Czerwone Brygady

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Flaga używana przez ugrupowanie

Czerwone Brygady (wł. Brigate Rosse, BR) – włoska organizacja terrorystyczna.

Geneza[edytuj | edytuj kod]

Renato Curcio w 2008 roku

Powstały na fali studenckich protestów z końca lat 60[1]. Jej twórcami byli robotnik Renato Curcio i jego żona Margharita Cagol[2]. Mieszkająca w Mediolanie para była aktywistami skrajnie lewicowego Miejskiego Kolektywu Politycznego[2].

Małżeństwo skłoniło się ku walce zbrojnej po fali przemocy politycznej, jaka w latach 60. przetoczyły się przez kraj[2]. Autorami najbardziej krwawych aktów terroru byli neofaszyści, których działalność była często lekceważona przez władze[2]: po zamachu bombowym na Piazza Fontana w Mediolanie służby wzięły się za aktywistów lewicowych, pomimo że sprawcami zamachu byli sympatycy skrajnej prawicy[2]. Jednym z pierwszych zatrzymanych działaczy był anarchista Pino Pinneli. Trzy dni po aresztowaniu wyskoczył on z okna aresztu i zginął, sympatycy radykalnej lewicy uznali, że Pinneli został tak naprawdę zamordowany przez policjantów[2]. Na radykalizację Curcio wpłynęły też wydarzenia z miejscowości Avola, w której spędzał wakacje – działacz był świadkiem demonstracji robotniczej, w trakcie której policjanci zastrzelili dwóch protestujących[3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Sformowanie formacji ogłoszono w kwietniu 1970 roku[2]. Początkowo celem ataków Czerwonych Brygad były wielkie zakłady przemysłowe[4]. Atakując wielki przemysł, bojówkarze chcieli zastraszyć kapitalistów oraz ożywić konflikt między robotnikami a ich pracodawcami[4]. Pierwsze akcje Brygad polegały na podkładaniu ładunków wybuchowych w budynkach fabryk[4]. Porywano też członków dyrekcji fabryk, jednak po przesłuchaniu ich przez „trybunał ludowy“ zawsze wypuszczano ich na wolność[4]. W lutym 1973 roku na kilka godzin porwano pracownika związków zawodowych Brunona Labate. Aktywiści ogolili mu głowę na łyso, rozebrali i przykuli do bramy fabryki Fiata. Na szyi związkowca zawieszona została tabliczka informująca, że jest on zdrajcą sprawcy robotniczej. Bojówkarze w podobny sposób ośmieszali innych działaczy związków i członków zarządu większych fabryk[4].

W 1974 roku grupa zmieniła taktykę i uległa dalszej radykalizacji[4]. W kwietniu 1974 roku porwany został sędzia Maria Sossi, tym samym grupa ogłosiła, że jej celem stali się odtąd funkcjonariusze państwa włoskiego[4]. Sossi został zwolniony z niewoli terrorystów po 35 dniach[5]. Porwanie było dla Brygad dużym sukcesem propagandowym, niemniej jednak policja przeprowadziła wzmożone akcje przeciwko ekstremistom[5]. Służby odkryły wiele kryjówek oraz składów broni i amunicji należących do Brygad[5].

17 czerwca 1974 roku podczas ataku na siedzibę neofaszystowskiej partii Włoski Ruch Społeczny w Padwie, Czerwone Brygady zabiły dwóch neofaszystów[6][7]. Były to pierwsze zabójstwa, jakich dopuściła się formacja. Czerwone Brygady w oświadczeniu stwierdziły, że ofiary śmiertelne były przypadkowe, co nie znaczy, że były niewinne[7].

Jesienią 1974 roku służby ujęły Renata Curcio. Terrorysta został uwolniony kilka miesięcy później przez komando dowodzone przez Margharitę Cagol[2].

W 1975 roku w więzieniach przebywało niemal całe kierownictwo Brygad i prawie 100 osób oskarżonych o członkostwo w formacji[7].

5 czerwca 1975 roku Margherita Cagol zginęła w strzelaninie z karabinierami, którzy próbowali uwolnić porwanego przez nią przedsiębiorcę. Czerwone Brygady uznały, że na Cagnol wykonano wyrok[2].

