Emanuel Kwiring

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Emanuel Kwiring

Emanuel Kwiring, ukr. Емануіл Йонович Квірінг (ur. 13 września 1888 we wsi Friesenthal (ujezd nowouzienski guberni samarskiej), zm. 26 listopada 1937 w Moskwie) – rosyjski komunista pochodzenia niemieckiego, I sekretarz KP(b)U i członek WKP(b). Członek Komitetu Centralnego RKP(b) i WKP(b) (1923 - 1934).

Urodził się na Powołżu w rodzinie niemieckiego kolonisty. Od 1906 roku zaangażowany w działalność eserowców, po 1912 roku związał się z ruchem bolszewickim. Rok później podjął współpracę z moskiewską Prawdą, pracował też jako sekretarz frakcji parlamentarnej bolszewików w Dumie IV kadencji.

Po wybuchu I wojny światowej aresztowany i wysłany do Jekaterynosławia, gdzie wybrano go w skład lokalnego komitetu SDPRR(b). Po rewolucji październikowej był sekretarzem SDPRR(b) oraz przewodniczącym lokalnej Rady Delegatów Robotniczych i Żołnierskich.

Od października 1918 do marca 1919 roku sprawował funkcję I sekretarza KP(b)U – opowiadał się za ścisłym powiązaniem Ukrainy z RFSRR oraz przyłączeniem jej wschodniej części do tzw. Doniecko-Krzyworoskiej Republiki Radzieckiej.

W 1919 roku przewodniczący Rady Komisarzy Ludowych USRR, w latach 1919–1920 sekretarz jekaterynosławskiego oddziału KP(b)U.

W 1921 roku znalazł się w Rydze w składzie delegacji sowieckiej na rozmowy z Polską w sprawie zawarcia traktatu pokojowego, kończącego wojnę polsko-bolszewicką , podpisując wraz z Jurijem Kociubińskim pokój ryski w imieniu USRR.

Po 1921 roku pełnił funkcję sekretarza komitetu gubernialnego KP(b)U w Doniecku, a w latach 1923-25 ponownie I sekretarza KP(b)U – dał się poznać jako przeciwnik polityki ukrainizacji, za co był oskarżany przez tzw. narodowych komunistów o sprzyjanie rosyjskiemu szowinizmowi. Na XII zjeździe RKP(b) 25 kwietnia 1923 wybrany na członka Komitetu Centralnego partii bolszewickiej, wybierany na kolejnych zjazdach (XIII-XVI), funkcję sprawował do 26 stycznia 1934.

W 1925 roku odwołany do Moskwy, gdzie był wiceprzewodniczącym Gosplanu ZSRR (1927–30 i 1934-37), instytucji planowania gospodarczego pięciolatek.

Od 1930 roku stał na czele Wydziału Ekonomicznego Instytutu Czerwonej Profesury, a w latach 1932–36 przewodniczył Instytutowi Ekonomicznemu Akademii Komunistycznej przy CIK ZSRR.

W czasie wielkiej czystki 16 października 1937 roku aresztowany przez NKWD. 25 listopada 1937 skazany na śmierć przez Kolegium Wojskowe Sądu Najwyższego ZSRR z zarzutu szkodnictwa i udziału w antysowieckiej organizacji terrorystycznej prawicy. Rozstrzelany następnego dnia. Ciało zostało skremowane na Cmentarzu Dońskim, prochy pochowane anonimowo.

Źródła[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Dmytro Manuilśkyj
Emblem of the Ukrainian SSR.svg I sekretarze KP(b)U
19231925
Emblem of the Ukrainian SSR.svg Następca
Łazar Kaganowicz