Eugeniusz Noworyta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Eugeniusz Noworyta (ur. 25 grudnia 1935 w Krakowie) – polski dyplomata i polityk, ambasador w Chile (1971–1973), Hiszpanii (1977–1981) i Argentynie (1996–2001).

Życiorys[edytuj]

Ukończył Liceum im. Bartłomieja Nowodworskiego w Krakowie oraz studia w Szkole Głównej Służby Zagranicznej i na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. W 1976 uzyskał stopień doktora nauk politycznych na tejże uczelni.

W 1958 rozpoczął pracę w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, będąc m.in. I sekretarzem Komitetu Zakładowego PZPR. W latach 60. pełnił misję dyplomatyczną na Kubie, następnie był ambasadorem w Chile (1971–1973) oraz Hiszpanii (1977–1981), a w latach 80. stałym przedstawicielem PRL przy Narodach Zjednoczonych (1985–1989). W latach 90. pracował jako doradca ministra w Departamencie Studiów i Planowania MSZ. Od 1996 do 2001 sprawował funkcję ambasadora w Argentynie.

Był jednocześnie działaczem Polskiej Unii Socjaldemokratycznej oraz Unii Pracy. Z ramienia tej ostatniej ubiegał się bez powodzenia o mandat poselski w okręgu przemyskim w wyborach w 1993.

W 2001 odszedł w MSZ. Obecnie pracuje jako wykładowca stosunków międzynarodowych na uczelniach w Warszawie i Łodzi. Jest autorem publikacji "Chilijskie doświadczenia" (Warszawa 1977) oraz "Polityka i dyplomacja: wspomnienia ambasadora" (Łódź 2008).

Żonaty z Alicją, tłumaczką i dziennikarką.

Bibliografia[edytuj]

  • Kazimierz Groblewski, Nowi-starzy ambasadorowie, "Rzeczpospolita" z 7 maja 1996
  • Eugeniusz Noworyta, Polityka i dyplomacja: wspomnienia ambasadora, Społeczna Wyższa Szkoła Przedsiębiorczości i Zarządzania, Łódź 2008

Linki zewnętrzne[edytuj]