Fiodor Kostikow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Fiodor Michajłowicz Kostikow
Фёдор Михайлович Костиков
15 zwycięstw
pułkownik
Data i miejsce urodzenia 23 lutego 1920
Siergijewskoje (obecnie Pławsk)
Data i miejsce śmierci 25 października 1995
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 1941-1960
Siły zbrojne Wojskowe Siły Powietrzne (ZSRR)
Główne wojny i bitwy wielka wojna ojczyźniana
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order Wojny Ojczyźnianej II klasy Medal „Za Zasługi Bojowe” Medal 100-lecia urodzin Lenina Medal „Za obronę Kaukazu” Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945” Medal 20-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 30 years of victory rib.png 40 years of victory rib.png Medal „Za Wyzwolenie Warszawy” 30 years saf rib.png 40 years saf rib.png 50 years saf rib.png 60 years saf rib.png 70 years saf rib.png Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk

Fiodor Michajłowicz Kostikow (ros. Фёдор Михайлович Костиков, ur. 23 lutego 1920 we wsi Siergijewskoje (obecnie Pławsk), zm. 25 października 1995 w Moskwie) – radziecki lotnik wojskowy, pułkownik, Bohater Związku Radzieckiego (1946).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Od 1931 mieszkał w Moskwie, gdzie w 1938 skończył szkołę zawodową, później pracował jako ślusarz-mechanik w fabryce, w 1940 ukończył aeroklub. Od stycznia 1941 służył w armii, w lipcu 1941 ukończył wojskową lotniczą szkołę pilotów w Armawirze, później służył w Siłach Powietrznych Frontu Dalekowschodniego, a od kwietnia 1943 do maja 1945 uczestniczył w wojnie z Niemcami jako lotnik, starszy lotnik i dowódca klucza 43 pułku lotnictwa myśliwskiego. Walczył na Froncie Północno-Kaukaskim, Południowym, 4 Ukraińskim, 3 i 1 Białoruskim, brał udział w wyzwoleniu Kubania, południowej Ukrainy, Krymu i Białorusi i w operacji wiślańsko-odrzańskiej, pomorskiej i berlińskiej. W czasie wojny wykonał 223 loty bojowe i stoczył 69 walk powietrznych, w których strącił osobiście 15 i w grupie 9 samolotów wroga. W 1946 ukończył wyższą szkołę oficerską sił powietrznych w Lipiecku, do 1949 służył w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech m.in. jako zastępca dowódcy eskadry, w 1954 ukończył Akademię Wojskowo-Powietrzną w Monino, później był zastępcą dowódcy pułku i szefem sztabu pułku lotniczego w Białoruskim Okręgu Wojskowym i oficerem Zarządu 73 Armii Powietrznej w Turkiestańskim Okręgu Wojskowym, w kwietniu 1960 zwolniono go do rezerwy. Następnie został szefem działu kadr w fabryce, 1961-1963 był inżynierem w Ministerstwie Łączności ZSRR, później inżynierem w przedsiębiorstwach obronnych i Naukowo-Badawczym Instytucie Techniki Próżniowej, a 1974-1983 inżynierem w moskiewskiej fabryce przyrządów elektropróżniowych.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Oraz medale ZSRR i polski medal.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]