Drugi Kneset (1951–1955)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Izrael
Godło Izraela
Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka
Izraela
Portal Portal Izrael

Drugi Kneset obradował w latach 1951–1955.

Wybory odbyły się 30 lipca 1951, a pierwsze posiedzenie parlamentu miało miejsce 20 sierpnia 1951.

Posłowie[edytuj | edytuj kod]

Posłowie wybrani w wyborach[1]:

Partia Posłowie
Mapai Zalman Aran, Ammi Asaf, Chajjim Ben Aszer, Dawid Bar-Raw-Haj, Dawid Ben Gurion, Herzl Berger, Akiwa Gowrin, Awraham Herzfeld, Beba Idelson, Dawid Hakohen, Dewora Necer, Dow Josef, Eli’ezer Kaplan, Eli’ezer Liwna, Elijjahu Hakarmeli, Efrajim Taburi,Ada Majmon, Golda Meir, Baruch Azanja, Jisra’el Guri, Żenja Twerski, Josef Sprinzak, Kadisz Luz, Lewi Eszkol, Me’ir Argow, Mordechaj Namir, Mosze Szaret, Bechor-Szalom Szitrit, Perec Naftali, Pinchas Lawon, Re’uwen Feldman, Re’uwen Szeri, Sara Kafrit, Szelomo Lawi, Szemu’el Dajan, Zalman Szazar, Ja’akow Uri, Ja’akow Szimszon Szapira, Jechezkel Hen, Jisra’el Jeszajahu, Jicchak Ben Cewi, Jizhar Smilanski, Jona Kese, Josef Efrati, Ze’ew Szefer
Ogólni Syjoniści Awraham Stupp, Batszewa Kacnelson, Ben-Cijjon Harel, Chajjim Ari’aw, Chajjim Boger, Elimelech Rimalt, Ezra Ichilow, George Flasz, Jisra’el Rokach, Nachum Chet, Perec Bernstein, Szalom Zisman, Szimon Beżarano, Szelomo Perlstein, Szoszanna Parsitz, Simcha Baba, Ja’akow Kliwnow, Josef Sapir, Josef Serlin, Zalman Suzajew
Mapam Eli’ezer Peri, Chanan Rubin, Me’ir Ja’ari, Mordechaj Bentow, Ja’akow Chazzan, Ja’akow Riftin, Aharon Zisling, Jisra’el Bar-Jehuda, Mosze Aram, Jicchak Ben Aharon, Dawid Liwszic, Channa Lamdan, Adolf Berman, Mosze Sneh, Rustam Bastuni
Ha-Poel ha-Mizrachi Elijjahu-Mosze Ganchowski, Chajjim Mosze Szapira, Micha’el Chazani, Mosze Kelmer, Mosze Unna, Jicchak Refa’el, Josef Burg, Zerach Warhaftig
Herut Arje Altman, Arje Ben Eli’ezer, Binjamin Awni’el, Ester Razi’el-Na’or, Chajjim Landau, Menachem Begin, Ja’akow Meridor, Jochanan Bader
Maki Emil Habibi, Ester Wilenska, Me’ir Wilner, Szemu’el Mikunis, Taufik Tubi
Partia Progresywna Awraham Granot, Mosze Kol, Pinchas Rosen, Jizhar Harari
Demokratyczna Lista Izraelskich Arabów Dżabr Mu’addi, Masad Kassis, Sajf ad-Din az-Zubi
Agudat Israel Awraham Deutsch, Szelomo Lorincz, Izaak Meir Lewin
Sefardyjczycy i Orientalne Społeczności Binjamin Sason, Elijjahu Eljaszar
Po’alej Agudat Jisra’el Binjamin Minc, Kalman Kahana
Mizrachi Dawid-Cewi Pinkas, Mordechaj Nurok
Postęp i Praca Salih Hasan Chunajfis
Związek Jemeński Szimon Garidi
Rolnictwo i Rozwój Faris Hamdan

Zmiany[edytuj | edytuj kod]

Zmiany w trakcie kadencji[1]:

