Wybory parlamentarne w Polsce w 1993 roku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Polska
Godło RP
Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka
Polski
Portal Portal Polska

Wybory parlamentarne w Polsce w 1993 – wybory do Sejmu i Senatu, zarządzone przez prezydenta RP Lecha Wałęsę na 19 września 1993; zostały rozpisane na skutek zarządzenia prezydenta o rozwiązaniu Sejmu 31 maja 1993.

Od 31 maja 1993 do dnia wyborów (pierwsze posiedzenie nowo wybranego Sejmu odbyło się 14 października 1993) Rzeczpospolita Polska nie miała urzędującego Sejmu i Senatu. Zgodnie z przepisami konstytucyjnymi funkcje swoje pełnili marszałek Sejmu, marszałek Senatu i wicemarszałkowie.

Wybory do Sejmu II kadencji[edytuj | edytuj kod]

W wyborach do Sejmu w okręgach według ordynacji proporcjonalnej wybierano 391 posłów. Mandaty dzielono metodą D'Hondta pomiędzy komitety, które uzyskały co najmniej 5%, a w przypadku koalicyjnych komitetów wyborczych (KKW) – 8% głosów. Z progu tego zwolnione były komitety wyborcze organizacji mniejszości narodowych. Pozostałe 69 mandatów obsadzano z list ogólnopolskich, na których kolejność kandydatów ustalały same komitety[1]. Mandaty z list tych przydzielano proporcjonalnie metodą d'Hondta; mogły je uzyskać komitety, które uzyskały co najmniej 7% głosów. Mandaty uzyskiwali posłowie z najwyższych pozycji na listach, z pominięciem tych, którzy zostali wybrani w okręgach wyborczych.

Frekwencja w wyborach do Sejmu wyniosła 52,13%[2].

Oficjalne wyniki wyborów do Sejmu RP[3][edytuj | edytuj kod]

Komitet wyborczy Głosy  % głosów* Punkty proc. (zmiana) Mandaty (zmiana)  % mandatów
Sojusz Lewicy Demokratycznej 2 815 169 10,17% 20,41% +8,42% 171 +111 37,17%
Polskie Stronnictwo Ludowe 2 124 367 7,68% 15,40% +6,73% 132 +84 28,70%
Unia Demokratyczna 1 460 957 5,28% 10,59% –1,73% 74 +12 16,09%
Unia Pracy 1 005 004 3,63% 7,28% +4,55[4] 41 +35[5] 8,91%
Katolicki Komitet Wyborczy „Ojczyzna” 878 445 3,17% 6,37%[6] –5,85%[7] 0 –58[8]
Konfederacja Polski Niepodległej 795 487 2,87% 5,77% –1,73% 22 –24 4,78%
Bezpartyjny Blok Wspierania Reform 746 653 2,70% 5,41% +5,16[9] 16 +15[10] 3,48
Niezależny Samorządny Związek Zawodowy „Solidarność” 676 334 2,44% 4,90% –0,15% 0 –27
Porozumienie Centrum 609 973 2,20% 4,42% –4,29[11] 0 –44[12]
Kongres Liberalno-Demokratyczny 550 578 1,99% 3,99% –3,50 0 –37
Unia Polityki Realnej 438 559 1,58% 3,18% +0,92% 0 –3
Samoobrona – Leppera 383 967 1,39% 2,78% +2,75%[13]
Partia X 377 480 1,36% 2,74% +2,27% 0 –3
Koalicja dla Rzeczypospolitej 371 923 1,34% 2,70% +1,75%[14] 0 –1[15]
Polskie Stronnictwo Ludowe – Porozumienie Ludowe 327 085 1,18% 2,37% –3,20% 0 –28
Mniejszość Niemiecka 60 770 0,22% 0,44% –0,74% 3 –4 0,65
Ruch Autonomii Śląska 26 357 0,10% 0,19% –0,17% 0 –2
Towarzystwo Społeczno-Kulturalne Niemców – DFK 23 396 0,08% 0,17% –0,01% 1 0,22
Naczelna Organizacja Techniczna 22 717 0,08% 0,16% –0,01%
Polska Wspólnota Narodowa
– Polskie Stronnictwo Narodowe
14 989 0,05% 0,11% +0,06%
Polska Partia Przyjaciół Piwa 14 382 0,05% 0,10% –3,17% 0 –16
Niemiecka Wspólnota „Pojednanie i Przyszłość” 13 776 0,05% 0,10% +0,10%
Związek Białoruski 10 164 0,04% 0,07% +0,02%
Mniejszość Niemiecka 10 068 0,05% 0,07% +0,10%
Otwarta Kampania Niezależnych – Poza Układem 6918 0,02% 0,05%
Polska Unia Pracujących 6789 0,02% 0,05%
Mniejszość Niemiecka woj. olsztyńskiego 2444 0,01% 0,02%
Rzemieślnicza Partia Polski 2251 0,01% 0,02%
Wyborcza Akcja Bezrobotnych 900 0,00% 0,00%
Polska Partia Odnowy Kraju 663 0,00% 0,00%
Polski Front Narodowy 565 0,00% 0,00%
Narodowe Towarzystwo Oświatowe 463 0,00% 0,00%
Spółdzielczy Dom 418 0,00% 0,00%
Polski Front Patriotyczny 258 0,00% 0,00%
Frekwencja 52,13%

