Dujkery

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dujkery
Cephalophini
J.E. Gray, 1871[1]
Ilustracja
Przedstawiciel plemienia – dujker żółtopręgi (Cephalophus silvicultor)
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Gromada

ssaki

Podgromada

żyworodne

Infragromada

łożyskowce

Rząd

Cetartiodactyla

Podrząd

przeżuwacze

Infrarząd

Pecora

Rodzina

wołowate

Podrodzina

antylopy

Plemię

dujkery

Typ nomenklatoryczny

Cephalophus C.H. Smith, 1827

Rodzaje

zobacz opis w tekście

Dujkery[2] (Cephalophini) – plemię ssaków z podrodziny antylop (Antilopinae) w obrębie rodziny wołowatych (Bovidae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Afryce[3][4].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Gatunki zaliczane do dujkerów to w większości bardzo małe i małe antylopy (najmniejsze osiągają masę ciała ok. 4 kg, największe 45–80 kg) o niezbyt długich kończynach, krótkich rogach występujących u przedstawicieli obydwu płci oraz o łukowato wygiętym grzbiecie. Dujkery, z wyjątkiem gryma szarego, żyją w gęstych lasach (stąd angielska nazwa forest duikers), na terenie Czarnej Afryki, zwykle pojedynczo lub w parach. Zaniepokojone kryją się w gęstwinach. W odróżnieniu od pozostałych krętorogich, dujkery są wszystkożerne.

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do plemienia należą następujące rodzaje[3][2]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. J.E. Gray. Notes on Bush-bueks (Cephalophoridæ) in the Britisli Museum, with the Deseription of two new Species from Gaboon. „Proceedings of the Zoological Society of London”. 1871, s. 588, 1871. (ang.). 
  2. a b Nazwy zwyczajowe za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 183–184. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.).
  3. a b C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 2: Eulipotyphla to Carnivora. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 370–376. ISBN 978-84-16728-35-0. (ang.).
  4. D.E. Wilson & D.M. Reeder (red. red.): Subfamily Cephalophinae. [w:] Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2021-05-02]. (ang.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • K. Kowalski: Ssaki, zarys teriologii. Warszawa: PWN, 1971.
  • H. Komosińska, E. Podsiadło: Ssaki kopytne : przewodnik. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002. ISBN 83-01-13806-8.