Front Polisario

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Front Polisario
Flag of the Sahrawi Arab Democratic Republic.svg
Lider Muhammad Abdul Aziz
Data założenia 1973
Adres siedziby Tinduf, Algieria
Deklarowana
ideologia polityczna
nacjonalizm, socjalizm demokratyczny
Członkostwo
międzynarodowe
Międzynarodówka Socjalistyczna (obserwator)
Młodzieżówka Unión de la Juventud de Saguía el-Hamra y Río de Oro
saharalibre.es
Demonstracja Frontu Polisario w Madrycie w 2001 roku

Front Polisario (hiszp. Frente POLISARIO = Frente Popular para la Liberación de Saguia el Hamra y Río de Oro, arab. الجبهة الشعبية لتحرير الساقية الحمراء ووادي الذهب = Al-Dżabha asz-Szabija li-tahrir as-Sakija al-Hamra wa-Wadi az-Zahab, pol. Ludowy Front Wyzwolenia Sakiji al-Hamry i Río de Oro) – wojskowa i polityczna organizacja w Saharze Zachodniej.

Front Polisario został założony 10 maja 1973 roku. Rozpoczął wówczas zbrojną walkę wyzwoleńczą przeciw trwającej do 1975 roku kolonizacji hiszpańskiej i kontynuował ją później przeciw Mauretanii i Maroku, które zajęły Saharę Zachodnią po wycofaniu się Hiszpanii na skutek tzw. zielonego marszu. W 1976 roku działacze Frontu Polisario na kontrolowanych przez siebie terenach ogłosili niepodległość kraju pod nazwą Saharyjska Arabska Republika Demokratyczna, w odpowiedzi Marokańczycy kontynuowali kampanię przeciwko sił Frontu a ponadto rozpoczęli bombardowania obiektów cywilnych za pomocą napalmu w których zginęło tysiące Saharyjczyków[1][2]. W zbrojną kampanię przeciwko Polisario wdał się prezydent Mauretanii Moktar uld Daddah[3] oraz Francja która w latach 1977-1978 prowadziła Operację Lamantin skierowaną przeciw partyzantom[4][5]. Front Polisario został wsparty przez skonfliktowaną z Marokiem Algierię (która w 1976 roku zbrojnie starła się z wojskami marokańskimi) oraz Libię[6][7]. Po zawarciu pokoju z Mauretanią w 1979 roku (W 1984 rząd Mauretanii ponadto oficjalnie uznał niepodległość Sahary Zachodniej[8]) zbrojne walki z Marokiem trwały a do końca lat 80. Front Polisario zdołał wyprzeć Marokańczyków na wybrzeża Oceanu Atlantyckiego i opanować około 15% terytorium Sahary Zachodniej. Walki stanęły w miejscu na skutek czasowej normalizacji relacji algiersko-marokańskich, tym samym Polisario straciło źródło broni jakim był rząd Algierii[9][10]. W 1991 roku Front Polisario i Maroko ogłosiły zawieszenie broni.

W czasie trwania konfliktu z Sahary Zachodniej uciekło 100 tysięcy uchodźców, głównie do obozów w okolicach miasta Tinduf w sąsiedniej Algierii, gdzie mieści się także siedziba rządu na uchodźstwie Saharyjskiej Arabskiej Republiki Demokratycznej, jaką front Polisario pragnie utworzyć na terenach Sahary Zachodniej. Zgodnie z porozumieniem o zawieszeniu broni z 1991 roku w Saharze Zachodniej ma się odbyć referendum niepodległościowe. Mimo trwających przygotowań wciąż jednak nie wyznaczono jego dokładnej daty. Obecnie Sahara Zachodnia podzielona jest murem granicznym na dwie części: zachodnią kontrolowaną przez Maroko i wschodnią (około 1/3 terytorium) pozostającą w rękach Frontu Polisario na której funkcjonuje Saharyjska Arabska Republika Demokratyczna. Obecnie ruch Polisario wspierany jest przez Algierię i Republikę Południowej Afryki.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Surendra Bhutani, Conflict on Western Sahara, Strategic Analysis, 1754-0054, Volume 2, Issue 7, 1978, s.251 – 256.
  2. Tomás Bárbulo, La historia prohibida del Sáhara Español, Destino, Colección Imago mundi, Vol. 21, 2002, s.284–285
  3. Haidalla, Mohamed Khouna Ould (ang.). rulers.org. [dostęp 2009-07-23].
  4. Thompson, Virginia and Adloff, Richard (1980), The Western Saharans. Background to Conflict, Barnes & Noble Books (ISBN 0-389-20148-0)
  5. Hodges, Tony (1983), Western Sahara: The Roots of a Desert War, Lawrence Hill Books (ISBN 0-88208-152-7)
  6. Thompson, Virginia McLean; Thompson, Virginia; Adloff, Richard (1980). The Western Saharans: Background to Conflict. s.176, Croom Helm. ISBN 978-0-389-20148-9.
  7. Barbier, Maurice (2003). Le conflit du Sahara occidental: Réédition d'un livre paru en 1982. Harmattan. ISBN 978-2-296-27877-6.
  8. Mauritania: Regional Security Concerns (ang.). Library of Congress Country Studies.. [dostęp 2009-07-23].
  9. Maroko. Bielsko-Biała: Wydawnictwo Pascal, 2006, s. 32-33, seria: Przewodnik Pascala. ISBN 83-7304-573-2.
  10. EKSKLUZIVNO ZA LUPIGU: Podupiremo mirno rješenje, ali zadržavamo mogućnost da i silom oslobodimo našu zemlju Lupiga.com