Następca Poprzednik Partia Data
Idow Kohen Mosze Kol Partia Progresywna 10 września 1951
Jeszajahu Foerder Awraham Granot Partia Progresywna 10 września 1951
Eli’ezer Szostak Ja’akow Meridor Herut 2 listopada 1951
Rachel Cabari Jechezkel Hen Mapai 4 kwietnia 1952
Awraham Kalfon Eli’ezer Kaplan Mapai 13 lipca 1952
Szelomo-Jisra’el Ben-Me’ir Dawid-Cewi Pinkas Mizrachi 14 sierpnia 1952
Ja’akow Niccani Jicchak Ben Cewi Mapai 8 grudnia 1952
Szelomo Hillel Elijjahu Hakarmeli Mapai 21 grudnia 1952
Zalman Ben Ja’akow Awraham Deutsch Agudat Israel 24 czerwca 1953
Chajjim Kohen-Meguri Arje Ben Eli’ezer Herut 6 lipca 1953
Baruch Kamin Dawid Hakohen Mapai 1 grudnia 1953

Historia[edytuj | edytuj kod]

Trzeci rząd Izraela (1951-1952). Z przodu premier Dawid Ben Gurion.

Kneset wielokrotnie zajmował się problem arabskich terrorystów, którzy przenikali przez granicę Izraela i atakowali ludność cywilną. Jedna cała debata została poświęcona tragicznemu atakowi terrorystycznemu na autobus w Maale Akrabim (w dniu 18 marca 1954).

Wiele emocji w Knesecie wzbudziło aresztowanie przez Egipt izraelskiego statku „Bat Galim” (28 września 1954), oraz odmowa Egiptu na przejazdu izraelskich statków i ładunków przeznaczonych dla Izraela przez Kanał Sueski.

W sprawach gospodarczych Kneset starał się rozwiązywać problemy związane z masową imigracją, brakiem miejsc pracy, dużymi problemami zdrowotnymi (szczególnie dużymi wśród nowych imigrantów). Ciężkie warunki panujące w przejściowych obozach wymagały rozpoczęcia programów zbiorowego budownictwa mieszkaniowego. Aktywnie wspierano zagraniczne inwestycje, rozwój rolnictwa i przemysłu. Równocześnie uruchomiono państwowy system szkolnictwa, wokół którego wybuchły duże ideologiczne spory.

Istotą izraelskiej demokracji jest związek pomiędzy państwem a religią. Bardzo często ten temat był omawiany podczas obrad drugiego Knesetu.

Trzeci rząd (1951–1952)[edytuj | edytuj kod]

Trzeci rząd został sformowany przez Dawida Ben Guriona w dniu 8 października 1951.

Premier ustąpił 19 grudnia 1952, w związku ze sporem na tle żądań o zwiększenie wydatków na religijną edukację państwową.

Czwarty rząd (1952–1953)[edytuj | edytuj kod]

Czwarty rząd został sformowany przez Dawida Ben Guriona w dniu 24 grudnia 1952.

Premier ustąpił 6 grudnia 1953, w związku z jego osobistą decyzją o wycofaniu się z życia politycznego.

Piąty rząd (1954–1955)[edytuj | edytuj kod]

Piąty rząd został sformowany przez Moszego Szareta w dniu 26 stycznia 1954.

Premier ustąpił 29 czerwca 1955, z powodu rozpadu koalicji rządowej. Wynikało to z oskarżenia rządu o niewłaściwe zachowanie podczas rozprawy doktora Israela Kastznera. Doktor Israel Kastzner współpracował podczas II wojny światowej z nazistami, aby ocalić grupę węgierskich Żydów. Doprowadziło to do upadku rządu.

Szósty rząd (1955)[edytuj | edytuj kod]

Szósty rząd został sformowany przez Moszego Szareta w dniu 29 czerwca 1955.

Rząd sprawował swoje obowiązki do czasu przeprowadzenie nowych wyborów i utworzenia nowego rządu.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Members of the Second Knesset. knesset.gov.il. [dostęp 2015-12-27].