Franciszek Ludwik Burbon-Conti

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Franciszek Ludwik de Burbon, fr. François Louis de Bourbon (ur. 30 kwietnia 1664, zm. 9 lutego 1709) – książę Conti od 1685.

Franciszek Ludwik
Z Łaski Bożej król Polski, wielki książę Litewski, Ruski, Pruski, Mazowiecki, Żmudzki, Kijowski, Wołyński, Podolski, Podlaski, Inflancki, Smoleński, Siewierski i Czernichowski
ilustracja
wizerunek herbu
Wybrany król Polski
Poprzednik Jan III Sobieski
Następca August II Mocny
Książę Conti
Okres panowania od 1685
do 1709
Poprzednik Ludwik Armand II Burbon-Conti
Następca Ludwik Franciszek II Burbon-Conti
Dane biograficzne
Dynastia Burbon-Conti
Data urodzenia 30 kwietnia 1664
Data śmierci 9 lutego 1709
Ojciec Armand Burbon-Conti
Matka Anna Maria Martinozzi
Małżeństwo Maria Teresa Burbon-Condé

Był młodszym synem Armanda Burbona, księcia Conti, i Anny Marii Martinozzi (siostrzenicy kardynała Mazarena. Jego starszym bratem był Ludwik Armand I, książę de Conti (1661-1685). Conti był faworytem swojego stryja Kondeusza Wielkiego, którego wnuczkę poślubił 28 czerwca 1688, w Wersalu. Jego żona - Maria Teresa Burbon-Condé (1666-1732) była córką Henryka Juliusza Burbona, księcia de Condé , i Anny Bawarskiej. Para miała co najmniej 7 dzieci:

Brał udział w wielu wojnach toczonych wówczas przez Francję. W 1697 Ludwik XIV wysunął jego kandydaturę do korony polskiej, zapewniając mu elekcję dzięki skorumpowaniu szlachty. Został wybrany oficjalnie królem Polski przez większość i ogłoszony nim 27 czerwca, przez prymasa Michała Radziejowskiego. Rosja, Austria i Brandenburgia zjednoczyły się jednak wokół jego kontrkandydata Augusta II, który pierwszy wkroczył do Rzeczypospolitej. Conti we wrześniu 1697 przypłynął na czele eskadry 6 okrętów francuskich dowodzonych przez Jeana Barta na redę portu w Gdańsku. 9 listopada atak wojsk wiernych Augustowi II zmusił księcia Conti do opuszczenia jego kwatery w Oliwie i ostatecznego wycofania się z Rzeczypospolitej[1].

Był wodzem naczelnym wojsk francuskich we Włoszech w czasie wojny o sukcesję hiszpańską.

Louis de Rouvroy, książę de Saint-Simon pisał, że był on bardzo wykształcony; o wiele lepiej niż większość książąt. Conti miał ogromną renomę we Włoszech, więc 1708 generalny kontroler finansów Michel Chamillart przekonał w końcu markizę de Maintenon i Ludwika XIV, że należałoby posłać go tam jako głównodowodzącego, lecz książę Conti zmarł wkrótce po tej decyzji. Louis de Rouvroy twierdził, że to podtrzymało jego legendę, ponieważ działania wojenne mogłyby mu pójść źle.

Przypisy

  1. Historia Gdańska pod redakcją Edmunda Cieślaka, t. III/1:1655-1793, Gdańsk 1993, s. 186-191.

Bibliografia[edytuj]