Czerwone Brygady

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Flaga używana przez ugrupowanie

Czerwone Brygady (wł. Brigate Rosse, BR) – włoska organizacja terrorystyczna.

Historia[edytuj]

Korzenie grupy sięgają końca lat 60[1]. Założycielem organizacji był Renato Curcio[2]. Miejscem sformowania organizacji była Genua[1]. Pierwsi bojownicy Brygad wywodzili się ze środowisk robotniczych i studenckich uczestniczących w protestach roku 1968[1].

Istnienie Czerwonych Brygad ogłoszono w listopadzie 1970 roku[2]. Bojówki Czerwonych Brygad operowały głównie na północnym zachodzie i w centrum Włoch. Za dowódców formacji uważani byli Antonio Savasta, Margherita Cagol, Mario Moretti, Renato Curcio i Alberto Franceschini[1].

Renato Curcio w 2008 roku

Pierwszą akcją rewolucjonistów było podpalenie samochodu kierownika fabryki w Mediolanie we wrześniu 1970 roku[1]. Do 1972 roku członkowie grupy zajmowali się głównie demolowaniem samochodów należących do właścicieli fabryk oraz atakami na biura prawicowych organizacji[1]. W 1974 roku terroryści porwali w Genui sędziego. Porwanie zapoczątkowało serię ataków na polityków i funkcjonariuszy państwa włoskiego[1]. W 1975 roku Czerwone Brygady ogłosiły partię Chrześcijańska Demokracja „głównym wrogiem”. Liczba ataków na chadeków była szczególnie wysoka w latach 1977-1979. Kulminacją kampanii było porwanie Alda Moro[1].

Działalność Czerwonych Brygad zmalała po 1980 roku. Szereg działaczy formacji trafił do więzień. Aresztowani często współpracowali z władzami, co doprowadziło do kolejnych aresztowań[1]. W latach 80. Czerwony Brygady uległy podziałom[1]. Jako spójna organizacja przestały istnieć około 1981 roku. Największym spadkobiercą Czerwonych Brygad były Czerwone Brygady Walcząca Partia Komunistyczna (BR-PCC)[1]. Mniejszymi formacjami były Czerwone Brygady Partia Partyzancka (BR-PG), Czerwone Brygady Kolumna Walter Alasia (BR-WA) i Czerwone Brygady Unia Bojowników Komunistycznych (BR-UCC[3])[1].

W latach 1999–2003 działały Nowe Czerwone Brygady[4][5]. Pomiędzy oryginalną formacją a Nowymi Czerwonymi Brygadami nie występowała ciągłość struktur[6]. Ponadto członkowie pierwszej generacji Czerwonych Brygad dystansowali się od działalności ich naśladowców[6].

Najważniejsze ataki przeprowadzone przez grupę[edytuj]

  • 16 listopada 1977 roku terroryści zastrzelili Carlo Casalegno, dziennikarza pracującego dla dziennika La Stampa[1].
  • 16 marca 1978 roku Czerwone Brygady porwały byłego premiera Aldo Moro i zabiły pięciu ochroniarzy polityka. W zamian za uwolnienie Moro terroryści domagali się uwolnienia z więzień 13 członków Czerwonych Brygad. Gdy rząd odmówił, Czerwony Brygady zamordowały zakładnika. Ciało Moro znaleziono 9 maja 1978 roku[1][2].
Aldo Moro w niewoli Czerwonych Brygad

Liczebność[edytuj]

Liczebność Czerwonych Brygad według lat:[1]

  • 1970: 50
  • 1979: 1000 bojówkarzy i 2000 współpracowników
  • 1983: 100 bojówkarzy i 200 współpracowników

Relacje z innymi grupami terrorystycznymi[edytuj]

W 1972 roku wchłonęły Grupy Akcji Partyzanckich[1].

Rywalizowały z ugrupowaniem Linia Frontu[1].

W 1976 roku zawarły sojusz ze Zbrojnymi Komórkami Proletariackimi z Neapolu[1].

Czerwone Brygady współpracowały także z zagranicznymi grupami terrorystycznymi. Wśród nich znajdowały się niemiecka Frakcja Czerwonej Armii, hiszpańskie Grupy Oporu Antyfaszystowskiego 1 Października, baskijska ETA oraz prawdopodobnie francuska Akcja Bezpośrednia[1][7][8].

Wsparcie zagraniczne[edytuj]

Byli członkowie Czerwonych Brygad donieśli władzom że kupowali broń od Ludowego Frontu Wyzwolenia Palestyny. Pośrednikiem w transakcjach miała być Libia. Transakcje miały mieć miejsce począwszy od 1978 roku. Według włoskiego rządu w pobliżu Bengazi znajdować się miał obóz, gdzie szkolono lewicowych terrorystów. Czerwone Brygady zaprzeczały doniesieniom, twierdząc, że formacja tworzyła własne obozy szkoleniowe w opuszczonych kopalniach na terenie Włoch[1].

Także według Barry'ego Rubina bojownicy przechodzili szkolenia na Bliskim Wschodzie. Wśród ich trenerów mieli być rzekomo północnokoreańscy wojskowi[9].

Istnieją sporne poszlaki mówiące o tym, że Czerwone Brygady otrzymywały wsparcie finansowe z Jugosławii, Czechosłowacji i Bułgarii. Sami członkowie grupy zaprzeczali tym oskarżeniom. Według członków Czerwonych Brygad w ugrupowaniu zabronione było kontaktowanie się z przedstawicielami państw bloku wschodniego[1].

Wiadomo, że liderzy grupy Renato Curcio i Margherita Cagol odwiedzili Kubę. Nie wiadomo jednak jaki miał być charakter wizyty[1].

Ideologia[edytuj]

Były ugrupowaniem wyznającym doktrynę marksistowską[1] z elementami myśli maoistowskiej i leninowskiej. Celem Czerwonych Brygad było ustanowienie we Włoszech dyktatury proletariatu[1].

Przypisy

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y Red Brigades (ang.). web.stanford.edu. [dostęp 2017-09-09].
  2. a b c Red Brigades (ang.). britannica.com. [dostęp 2017-09-09].
  3. Red Brigades Fighting Communist Party (ang.). web.stanford.edu. [dostęp 2017-11-06].
  4. New Red Brigades/Communist Combatant Party (BR/PCC) (ang.). fas.org. [dostęp 2017-11-05].
  5. John Hooper: Italian police claim arrests have destroyed core of Red Brigades (ang.). theguardian.com. [dostęp 2017-11-05].
  6. a b Jacek Pałasiński: Brygady śmierci (pol.). wprost.pl. [dostęp 2017-11-05].
  7. First of October Anti-fascist Resistance Group (ang.). encyclopedia.com. [dostęp 2017-09-11].
  8. ETA (pol.). portalwiedzy.onet.pl. [dostęp 2017-09-13].
  9. Bruce E. Bechtol, Jr.: North Korea and Support to Terrorism: An Evolving History (ang.). cholarcommons.usf.edu. [dostęp 2017-11-15].