Gazelopka sawannowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Gazela Thomsona)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gazelopka sawannowa
Eudorcas thomsonii[1]
Günther, 1884
Gazelopka sawannowa
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd parzystokopytne
Rodzina wołowate
Podrodzina antylopy
Rodzaj gazelopka
Gatunek gazelopka sawannowa
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 NT pl.svg

Gazelopka sawannowa[3] (Eudorcas thomsonii) - przedstawiciel rodziny wołowatych z rzędu parzystokopytnych.

Występowanie i Biotop[edytuj | edytuj kod]

Występują w Kenii i Tanzanii. Zamieszkują sawanny.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Wysmukłe ciało pokryte jest płową sierścią. Po bokach tułowia i niektórych częściach głowy biegną czarne pasy. Brzuch, tylna część zadu i wewnętrzne strony kończyn są białe. Rogi gazeli są długie i nieznacznie wykrzywione. Krótki, czarny ogon leżący w białej sierści na zadzie zwanej lustrem służy do odganiania owadów.

Informacje ogólne[edytuj | edytuj kod]

Wysokość w kłębie:
60-90 cm
Długość ciała:
80-110 cm
Długość ogona:
19-27 cm
Waga:
30-35 kg
Długość życia:
10-12 lat

Stado Tomi

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Żyjąc w pobliżu wodopoju gazele prowadzą osiadły tryb życia, lecz stada zamieszkujące tereny suche podejmują się długich wędrówek. W porze deszczowej przemieszczają się razem z gnu i zebrami czasami także z topi.

Pokarm[edytuj | edytuj kod]

Preferują krótkie, niezbyt gęste trawy. Zjadają też resztki pozostawione przez zebry i gnu, a podczas suszy chętnie żywią się owocami i gałązkami krzewów.

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

Samce spotykające się podczas okresu godowego na granicach swojego terytorium przystępują do rytualnej walki - zderzają się rogami. Ciąża tomi trwa ok. 6 miesięcy. Po trzech tygodniach od porodu młode jest w stanie dołączyć do grupy. W wieku 2 miesięcy przestaje ssać mleko, a po ukończeniu 1. roku życia osiąga dojrzałość płciową.

Inne[edytuj | edytuj kod]

  • dzięki rozwiniętym gruczołom ślinowym gazele mogą jeść bardzo suchy pokarm
  • energicznie machając ogonem tomi ostrzegają się nawzajem przed niebezpieczeństwem
  • młode poznaje matkę po charakterystycznych dźwiękach i machaniu głową

Przypisy

  1. Eudorcas thomsonii, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Eudorcas thomsonii. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. 3,0 3,1 Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN w Warszawie, 2015, s. 297. ISBN 978-83-88147-15-9.