Erato (muza)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Erato
Ἐρατώ
Ilustracja
Erato, muza poezji miłosnej, marmurowa kopia rzymska z II wieku n.e. według oryginału greckiego, Muzeum Pio-Clementino (Muzea Watykańskie)
Grecka bogini
muza poezji miłosnej
Siedziba Parnas
Atrybuty kitara, cytra
Ojciec Zeus
Matka Mnemosyne
Rodzeństwo Euterpe,
Kalliope,
Klio,
Melpomene,
Polihymnia,
Talia,
Terpsychory,
Urania

Erato („Umiłowana”, „Ukochana”, gr. Ἐρατώ Eratṓ, łac. Erato ‘Pożądana’, ‘Namiętna’) – w mitologii greckiej muza poezji miłosnej[a][1].

Uchodziła za córkę boga Zeusa i tytanidy Mnemosyne oraz za siostrę: Euterpe, Kalliope, Klio, Melpomene, Polihymnii, Talii, Terpsychory i Uranii[1][2][3].

Była jedną spośród dziewięciu muz olimpijskich (przebywały na Olimpie), które należały do orszaku Apollina (Apollon Musagetes), ich przewodnika[4][5][6]. Wraz ze swoimi siostrami uświetniała śpiewem biesiady bosko-ludzkie (m.in. zaślubiny Tetydy i Peleusa oraz Harmonii i Kadmosa), a także uczty olimpijskie samych bogów[1][3].

W sztuce przedstawiana jest zwykle jako kobieta z kitarą (lub cytrą) – atrybutem symbolizującym dziedzinę sztuki, której patronowała[1][5][7][8].

Imieniem muzy nazwano jedną z planetoid – (62) Erato oraz rodzaj roślin z rodziny astrowatych – Erato.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

  1. Zadanie (rola) jakie Erato wyznaczono ostatecznie w późnym okresie starożytności.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Wyżyna olimpijska. W: Zygmunt Kubiak: Mitologia Greków i Rzymian. Warszawa: Świat Książki, 2003, s. 145–147. ISBN 83-7391-077-8.
  2. Vojtech Zamarovský: Bohovia a hrdinovia antických bájí. Bratislava: Perfekt a.s., 1998, s. 120. ISBN 80-8046-098-1. (słow.); polskie wydanie: Bogowie i herosi mitologii greckiej i rzymskiej (Encyklopedia mitologii antycznej, Słownik mitologii greckiej i rzymskiej).
  3. 3,0 3,1 Pierre Grimal: Słownik mitologii greckiej i rzymskiej. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2008, s. 87. ISBN 83-04-04673-3.
  4. Pierre Grimal, op.cit., s. 241–242. ISBN 83-04-04673-3.
  5. 5,0 5,1 Mity o bogach. W: Michał Pietrzykowski: Mitologia starożytnej Grecji. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1979, s. 163–164. ISBN 83-221-0111-2.
  6. Oskar Seyffert: Dictionary of Classical Antiquities, 1894, s. 404: Musagetes (ang.). ancientlibrary.com. [dostęp 2011-03-21].
  7. Bogowie olimpijscy. W: Jan Parandowski: Mitologia. Wierzenia i podania Greków i Rzymian. Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 1989, s. 53–54. ISBN 83-210-0677-9.
  8. Vojtech Zamarovský, op.cit., s. 293–294. ISBN 80-8046-098-1.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Aaron J. Atsma: Erato (ang.). theoi.com. [dostęp 2010-01-29].
  2. Erato. mythindex.com. [dostęp 2010-01-29].
  3. Hezjod: Teogonia. Sandomierz: Armoryka, 2010. ISBN 83-62173-44-0.
  4. Władysław Kopaliński: Słownik mitów i tradycji kultury. Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2003, s. 286. ISBN 83-7399-022-4.
  5. Mała encyklopedia kultury antycznej. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1990, s. 235. ISBN 83-01-03529-3.
  6. Carlos Parada: Erato3 (Muses) (ang.). maicar.com. [dostęp 2010-11-18].
  7. Oskar Seyffert: Dictionary of Classical Antiquities, 1894, s. 405: Muses (ang.). ancientlibrary.com. [dostęp 2011-03-21].
  8. William Smith: A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology: Erato (ang.). perseus.tufts.edu. [dostęp 2012-05-04].
  9. Harry Thurston Peck: Harpers Dictionary of Classical Antiquities, 1898: Erato (ang.). perseus.tufts.edu. [dostęp 2012-05-04].