Filtr górnoprzepustowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Filtr górnoprzepustowy, filtr dolnozaporowy (ang. high-pass filter, low-cut filter, bass-cut filter) – układ elektroniczny bądź algorytm, który przepuszcza sygnały sinusoidalne oraz składowe widmowe złożonych sygnałów o częstotliwościach powyżej określonej częstotliwości granicznej, a tłumi składowe leżące poniżej tej częstotliwości.

Filtr górnoprzepustowy RC i jego charakterystyki

W zależności od konstrukcji wyróżniamy filtry:

  • reaktancyjne LC, zbudowane z cewek i kondensatorów;
  • zbudowane z pojedynczej cewki bądź kondensatora;
  • bezindukcyjne, pasywne RC;
  • piezoceramiczne;
  • aktywne – zawierające wzmacniacze;
  • cyfrowe.

W idealnym filtrze, w paśmie przepustowym współczynnik tłumienia powinien być równy zero, natomiast w paśmie zaporowym powinien być duży. Znajomość charakterystyki częstotliwościowej współczynnika fazowego pozwala na określenie zmiany fazy napięcia i prądu przy przejściu sygnału przez filtr. Ponieważ filtry reaktancyjne powinny pracować w warunkach dopasowania falowego, tzn. przy obciążeniu filtra impedancją charakterystyczną, podaje się dla filtrów również charakterystyki częstotliwościowe impedancji charakterystycznej.

Przyjmuje się, że częstotliwości granicznej odpowiada tłumienie 3 dB, dla filtra RC częstotliwość graniczna określona jest wzorem:

f_0 = \frac{1}{2 \pi R C}.

Zależność przesunięcia fazowego między wejściem a wyjściem określa wzór:

\tan \theta\ = \frac{f_0}{f},

gdzie:

f – częstotliwość w hercach,
R – opór rezystora w omach,
C – pojemność kondensatora w faradach,
\theta – przesunięcie fazowe.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]