(*) Procent poparcia od uprawnionych do głosowania, tj. procent oddanych ważnych głosów na daną partię z wyborców uprawnionych do oddania głosu (w tych wyborach uprawnionych, zgodnie z danymi PKW 27 677 302 wyborców).

Podział mandatów i rozkład procentowy poparcia w wyniku wyborów z uwzględnieniem podziału na późniejszą koalicję rządzącą w kolejności: ugrupowania rządowe, opozycja parlamentarna i pozaparlamentarna (komitety, które nie przekroczyły 1% poparcia w skali kraju potraktowano zbiorczo):

171 132 74 41 22 16
SLD PSL UD UP KPN
SLD PSL UD UP KPN BBWR „O” NSZZ PC KLD UPR S X

Wybory do Senatu III kadencji[edytuj | edytuj kod]

Wybory do Senatu odbyły się według systemu większościowego. W województwach wybierano 2–3 senatorów, którzy uzyskali największą liczbę głosów. Senatorowie III kadencji Senatu Rzeczypospolitej Polskiej.

Frekwencja w wyborach do Senatu wyniosła 52,10%[2].

Komitety, których kandydaci dostali się do Senatu[edytuj | edytuj kod]

Komitet wyborczy Mandaty (zmiana)
Sojusz Lewicy Demokratycznej 37 +33
Polskie Stronnictwo Ludowe 36 +28
Niezależny Samorządny Związek Zawodowy „Solidarność” 9 –2
Unia Demokratyczna 4 –17
Bezpartyjny Blok Wspierania Reform 2
Unia Pracy 2 +2[16]
Klub Inteligencji Katolickiej w Białymstoku oraz Stowarzyszenia
Rodzin Katolickich Archidiecezji Białostockiej
1 0
Kongres Liberalno-Demokratyczny 1 –5
Mniejszość Niemiecka 1 0
Niezależny Samorządny Związek Zawodowy
Rolników Indywidualnych „Solidarność”
1
Polskie Stronnictwo Ludowe – Porozumienie Ludowe 1 –6
Zjednoczenie Polskie 1 –8[17]
KW Aleksandra Gawronika 1
KW Jerzego Madeja 1 0
KW SOLSKA 1
KW Henryka Stokłosy 1 0
Razem 100
Frekwencja 52,10%
Podział mandatów w wyborach do Senatu RP 19 września 1993


Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Antoni Dudek: Historia polityczna Polski 1989–2012. Kraków: Znak, 2013, s. 277. ISBN 978-83-240-2130-7.
  2. 2,0 2,1 Uchwała Państwowej Komisji Wyborczej o sprostowaniu błędów, M.P. z 1994 nr 2 poz. 8.
  3. M.P. z 1993 r. Nr 50, poz. 470
  4. W porównaniu do wyniku Solidarności Pracy, RDS i „Wielkopolsce i Polsce” z wyborów z 1991.
  5. W porównaniu do wyniku Solidarności Pracy i RDS z wyborów z 1991.
  6. Komitet wyborczy koalicji nie przekroczył 8% progu wyborczego.
  7. W porównaniu do wyniku WAK, ChD i PChD z wyborów z 1991.
  8. W porównaniu do wyniku WAK, ChD i PChD z wyborów z 1991.
  9. W porównaniu do wyniku Krakowskiej Koalicji Solidarnych z Prezydentem z wyborów z 1991.
  10. W porównaniu do wyniku Krakowskiej Koalicji Solidarnych z Prezydentem z wyborów z 1991.
  11. W porównaniu do wyniku POC z wyborów z 1991.
  12. W porównaniu do wyniku POC z wyborów z 1991.
  13. W porównaniu do wyniku Samoobrony Rolników z wyborów z 1991.
  14. W porównaniu do wyniku Partii Wolności, NSZZ „Solidarność 80” Regionu Śląsko-Dąbrowskiego, NSZZ „Solidarność-80” im. ks. J. Popiełuszki i OKW „Solidarność 80” z wyborów z 1991.
  15. W porównaniu do wyniku OKW „Solidarność 80” z wyborów z 1991.
  16. W porównaniu do wyniku Solidarności Pracy i RDS z wyborów z 1991.
  17. W porównaniu do wyniku POC z wyborów z 1991.