Gino Giugni
Data i miejsce urodzenia |
1 sierpnia 1927 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
4 października 2009 |
Zawód, zajęcie |
polityk, prawnik, nauczyciel akademicki |
Luigi (Gino) Giugni (ur. 1 sierpnia 1927 w Genui, zm. 4 października 2009[1] w Rzymie[2]) – włoski polityk, prawnik i nauczyciel akademicki, parlamentarzysta krajowy, w latach 1993–1994 minister pracy i ochrony socjalnej.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Z wykształcenia prawnik, studia ukończył w 1949, po czym kształcił się w Stanach Zjednoczonych[2]. Praktykował jako adwokat[3]. Współpracował z Włoską Konfederacją Pracowniczych Związków Zawodowych (CISL), koncernem Eni i państwowym holdingiem Istituto per la Ricostruzione Industriale. Od lat 60. był nauczycielem akademickim na Uniwersytecie w Bari, następnie na Uniwersytecie Rzymskim „La Sapienza” i na Uniwersytecie LUISS. Obejmował stanowiska profesorskie, specjalizując się w prawie pracy[2]. Wykładał gościnnie na uczelniach we Francji, USA i Argentynie[3]. Był założycielem periodyku „Giornale di diritto del lavoro e di relazioni industriali” i autorem licznych publikacji naukowych[2].
Był długoletnim działaczem Włoskiej Partii Socjalistycznej (PSI), od 1993 do 1994 pełnił honorową funkcję jej przewodniczącego[4]. Między 1968 a 1974 z krótką przerwą kierował biurem legislacyjnym ministerstwa pracy. Był głównym autorem uchwalonego w 1970 podstawowego aktu prawnego z zakresu prawa pracy[2][3]. Od 1974 do 1983 zasiadał w Krajowej Radzie Gospodarki i Pracy (CNEL)[2]. W 1983 został postrzelony w ataku terrorystycznym, do którego przeprowadzenia przyznały się Czerwone Brygady[4].
W latach 1983–1994 był członkiem Senatu IX, X i XI kadencji. Od kwietnia 1993 do maja 1994 sprawował urząd ministra pracy i ochrony socjalnej w rządzie Carla Azeglia Ciampiego. W latach 1994–1996 zasiadał w Izbie Deputowanych XII kadencji[1]. Później do 2002 przewodniczył komisji zajmującej się zagwarantowaniem prawa do strajku w sektorze publicznym[2].
Od 1989 był członkiem Academia Europaea. Otrzymał tytuły doktora honoris causa uniwersytetów w Nanterre, Buenos Aires i Sewilli[5]. Odznaczony Orderem Zasługi Republiki Włoskiej I klasy (1999)[6].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Luigi Giugni. camera.it. [dostęp 2018-02-08]. (wł.).
- ↑ a b c d e f g Giugni, Gino. treccani.it. [dostęp 2018-02-08]. (wł.).
- ↑ a b c In ricordo di Gino Giugni. senato.it, 6 października 2009. [dostęp 2018-02-08]. (wł.).
- ↑ a b È morto Gino Giugni, il padre dello Statutodei lavoratori. ilsole24ore.com, 5 października 2009. [dostęp 2018-02-08]. (wł.).
- ↑ Gino Giugni. ae-info.org. [dostęp 2018-02-08]. (ang.).
- ↑ Cavaliere di Gran Croce Ordine al Merito della Repubblica Italianadata=27 grudnia 1999. quirinale.it. [dostęp 2018-02-08]. (wł.).