Franciszek Barteczek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Franciszek Florian Barteczek
kapitan kapitan
Data i miejsce urodzenia 3 maja 1891
Dziećmorowice
Data i miejsce śmierci 14 stycznia 1983
Jasienica
Przebieg służby
Siły zbrojne Armia Austro-Węgier,
Wojsko Polskie
Jednostki 31 Pułk Piechoty k.k. Landwehry, 7 Pułk Piechoty Ziemi Cieszyńskiej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-ukraińska,
III powstanie śląskie
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941)

Franciszek Florian Barteczek (ur. 3 maja 1891 w Dziećmorowicach koło Frysztatu, zm. 14 stycznia 1983 w Jasienicy) – polski nauczyciel i działacz społeczny, jeden z przywódców przewrotu w Cieszynie w 1918 roku, kapitan piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj]

Był synem chałupnika. Wcześnie stracił ojca, zmarłego w wieku 32 lat. Ukończył szkołę ludową w Dziećmorowicach. Później uczył się niemieckiej szkole wydziałowej, skąd przeniósł się do polskiej "paralelki" przy seminarium nauczycielskim w Cieszynie. Maturę zdał w 1912 roku. W latach 1912–1913 odbył służbę wojskową w Cesarskim i Królewskim 31 Pułku Strzelców w Cieszynie. Od 15 września 1913 przez rok uczył w Dziećmorowicach.

Zmobilizowany w czasie I wojny światowej służył w Cesarskiej i Królewskiej Armii. Ranny pod Lublinem, został odesłany do szkolenia oddziałów zapasowych 31 Pułku Strzelców w Cieszynie.

Był jednym z polskich oficerów, którzy przygotowali przewrót wojskowy w Cieszynie w 1918 roku. Zasługą Barteczka było zajęcie 31 października 1918 składu broni i amunicji na strzelnicy w Boguszowicach. Uczestnik obrony Śląska Cieszyńskiego od 23 stycznia do 13 lutego 1919 roku. Później z batalionem 7 Pułku Piechoty Ziemi Cieszyńskiej został wysłany do obrony Lwowa. 27 sierpnia 1919 otrzymał urlop. Komendant placu i adiutant dowódcy garnizonu w Cieszynie od 2 października 1920 do 3 maja 1921. Uczestnik III powstania śląskiego.

31 sierpnia 1921 został przeniesiony do rezerwy, w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 r. W 1924 r. był oficerem rezerwy 75 Pułku Piechoty w Chorzowie, a dziesięć lat później pozostawał na ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień w Bielsku i zajmował 795 lokatę na liście starszeństwa oficerów rezerwy piechoty.

Później uczył w szkołach wydziałowych żeńskiej i męskiej w Cieszynie. Kierownik szkoły w Leszczynach (powiat rybnicki), od 1925 roku w Jasienicy. Po zajęciu Zaolzia w 1938 roku został komisarzem rządowym w Nowym Boguminie.

W 1939, po wybuchu II wojny światowej, udał się na wschód, gdzie po miesiącu został aresztowany na polecenie władz radzieckich. Zwolniony, był nauczycielem w polskiej szkole w Pnikucie. Gdy na te tereny wkroczyli Niemcy, pod fałszywym nazwiskiem ukrywał się przed nimi na terenach powiatu mościckiego i brzeskiego.

Kierownik szkoły w Jasienicy od 1948 do 1949 roku, pracował do 1958 roku jako księgowy, gdyż z przyznanej mu emerytury nie był w stanie utrzymać rodziny. Pochowany na cmentarzu w Jasienicy.

Odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 32.
  2. Rozporządzenie Kierownika M.S.Wojsk. L. 441.22 G. M. I. z 1922 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 8, s. 252)

Bibliografia[edytuj]