Felicyta z Rzymu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Święta
Felicyta z Rzymu
męczennica
GNM - Glasscheibe Felicitas.jpg
Św. Felicyta z głowami synów
Data urodzenia w II wieku
Rzym
Data śmierci ok. 164
Rzym
Czczona przez Kościół katolicki, prawosławny
Wspomnienie 23 listopada (kat.)
25 stycznia/7 lutego (praw.)
Patronka kobiet i matek

Felicyta, męczennica rzymska, cs. Muczenica Filicitata (zm. ok. 160 lub 165 w Rzymie) – męczennica chrześcijańska w czasach panowania cesarza Antonina lub Marka Aureliusza, święta Kościoła katolickiego i prawosławnego.

Prawdopodobnie pierwowzorem Felicyty z Rzymu była Felicyta z Kartaginy[1], z której legenda uczyniła matkę siedmiu synów i nawiązuje do historii Eleazara oraz śmierci siedmiu braci machabejskich i ich bohaterskiej matki, którzy za czasów Antiocha IV Epifanesa (zm. 164 p.n.e.) ponieśli śmierć męczeńską (4 Księga Machabejska)[2]

Według tradycji z VI wieku Felicyta była bogatą rzymską wdową i matką siedmiu synów o imionach[3]:

  • Aleksander,
  • Witalis,
  • Marcjalis (ur. ok. 158)[4]
  • January,
  • Feliks,
  • Filip,
  • Sylwan.

Cała rodzina gorliwie wyznawała chrześcijaństwo. Gdy aresztowano ich z powodu wiary, synowie, za przykładem matki, odmówili złożenia ofiary pogańskim bogom. Felicyta musiała patrzeć na egzekucję swoich dzieci, po czym sama została ścięta. Pochowano ją przy Via Salaria.

Wspomnienie liturgiczne św. Felicyty w Kościele katolickim obchodzono 23 listopada, a jej synów, Świętych Siedmiu Braci, 10 lipca. W 1969 roku (po Soborze watykańskim II) ich kult ograniczono do kalendarza lokalnego.

Cerkiew prawosławna wspomina męczennicę 25 stycznia/7 lutego[a], tj. 7 lutego według kalendarza gregoriańskiego.

Do świętej Felicyty zwracają się kobiety, które pragną urodzić synów.

W ikonografii przedstawiana jest z mieczem bądź otoczona przez siedmiu synów.

Wątpliwości[edytuj]

[styl do poprawy] Brak historycznych podstaw, że pochowani na czterech cmentarzach rzymscy męczennicy wspominani wspólnie 10 lipca byli braćmi. Ciekawym również wydaje się fakt, że nie zostali wcześniej ujęci w Martyrolgium Romanum z IV wieku.[potrzebny przypis]

Zobacz też[edytuj]

Uwagi

Przypisy

  1. Perpetua i Felicyta. Internetowa Liturgia Godzin, brewiarz.pl. [dostęp 2013-12-01].
  2. Apokryfy Starego Testamentu , Księga Machabejska IV. Encyklopedia OKIEM. [dostęp 2013-12-01].
  3. Saint Felicity of Rome (ang.). Saints.SQPN.com. [dostęp 2013-12-01].
  4. Saint Martialis of Rome (ang.). Saints.SQPN.com. [dostęp 2013-12-01].

Bibliografia[edytuj]