, ​ISBN 83-85479-02-3
  • Referendum w Polsce współczesnej (red.), ISP PAN 1995, ​ISBN 83-85479-74-0
  • Referendum w Polsce i w Europie Wschodniej (red.), ISP PAN 1996, ​ISBN 83-86759-22-4
  • Partie polityczne w wyborach 2005 (red.), AlmaMer 2006, ​ISBN 83-60197-19-9
  • Dylematy ładu medialnego RP: standardy europejskie a praktyka polityczna, Oficyna Wydawnicza AFM 2007, ​ISBN 978-83-89823-43-4
  • System polityczny Rzeczypospolitej Polskiej (red.), AlmaMer 2009, ​ISBN 978-83-60197-81-3
  • Wybory 2007 i media – krajobraz po „IV RP”: wybrane problemy, AlmaMer 2009, ​ISBN 978-83-60197-80-6
  • Kobiety lewicy w polskim doświadczeniu politycznym: tradycje, wartości i tożsamość, Wydawnictwo Adam Marszałek 2010, ​ISBN 978-83-7611-615-0
  • Lewica w praktyce rządzenia: problemy wybrane (red.), Wydawnictwo Adam Marszałek 2010, ​ISBN 978-83-7611-593-1
  • Orzeł i krucyfiks. Eseje o podziałach politycznych w Polsce, Wydawnictwo Adam Marszałek 2011, ​ISBN 978-83-7780-234-2
  • Ruch narodowy w Polsce wczoraj i dziś. Ideologia, organizacja, praktyka działania, Dom Wydawniczy ELIPSA 2014, ​ISBN 978-83-8017-029-2
  • Polki – bieg przez historię. Emancypantki, bojowniczki, obywatelki (red), Aspra 2020, ​ISBN 978-83-8209-074-1​.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Waniek Danuta. wyborcza.pl, 2 lipca 2001. [dostęp 2021-05-06].
  2. „Nowe otwarcie” wg Waniek. wp.pl, 30 września 2011. [dostęp 2019-05-07].
  3. Dr hab. Danuta Waniek, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2021-05-06].
  4. Rada Programowa. stowarzyszeniekongreskobiet.pl. [dostęp 2011-03-05].
  5. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2011-11-06].
  6. Prof. Danuta Waniek ponownie w SLD!. lewica.org.pl, 4 października 2017. [dostęp 2021-05-06].
  7. Serwis PKW – Wybory 2018. [dostęp 2019-05-07].
  8. Danuta Waniek. trybuna.info. [dostęp 2019-10-22].
  9. Zasłużeni dla rozwoju mediów audiowizualnych odznaczeni. prezydent.pl, 8 grudnia 2014. [dostęp 2014-12-08].
  10. Apdovanotų asmenų duomenų bazė (lit.). lrp.lt. [dostęp 2020-10-22].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]