Etiuda (muzyka)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Etiudautwór muzyczny, zwykle na instrument solowy. Początkowo etiuda miała wyłącznie cel dydaktyczny i była przeznaczona dla uczniów w celu doskonalenie techniki gry. Z czasem stała się samodzielnym utworem koncertowym, skierowanym na techniczną złożoność, wymagającym od instrumentalisty brawury i wirtuozerskich umiejętności, a także posiadającym walory artystyczne. Tego typu etiudy zapoczątkował Fryderyk Chopin. Wielkimi ich twórcami byli również Ferenc Liszt, Robert Schumann, Niccolo Paganini, Henryk Wieniawski, Sergiusz Rachmaninow, Claude Debussy, Karol Szymanowski, Aleksandr Skriabin czy György Ligeti.

Autorem olbrzymiego zbioru etiud dydaktycznych na fortepian był Carl Czerny.

Znane etiudy:

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mała encyklopedia muzyki, PWN, Warszawa 1970

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • Etiuda. Encyklopedia muzyki RMF Classic.