Elżbieta Seferowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Elżbieta Seferowicz
Poseł Elżbieta Seferowicz X kadencja.jpg
Data i miejsce urodzenia 5 czerwca 1935
Warszawa
Posłanka I kadencji Sejmu
Okres od 25 listopada 1991
do 31 maja 1993
Przynależność polityczna Niezależny Samorządny Związek Zawodowy „Solidarność”
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Elżbieta Maria Seferowicz (ur. 5 czerwca 1935 w Warszawie) – polska polityk, związkowiec, lekarz, posłanka na Sejm X i I kadencji.

Życiorys[edytuj]

Ukończyła w 1962 studia na Wydziale Lekarskim Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach. W 1978 uzyskała stopień doktora nauk medycznych oraz specjalizację z zakresu dermatologii. W okresie 1953–1991 pracowała jako felczer i lekarz w szpitalach województwa katowickiego. W 1966 została członkinią Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego.

Od 1972 do 1980 należała do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. We wrześniu 1980 wstąpiła do Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”. Zasiadała w prezydium sekcji krajowej służby zdrowia związku. W stanie wojennym została internowana na okres od 13 grudnia 1981 do 14 lipca 1982. W 1989 była członkinią komisji zakładowej w Zespole Wojewódzkich Przychodni Specjalistycznych w Katowicach oraz komitetów organizacyjnych Okręgowej Izby Lekarskiej w Katowicach i Naczelnej Rady Lekarskiej. W okresie 1989–1993 wchodziła w skład krajowego i regionalnego sekretariatu ochrony zdrowia „S”.

Pełniła funkcję posła na Sejm X kadencji z ramienia Komitetu Obywatelskiego oraz I kadencji z listy związkowej z okręgu katowickiego, w czasie której przewodniczyła Komisji Zdrowia. W latach 1994–1997 pracowała w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu, a w okresie 1998–1999 była stałym doradcą Komisji Zdrowia w Sejmie III kadencji oraz doradcą wiceminister Anny Knysok. Od 2000 na emeryturze.

W 2005 została odznaczona Odznaką Śląskiej Izby Lekarskiej Pro Medico Zasłużony dla Lekarzy, a w 2009 Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Bibliografia[edytuj]