18 lutego 1976 roku Curcio został ponownie aresztowany co zapoczątkowało stopniowy rozkład formacji[2].

16 listopada 1977 roku terroryści zastrzelili Carlo Casalegno, dziennikarza pracującego dla pisma La Stampa[6].

Aldo Moro w niewoli Czerwonych Brygad

16 marca 1978 roku przeprowadziły swoją najsłynniejszą akcję jaką było porwanie Aldo Moro[8]. Samochód, w którym jechał polityk został zatrzymany przez oddział ekstremistów[8]. Wywiązała się strzelanina, w której trakcie zginęło pięciu ochroniarzy polityka[8]. Polityk został zamordowany 9 maja 1978 roku[9], a jego ciało wyrzucono w centrum Rzymu[10].

Około 1981 roku rozpadła się[6]. Dotychczasowi członkowie założyli nowe formacje, z których największą były Czerwone Brygady Walcząca Partia Komunistyczna (BR-PCC)[6]. Mniejszymi organizacjami były Czerwone Brygady Partia Partyzancka (BR-PG), Czerwone Brygady Kolumna Walter Alasia (BR-WA) i Czerwone Brygady Unia Bojowników Komunistycznych (BR-UCC)[6][11].

W latach 1999–2003 działały Nowe Czerwone Brygady[12][13]. Pomiędzy oryginalną formacją a Nowymi Czerwonymi Brygadami nie występowała ciągłość struktur[14]. Ponadto członkowie pierwszej generacji Czerwonych Brygad dystansowali się od działalności ich naśladowców[14].

Relacje z innymi grupami terrorystycznymi[edytuj | edytuj kod]

Czerwone Brygady współpracowały z zagranicznymi grupami terrorystycznymi. Wśród nich znajdowały się niemiecka Frakcja Czerwonej Armii, hiszpańskie Grupy Oporu Antyfaszystowskiego 1 Października, baskijska ETA oraz prawdopodobnie francuska Akcja Bezpośrednia[6][15][16].

Na arenie krajowej wchłonęły mniejsze organizacje: Grupy Akcji Partyzanckiej i Zbrojne Jednostki Proletariatu[6]. W lewicowym ruchu terrorystycznym rywalizowały z ugrupowaniem Linia Frontu[6].

Struktury i liczebność[edytuj | edytuj kod]

Były zbudowane hierarchicznie. Najniżej znajdowały się brygady liczące 2–5 członków[7]. Istniały brygady odpowiedzialne za między innymi logistykę, sporządzanie fałszywych dokumentów, organizowanie broni, zakonspirowanych mieszkań czy samochodów oraz odpowiedzialne za zamachy[17]. Brygady polityczne zajmowały się zbieraniem informacji o politykach, brygady obronne natomiast szukały informacji o służbach, wymiarze sprawiedliwości oraz więziennictwie[18]. Wyżej niż brygady znajdowały się kolumny, które grupowały kilka brygad z tego samego regionu[18]. W 1980 roku istniało pięć kolumn, każdą z nich kierował jeden dowódca. Przywódcy kolumn decydowali o podejmowaniu zamachu terrorystycznych o znaczeniu regionalnym. Niekiedy kolumny łączyły się we fronty[18].

Na czele całej formacji stał Komitet Wykonawczy i Kierownictwo Strategiczne[18]. Komitet Wykonawczy zajmował się sprawami politycznymi, Kierownictwo Strategiczne natomiast wojskowymi[18]. Członkowie Komitetu wchodzili jednocześnie do Kierownictwa Strategicznego[18].

Formacja składała się z regularnych członków i współpracowników. Ich liczba kształtowała się w następujący sposób:[6]

  • 1970: 50 członków
  • 1979: 1000 członków i 2000 współpracowników
  • 1983: 100 członków i 200 współpracowników

Wsparcie zagraniczne[edytuj | edytuj kod]

Byli członkowie Czerwonych Brygad donieśli władzom, że kupowali broń od Ludowego Frontu Wyzwolenia Palestyny. Pośrednikiem w transakcjach miała być Libia. Transakcje trwały od 1978 roku. Według włoskiego rządu w pobliżu Bengazi znajdować się miał obóz, gdzie szkolono lewicowych terrorystów. Czerwone Brygady zaprzeczały doniesieniom, twierdząc, że tworzyły własne obozy szkoleniowe w opuszczonych kopalniach na terenie Włoch[6].

