Foka wąsata

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Foka wąsata
Erignathus barbatus[1]
(Erxleben, 1777)
Foka wąsata
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Nadrodzina płetwonogie
Rodzina fokowate
Rodzaj Erignathus
Gill, 1866
Gatunek foka wąsata
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Foka wąsata, f. brodata (Erignathus barbatus) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny fokowatych, jedyny przedstawiciel rodzaju Erignathus. Największa foka żyjąca w niewielkich stadach na terenie Arktyki. Znaczenie gospodarcze foki wąsatej jest nieduże. Poławiana głównie przez Eskimosów.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Występuje w morzach koła podbiegunowego oraz u wybrzeży Kanady, Islandii, Grenlandii, Japonii, Norwegii, Rosji, wyspy Jan Mayen, prowincji Svalbard i Stanów Zjednoczonych. Zabłąkane osobniki znajdywano u wybrzeży Chin, Wysp Owczych, Francji, Niemiec, Holandii, Portugalii, Hiszpanii i Wielkiej Brytanii[3][2].

Opis[edytuj | edytuj kod]

Grzbiet w kolorze ciemnoszarym, przechodzącym do czarnego z jaśniejszymi plamami na łopatkach, spód brzucha jaśniejszy. Jaśniejsze plamy również na górnej powierzchni głowy, po bokach pyska oraz wokół oczu i uszu. Posiada charakterystyczne obfite wąsy, które utworzone są z włosów zatokowych.

Długość
Samiec do 3,7 m. samica do 2,7 m
Waga
275-400 kg
Długość życia
Samice dojrzewają do 6 lat, samce 7

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Zwierzę samotnicze, niekiedy żyjące w grupach. Przebywa na krach, w pobliżu wybrzeży. Potrafi nurkować dość głęboko, dochodząc do głębokości 70 m. Odżywia się rybami, skorupiakami, małżami, ślimakami, pierścienicami, dennymi bezkręgowcami.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Dorosła samica rodzi co 2 lata po ciąży trwającej 11 miesięcy. Do porodu dochodzi na wiosnę. Młode osiągają wielkość do 1,2 m. Ich futerko przybiera kolor szary.

Przypisy

  1. Erignathus barbatus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. 2,0 2,1 Erignathus barbatus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Erignathus barbatus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 22 września 2009]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mały słownik zoologiczny - ssaki, Wiedza Powszechna, Warszawa, 1991, ISBN 83-214-0637-8