Dzień Świętego Marcina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dzień Świętego Marcina
2 rogale swietomarcinskie Poznan.jpg
Poznański rogal świętomarciński
Dzień 11 listopada, 8 i 9 listopada na Węgrzech
Kraje  Austria
 Belgia
 Chorwacja
 Czechy
 Dania
 Estonia
 Hiszpania
 Holandia
 Łotwa
 Malta
 Niemcy
 Polska
 Portugalia
 Słowacja
 Słowenia
 Szwajcaria
 Szwecja
 Węgry
 Wielka Brytania
 Włochy
Typ święta Wspomnienie liturgiczne
Religie chrześcijaństwo
Zwyczaje jedzenie gęsiny i rogali świętomarcińskich, procesja św. Marcina
Upamiętnia Marcin z Tours
Weckmann – figurki z ciasta tradycyjnie wypiekane w Niemczech na Dzień św. Marcina

Dzień Świętego Marcina (niem. Martinstag, w Austrii Martini) – świąteczny dzień obchodów religijnych obchodzony 11 listopada. Święto patrona dzieci, hotelarzy, jeźdźców, kawalerii, kapeluszników, kowali, krawców, młynarzy, tkaczy, podróżników, więźniów, właścicieli winnic, żebraków i żołnierzy – Marcina z Tours. Marcin z Tours urodził się na Węgrzech i tam jest obchodzone jego święto[1], ale 8 i 9 listopada. We Francji, gdzie był biskupem[1] oraz w Niemczech i Austrii święto marcińskie świętuje się 11 listopada.

Obchody w Polsce[edytuj | edytuj kod]

W Poznaniu w Dniu św. Marcina na ulicy Święty Marcin odbywa się festyn pod nazwą „Imieniny ulicy[2]. W swojej obecnej formie istnieje od 1993 roku, jednak tradycją nawiązuje do średniowiecznych obchodów tego święta. W tym dniu ulicą przechodzi pochód na czele ze świętym Marcinem, który przed zamkiem z rąk prezydenta miasta odbiera klucze. Tradycyjnie w Dniu św. Marcina w całej Polsce jada się rogale świętomarcińskie oraz gęsinę[1].

Obchody w Niemczech[edytuj | edytuj kod]

W Niemczech wiele szkół i przedszkoli (także w polsko-niemieckich placówkach w Polsce) w wigilię Dnia św. Marcina organizuje pochód z samodzielnie wykonanymi przez uczniów i rodziców lampionami. Przy dźwiękach orkiestry, śpiewając okolicznościowe piosenki, grupa dociera na plac/boisko z ogniskiem i ciepłym poczęstunkiem (poncz, kiełbaski). Zjada się także specjalne pieczywo – figurki tzw. Weckmanna[3]. Podobnie wyglądają miejskie, publiczne obchody, z tym że odbywają się 11 listopada, orkiestra jest większa, a pochód prowadzi na białym koniu uroczyście ubrany żołnierz reprezentujący postać św. Marcina. Typową piosenką śpiewaną w tym czasie jest np. „Durch die Straßen auf und nieder leuchten die Laternen wieder: rote, gelbe, grüne, blaue, lieber Martin komm und schaue.” (Moc lampionów na ulicach: Czerwień, błękit nas zachwyca! Przyjdź i patrz święty Marcinie, ile barw na ziemię płynie!)[4].

Obchody w Estonii[edytuj | edytuj kod]

Dzieci w procesji św. Marcina

W Estonii w wigilię Dnia św. Marcina (Mardipäev), po domach (z żartami i specjalnymi piosenkami – życzeniami) chodzą przebierańcy tzw. mardijooks. Dawniej te ubrane na czarno i z maskami od-zwierzęcymi grupy składały się tylko z młodych chłopców, dziś są to często zbiorowiska przebranych dzieci (zarówno chłopców, jak i dziewczynek) pod opieką dorosłych. W Dniu św. Marcina odbywają się zabawy, je się gęsinę i jagnięcinę[5].

Przypisy

  1. a b c wkn: Dzień świętego Marcina rogalem się zaczyna. W: wielkiezarcie.pl [on-line]. [dostęp 2013-11-10].
  2. mag, tj, aog: Imieniny Ulicy Św. Marcin, Lubiewo, koncerty... Będzie się działo w ten dłuższy weekend. W: Gazeta Wyborcza [on-line]. 2013-11-09. [dostęp 2013-11-10].
  3. Claudia Liath, Das magische Jahr, BoD – Books on Demand, 2016, s. 28, ISBN 9783837043068.
  4. Przedstawicielstwa Niemiec w Polsce – Świętomarcińskie zabawy, www.polen.diplo.de [dostęp 2016-11-11].
  5. Clare Thomson, Estonia – Culture Smart!: The Essential Guide to Customs & Culture, Bravo Limited, 2011, ISBN 9781857336160.