Fratercula

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Fratercula[1]
Brisson, 1760[2]
Ilustracja
Przedstawiciel rodzaju – maskonur zwyczajny (F. arctica)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd siewkowe
Podrząd mewowce
Parvordo Larida
Nadrodzina Alcoidea
Rodzina alki
Podrodzina nurniczki
Rodzaj Fratercula
Typ nomenklatoryczny

Alca arctica Linnaeus, 1758

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Fratercularodzaj ptaka z podrodziny nurniczków (Aethiinae) w rodzinie alk (Alcidae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Eurazji i Ameryce Północnej[10].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 26–41 cm, rozpiętość skrzydeł 47–63 cm; masa ciała 460–773 g[10].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Fratercula: średniowiecznołac. fraterculus „mnich”, od łac. fraterculus „braciszek”, od zdrobnienia frater „brat”; prawdopodobnie z korpulentnego wyglądu maskonura i jego czarno-białego upierzenia[11].
  • Lunda: far. nazwa Lunda dla maskonura zwyczajnego[11]. Gatunek typowy: Alca cirrhata Pallas, 1769.
  • Mormon: w mitologii greckiej Mormon (gr. Μορμω Mormō) to kobieta-widmo, upiór, którym opiekunki w starożytnej Grecji straszyły dzieci[11]. Gatunek typowy: Alca arctica Linnaeus, 1758.
  • Larva: łac. larva „zjawa, duch, maszkaron”[11]. Gatunek typowy: Alca arctica Linnaeus, 1758.
  • Puffinus: angielskie nazwy Puffing (z 1502) lub Puffin (z 1508), początkowo stosowane do tuszy z pisklęcia burzyka, przysmaku angielskiego stołu do końca XVIII wieku. Przez zamieszanie i skojarzenia nazwy te stopniowo zaczęto stosować również na określenie maskonura, stając się nazwą tego gatunku w drugiej połowie XIX wieku, ale w ornitologii zachowano je jako ogólną nazwę dla burzyków[11]. Gatunek typowy: Puffinus flavirostris S.D.W., 1836 (= Alca arctica Linnaeus, 1758).
  • Ceratoblepharum: gr. κερας keras, κερατος keratos „róg”; βλεφαρον blepharon „powieka”[11]. Gatunek typowy: Alca arctica Linnaeus, 1758.
  • Gymnoblepharum: gr. γυμνος gumnos „goły, nagi”; βλεφαρον blepharon „powieka”[11]. Gatunek typowy: Alca cirrhata Pallas, 1769.
  • Sagmatorrhina: gr. σαγμα sagma, σαγματος sagmatos „osłona tarczy, derka”; ῥις rhis, ῥινος rhinos „nozdrza”[11]. Gatunek typowy: Sagmatorrhina lathami Bonaparte, 1853 (= Alca cirrhata Pallas, 1769).
  • Cheniscus: gr. χηνισκος khēniskos „gąska”. od zdrobnienia χην khēn, χηνος khēnos „gęś”[11]. Gatunek typowy: Alca cirrhata Pallas, 1769.

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do rodzaju należą następujące gatunki[12]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Fratercula, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. M.J. Brisson: Ornithologie, ou, Méthode contenant la division des oiseaux en ordres, sections, genres, especes & leurs variétés, a laquelle on a joint une description exacte de chaque espece, avec les citations des auteurs qui en ont traité, les noms quils leur ont donnés, ceux que leur ont donnés les différentes nations, & les noms vulgaires. T. 6. Parisiis: Ad Ripam Augustinorum, apud Cl. Joannem-Baptistam Bauche, bibliopolam, ad Insigne S. Genovesae, & S. Joannis in Deserto, 1760, s. 81. (fr. • łac.)
  3. P.S. Pallas: Zoographia Rosso-Asiatica: sistens omnium animalium in extenso Imperio Rossico, et adjacentibus maribus observatorum recensionem, domicilia, mores et descriptiones, anatomen atque icones plurimorum. T. 2. Petropoli: Ex Officina caes. Academiae Scientiarum, 1811, s. 363. (łac.)
  4. J.K.W. Illiger: Prodromus systematis mammalium et avium, additis terminis zoographicis utriusque classis, eorumque versione germanica. Berolini: Sumptibus C. Salfeld, 1811, s. 283. (łac.)
  5. L.J.P. Vieillot: Analyse d’une nouvelle ornithologie élémentaire. Paris: Deteville, libraire, rue Hautefeuille, 1817, s. 67. (fr.)
  6. S.D.W.. The birds of Britain, systematically arranged. „The Analyst”. 3, s. 211, 1835–1836 (ang.). 
  7. a b Brandt 1837 ↓.
  8. Ch.L. Bonaparte. On the largest known species of Phaleridine Bird. „Proceedings of the Zoological Society of London”. 19, s. 202, 1851 (ang.). 
  9. G.R. Gray: Catalogue of the genera and subgenera of birds contained in the British Museum. London: The Trustees, 1855, s. 127. (ang.)
  10. a b D.N. Nettleship: Family Alcidae (Auks). W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal: Handbook of the Birds of the World. Cz. 3: Hoatzin to Auks. Barcelona: Lynx Edicions, 1996, s. 720–721. ISBN 84-87334-20-2. (ang.)
  11. a b c d e f g h i Etymologia za: J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie & E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2020. (ang.)
  12. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Podrodzina: Aethiinae Anonymous, 1908 - nurniczki (Wersja: 2015-10-31). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-01-13].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. J.F. von Brandt. Rapport sur une monographie de la famille des Alcadées. „Bulletin Scientifique de l’Académie Impériale des Sciences de St. Pétersbourg”. 2, s. 344–349, 1837 (fr.).