Erik S. Reinert

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Erik S. Reinert
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 15 lutego 1949
Oslo
Zawód, zajęcie Ekonomista
Narodowość Norweg
Alma Mater Uniwersytet Cornella (doktorat)
Uniwersytet Harvarda (magisterium)
Uniwersytet w St. Gallen (licencjat)
Uczelnia Uniwersytet Techniczny w Tallinnie

Erik Steenfeldt Reinert (ur. 15 lutego 1949 w Oslo[1]) – norweski ekonomista, którego specjalnością jest ekonomia rozwoju, historia gospodarcza i historia myśli ekonomicznej.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Erik Reinert studiował ekonomię na Uniwersytecie w St. Gallen (Szwajcaria), uzyskał tytuł magistra na Uniwersytecie Harvarda, a doktorat obronił na Uniwersytecie Cornella[1]. W 1972 r. w Bergamo (Włochy) założył, a następnie rozwinął małą firmę przemysłową Matherson-Selig[1]. Firma Matherson-Selig (nazwa później skrócona do Matherson SpA) zajmowała się próbkowaniem kolorów w przemyśle lakierniczym i motoryzacyjnym. Otwierając zakłady produkcyjne również w Norwegii i Finlandii, firma stała się największą tego rodzaju w Europie. Reinert sprzedał ją w 1991 roku. Zajął się wtedy pracą dla grupy STEP w Oslo (1992–1995), a później został dyrektorem ds. badań w Norsk Investorforum, think tanku założonym przez duże norweskie korporacje (1995–2000)[1]. Reinert zajmował również stanowisko w niepełnym wymiarze godzin w Centrum Rozwoju i Środowiska (SUM), instytucji badawczej powołanej przez Uniwersytet w Oslo. W 2000 r. został prezesem The Other Canon Foundation, małego centrum badawczego zajmującego się ekonomią heterodoksyjną[1]. Od 2004 r. jest profesorem zarządzania technologią i strategii rozwoju na Uniwersytecie Technicznym w Tallinie w Estonii[1].

Kariera naukowa[edytuj | edytuj kod]

Zainteresowania badawcze i publikacje Reinerta – począwszy od pracy doktorskiej z 1980 r.[2] – koncentrują się wokół teorii nierównomiernego rozwoju oraz historii myśli gospodarczej[3]. Jako konsultant Reinert kładzie nacisk na politykę przemysłową i gospodarczą, zarządzanie innowacjami oraz relacje między kapitałem finansowym a produkcyjnym. Prowadzi wykłady w pięciu językach, a podczas swojej pracy odwiedził 65 różnych krajów[4].

Jego najbardziej znana książka How Rich Countries Got Rich ... and Why Poor Countries Stay Poor (2007), była szeroko omawiana i dyskutowana. Niektóre recenzje, np. w Prospect Magazine, The Economist były lekceważące[5], jednakże większość z nich, szczególnie te z krajów rozwijających się – były pozytywne[6][7]. Nawet ogólnie krytyczne recenzje dotyczące pracy Reinerta, np. Martina Wolfa w Financial Times[8], nazwały książkę ważnym wkładem w debacie ekonomicznej. Według NORLA, organizacji zajmującej się norweskimi książkami za granicą, How Rich Countries Got Rich ... and Why Poor Countries Stay Poor zostało przetłumaczone na ponad dwadzieścia języków[9].