Także według Barry'ego Rubina bojownicy przechodzili szkolenia na Bliskim Wschodzie. Wśród ich trenerów mieli być rzekomo północnokoreańscy wojskowi[19].

Istnieją sporne poszlaki mówiące o tym, że Czerwone Brygady otrzymywały wsparcie finansowe z Jugosławii, Czechosłowacji i Bułgarii. Sami członkowie grupy zaprzeczali tym oskarżeniom. Według członków Czerwonych Brygad w ugrupowaniu zabronione było kontaktowanie się z przedstawicielami państw bloku wschodniego[6].

Wiadomo, że liderzy grupy Renato Curcio i Margherita Cagol odwiedzili Kubę. Nie wiadomo jednak jaki był charakter wizyt[6].

Ideologia[edytuj | edytuj kod]

Wyznawała poglądy marksistowsko-leninowskie[1][4] i maoistowskie[6]. Celem formacji było wprowadzenie we Włoszech ustroju marksistowskiego[2] opartego o dyktaturę proletariatu[6] i wycofanie kraju z członkostwa w NATO[20]. Jej działacze za jedyną metodę obrali walkę zbrojną[1]. Choć jej działacze uważali się za głosicieli marksizmu-leninizmu w najczystszej postaci, pod koniec działalności, ideologia formacji przepełniona była neomarksizmem i anarchizmem – stąd też często klasyfikuje się ją jak grupę anarchistyczno-komunistyczną[20].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Terroryzm od Asasynów do Osamy bin Ladena s. 78
  2. a b c d e f g h i j k Terroryzm s. 82
  3. Terroryzm w Europie Zachodniej s. 175
  4. a b c d e f g h Terroryzm w Europie Zachodniej s. 176
  5. a b c Terroryzm w Europie Zachodniej s. 177
  6. a b c d e f g h i j k l m n Red Brigades (ang.). web.stanford.edu. [dostęp 2017-12-28].
  7. a b c d Terroryzm w Europie Zachodniej s. 178
  8. a b c Terroryzm w Europie Zachodniej s. 185
  9. Terroryzm s. 83
  10. Terroryzm od Asasynów do Osamy bin Ladena s. 80
  11. Red Brigades Fighting Communist Party (ang.). web.stanford.edu. [dostęp 2017-12-28].
  12. New Red Brigades/Communist Combatant Party (BR/PCC) (ang.). fas.org. [dostęp 2017-12-28].
  13. John Hooper: Italian police claim arrests have destroyed core of Red Brigades (ang.). theguardian.com. [dostęp 2017-12-28].
  14. a b Jacek Pałasiński: Brygady śmierci (pol.). wprost.pl. [dostęp 2017-12-28].
  15. First of October Anti-fascist Resistance Group (ang.). encyclopedia.com. [dostęp 2017-12-28].
  16. ETA (pol.). portalwiedzy.onet.pl. [dostęp 2017-12-28].
  17. Terroryzm w Europie Zachodniej s. 178-179
  18. a b c d e f Terroryzm w Europie Zachodniej s. 179
  19. Bruce E. Bechtol, Jr.: North Korea and Support to Terrorism: An Evolving History (ang.). cholarcommons.usf.edu. [dostęp 2017-12-28].
  20. a b Terroryzm od Asasynów do Osamy bin Ladena s. 79

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wilhelm Dietl, Rolf Tophoven, Kai Hirschmann: Terroryzm. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2012. ISBN 978-83-01-16019-7.
  • Robert M. Barnas: Terroryzm od Asasynów do Osamy bin Ladena. Wrocław: Kirke, 2001. ISBN 978-83-914970-4-3.
  • Victor Grotowicz: Terroryzm w Europie Zachodniej. Wrocław-Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 978-83-01-13114-2.