Edeltrauda Helios-Rybicka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Edeltrauda Helios-Rybicka
Państwo działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 21 maja 1943
Broniec
Profesor dr hab. nauk o Ziemi
Specjalność: mineralogia i geochemia
Alma Mater Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie
Doktorat 1975
Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie
Profesura 31 maja 1996
Kierownik Zakładu Ochrony Środowiska
Zakład Zakład Ochrony Środowiska - Wydział Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie
Okres zatrudn. 1993-2006
Odznaczenia
Medal Komisji Edukacji Narodowej

Edeltrauda Rita Helios-Rybicka (ur. 21 maja 1943 w Brońcu k/Olesna) – polska inżynier-chemik, geochemik, profesor zwyczajny oraz wykładowca.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studia ukończyła w 1968 roku uzyskując tytuł magistra chemika-ceramika na Wydziale Inżynierii Materiałowej i Ceramiki Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie (AGH). Promocję doktorską uzyskała w 1975 roku, zaś w 1996 roku została profesorem zwyczajnym.

W 1993 roku zorganizowała Zakład Ochrony Środowiska na Wydziale Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska, którym kierowała do 2006 roku. Jest jednym z koordynatorów polsko-niemieckiego „Projektu Odra”, w ramach którego zorganizowała pierwszą w Polsce pracownię plazmowej spektrometrii masowej. Opracowała kilka monografii oraz skrypt z dziedziny geochemii.

Była wieloletnim członkiem Stowarzyszenia Polskich Stypendystów Fundacji im. Aleksandra von Humboldta (Societas Humboltiana Polonorum - SHP) oraz prezesem Zarządu Głównego SHP w latach 2004-2007. Była członkiem Komitetu Inżynierii Środowiska Polskiej Akademii Nauk. W 2010 roku została wyróżniona w Toruniu Medalem za Zasługi dla SHP.[1]

Z okazji Dnia Inauguracji Roku Akademickiego wręczono jej 16 października 2002 Medal Komisji Edukacji Narodowej[2]. W grudniu 2012 roku otrzymała Nagrodę Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego za wybitne osiągnięcia w opiece naukowej i dydaktycznej[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Reakcje minerałów ilastych z Ca(OH)1 i ich znaczenie praktyczne. 1977.
  • z Haliną Badyoczek: Studium selektywnej rozpuszczalności minerałów żelaza i tytanu z surowców kaolinowych. Reakcje minerałów ilastych z Ca(OH)2 i ich znaczenie praktyczne. Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk, Wrocław 1977.
  • z Piotrem Wyszomirskim: Surowce węglanowe. Akademia Górniczo-Hutnicza, Kraków 1991.
  • Rola minerałów ilastych w wiązaniu metali ciężkich przez osady rzeczne górnej Wisły. Akademia Górniczo-Hutnicza, Kraków 1986.
  • z Wandą Sikorą: Surowce ilaste. Wydawnictwa AGH, Kraków 1994.
  • z Arndtem Knöckelem: Das Oderprojekt (Odra-Projekt). Interdisziplinäre deutsch-polnische Studien über das Verhalten der Schadstoffe im Odersystem. Kraków / Hamburg 1995.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Literatura uzupełniająca[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]