Głównym przesłaniem wspomnianej książki jest zwrócenia uwagi na fakt, że ekonomia neoklasyczna szkodzi krajom rozwijającym się, głównie poprzez promowanie teorii przewagi komparatywnej Davida Ricardo. Opierając się na długiej tradycji intelektualnej – zapoczątkowanej przez włoskich ekonomistów Giovanniego Botero (1589) i Antonio Serra (1613), Reinert wskazuje, że kraj, który handluje dobrami o wysokiej zwrotności – np. zaawansowaną technologicznie produkcją – ma przewagę nad krajem, który handluje towarami o niskiej wartości – np. surowcami. Jak argumentował Botero, połączenie różnorodności gospodarczej i wartości dodanej surowców są kluczowymi elementami wzbogacającymi narody. Reintert twierdzi, że od czasów renesansu, kraje odnoszące sukcesy ekonomiczne – w tym Anglia i Stany Zjednoczone – rozpoczynały od ochrony swoich rozwijających się producentów, a dopiero następnie otwierały się na rynki światowe. Powołując się na Friedricha Lista, dziewiętnastowiecznego niemieckiego ekonomistę, Erik Reinerta sugeruje, że protekcjonizm jest ważny i że wolny handel przynosi obopólne korzyści jednie krajom znajdującym się na tym samym poziomie rozwoju. Żaden kraj nie może osiągnąć rozwoju bez stabilnego poziomu uprzemysłowienia, a ponadto żaden biedny kraj nie może go osiągnąć w ramach ograniczeń wolnego handlu. Z tego powodu Reinert nazywa milenijne cele rozwoju „ekonomią paliatywną”. Reinert zgadza się tym samym z byłym głównym ekonomistą Banku Światowego, Justinem Yifu Linem, który stwierdza, że „z wyjątkiem kilku krajów eksportujących ropę naftową, żaden kraj nigdy się nie wzbogacił bez uprzemysłowienia”[10]. Reinert pracował również jako adiunkt na Uniwersytecie Nauk Stosowanych w Sámi w Kauokeino w Norwegii, gdzie publikował na temat ekonomiki hodowli reniferów[11] i zmian klimatycznych[12]. Powtarzającym się zagadnieniem w pracy Erika Reinerta jest cykliczność myśli i teorii ekonomicznych[13][14]. Jego praca nad rolą państwa we wzroście gospodarczym[15] została opublikowana w języku chińskim, estońskim, rosyjskim i hiszpańskim.

W 2008 r. Erik Reinert otrzymał Nagrodę Gunnara Myrdala za najlepszą monografię z dziedziny ewolucyjnej ekonomii politycznej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f https://ec.europa.eu/jrc/sites/jrcsh/files/CV-Reinert.pdf
  2. Erik S. Reinert, (PDF) International Trade and the Economic Mechanisms of Underdevelopment, ResearchGate, 1980 [dostęp 2019-08-02] (ang.).
  3. Erik S. Reinert | IDEAS/RePEc, ideas.repec.org [dostęp 2020-07-08].
  4. UCL.
  5. Economics, The new attack on free trade, Marginal REVOLUTION, 11 maja 2007 [dostęp 2019-08-02] (ang.).
  6. networkideas.org – Review of How Rich Countries Got Rich and Why Poor Countries Stay Poor, networkideas.org [dostęp 2019-08-02].
  7. Worldly philosopher, frontline.thehindu.com [dostęp 2019-08-02].
  8. The growth of nations, Financial Times [dostęp 2019-08-02] (ang.).
  9. Erik S. Reinert.
  10. Lin, Justin Yifu, New Structural Economics: A Framework for Rethinking Development and Policy, Washington DC, World Bank Publications, 2012, p. 350.
  11. Erik S. Reinert, Iulie Aslaksen, Inger Marie G. Eira, Svein D. Mathiesen, Hugo Reinert and Ellen Inga Turi, „Adapting to Climate Change in Reindeer Herding: The Nation-State as Problem and Solution’”, w Adger, N., I. Lorenzoni & K. O’Brien (eds), Adapting to Climate Change: Thresholds, Values and Governance, Cambridge University Press, 2009.
  12. Erik S. Reinert, „The Economics of Reindeer Herding: Saami Entrepreneurship between Cyclical Sustainability and the Powers of State and Oligopolies”, British Food Journal, wydanie 108, numer 7, 2006, s. 522–540.
  13. Erik Reinert, The Terrible Simplifers: Common Origins of Financial Crises and Persistent Poverty in Economic Theory and the new ‘1848 Moment’, DESA Working Paper No. 88 ST/ESA/2009/DWP/88, Grudzień 2009.
  14. Reinert, Erik S., ‘Full Circle: Economics from Scholasticism through Innovation and Back into Mathematical Scholasticism’, Journal of Economic Studies, 27 (2000), s. 364–376.
  15. Erik Reiner, 1999, The role of the state in economic growth, Journal of Economic Studies, Volume 26, wydanie 4/5, s. 268–326.