Federacja Organizacji Narodowo-Katolickich „Unia”

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Federacja Organizacji Narodowo-Katolickich „Unia” – katolicka konspiracyjna organizacja polityczno-wojskowa w czasie II wojny światowej. Powołana w 1940 przez Jerzego Brauna jako federacja różnych odłamów ruchu chrześcijańsko-demokratycznego i przedwojennych polskich organizacji katolickich.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Głosiła program odbudowy niepodległego państwa polskiego, opartego na zasadach katolickiej nauki społecznej[potrzebny przypis]. Wydawała pisma konspiracyjne Kultura Jutra, Naprzód[1] i Naród[2].

Posiadała własną sieć konspiracji i wywiadu wojskowego. Stworzyła też własną Organizację Wojskową, której komendantem został płk dypl. Stanisław Grodzki, ps. dr Edward, a jego zastępcą Cyprian Odorkiewicz, ps. Krybar.

W 1942 struktury zbrojne Unii podporządkowały się Armii Krajowej. Ich członkowie wzięli później udział w powstaniu warszawskim w Zgrupowaniu „Krybar”[3][4]. W 1943, zachowując autonomię organizacyjną, Unia połączyła się ze Stronnictwem Pracy[2].

Do grona jej aktywnych członków i współpracowników należeli m.in.: Pola Gojawiczyńska, Stefan Jaracz, Leopold Kielanowski, Zofia Kossak-Szczucka, Kazimierz Kumaniecki, Juliusz Osterwa, Kazimierz Studentowicz, Jerzy Turowicz, Karol Wojtyła, Kazimierz Wyka.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. J. Siedlecka, Obława. Losy pisarzy represjonowanych, Warszawa 2005, s. 50.
  2. a b W. Borodziej, A. Chmielarz, A. Friszke, A.K. Kunert, Polska Podziemna 1939-1945, Warszawa 1991, s. 387.
  3. W. Borodziej, A. Chmielarz, A. Friszke, A.K. Kunert, Polska Podziemna 1939-1945, Warszawa 1991, s. 370.
  4. P. Ziętara, Adwokat Konrad Sieniewicz – Rejonowy Delegat Rządu RP na powstańczym Powiślu, „Palestra“, 49, 2004, nr 7-8 (559-560), s. 18-19.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

Marek Hańderek, Unia 1940-1948. Dzieje zapomnianego ruchu ideowego. Warszawa 2019