Felicyta z Kartaginy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Święta
Felicyta z Kartaginy
męczennica
Ilustracja
Męczeństwo św. Perpetui i towarzyszy
(św. Perpetua w środku, po lewej św. Felicyta); XIX-wieczny witraż z kościoła w Vierzon, Francja.
Data urodzenia w II wieku
Data i miejsce śmierci 7 marca 202 lub 203
Kartagina (dzisiejsze przedmieścia Tunisu)
Czczona przez Kościół katolicki
Cerkiew prawosławną
Apostolski Kościół Ormiański
wspólnotę anglikańską
kościoły ewangelickie
Wspomnienie 7 marca (kat.)

1/14 lutego (praw.)
25 lutego/10 marca (orm.)

Felicyta z Kartaginy, cu. Muczenica Filicitata (zm. 7 marca 202 lub 203 w Kartaginie) – umęczona razem ze św. Perpetuą (znane jako Felicyta i Perpetua, męczennice kartagińskie) w czasach panowania Septymiusza Sewera święta Kościoła katolickiego, anglikańskiego, ewangelickiego, prawosławnego i ormiańskiego.

Życiorys[edytuj]

Informacje o św. Felicycie i jej towarzyszach pochodzą z zachowanych dokumentów: pamiętnika pisanego w więzieniu przez św. Perpetuę oraz relacji naocznego świadka późniejszych wydarzeń.

Felicyta była niewolnicą młodej chrześcijanki i matki św. Perpetui, która namówiła ją na porzucenie pogaństwa. Sama będąc przyszłą matką w ósmym miesiącu ciąży, została katechumenką. Dołączyli do niej inni niewolnicy: Rewokatus, Sekundulus i Saturninus oraz brat św. Perpetui Saturus. Był to okres prześladowań chrześcijan, wszystkich pojmano w pobliżu Kartaginy w 203 roku i osadzono w więzieniu, oskarżając ich o wyznawanie innej wiary. Felicyta, będąc w ciąży, zgodnie z ówczesnym prawem rzymskim, nie mogła zostać stracona. Wkrótce urodziła córkę, którą zaadoptował jeden z chrześcijan, a więźniowie zostali skazani na pożarcie przez dzikie zwierzęta. Wykonania wyroku nie dożył Sekundulus, który wcześniej zmarł w więzieniu.

W dniu egzekucji dał o sobie znać fenomen św. Perpetui i jej towarzyszy. Gdy wypuszczono na arenę lwy, wygłodniałe zwierzęta nie chciały tknąć skazańców. W tej sytuacji mieli ich zgładzić gladiatorzy przez ścięcie mieczem.

Kult[edytuj]

Egzekucja odbyła się prawdopodobnie 7 marca i w tym dniu obchodzone jest (w Kościele katolickim, ewangelickim i anglikańskim) wspomnienie liturgiczne św. Felicyty i św. Perpetui. Obie święte zostały wpisane do kanonu Mszy świętej. Nad ich grobem została wybudowana bazylika.

Początkowo kult św. Felicyty był szeroko rozpowszechniony. Późniejsza legenda uczyniła z niej matkę siedmiu synów, a w 1969 roku (po Soborze watykańskim II) jej kult ograniczono do kalendarza lokalnego.

Święta ta do dziś wymieniana jest w Modlitwie Eucharystycznej (Communicantes) Kanonu rzymskiego.

Dzień obchodów[edytuj]

Kościoły wschodnie z uwagi na liturgię według kalendarza juliańskiego wspominają świętą:

Ikonografia[edytuj]

W ikonografii św. Felicyta przedstawiana jest zazwyczaj wraz ze św. Perpetuą. Pomimo różnicy ich stanów obie kobiety mają podobny wygląd. Mają na sobie czerwone płaszcze, a w dłoniach męczeńskie krzyże. Sztuka zachodnia rozróżnia je wyraźnie. Perpetua przedstawiana jest w bogatym stroju patrycjuszki, z naszyjnikiem i welonem, Felicyta w skromnej sukni bez ozdób.

Zobacz też[edytuj]

Uwagi[edytuj]

Przypisy[edytuj]

  1. Felicitas (niem.). Ökumenisches Heiligenlexikon. [dostęp 2013-12-01].

Bibliografia[edytuj]