Czerwone Brygady

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Flaga używana przez ugrupowanie

Czerwone Brygady (wł. Brigate Rosse) – włoskie ugrupowanie terrorystyczne, wzorujące się na marksizmie, chińskiej rewolucji kulturalnej i walce rewolucyjnych oddziałów partyzanckich, utworzone 20 października 1970 przez Renato Curcio i jego żonę Margherite Cagol oraz Franco Triano, Giorgio Semeria i Corado Simoni, przekonanych, że jedynie walka zbrojna i przemoc umożliwią szybkie obalenie ustroju kapitalistycznego[1].

 Osobne artykuły: lata ołowiuporwanie Aldo Moro.

Utworzenie Czerwonych Brygad związane było z pojawieniem się pod koniec lat 60. ruchu kontestacyjnego młodzieży i jej radykalizacją w duchu skrajnie lewicowym[2]. Członkowie Brygad w okresie lat ołowiu zorganizowali wiele akcji sabotażowych w fabrykach, przeprowadzili również wiele ataków i zamachów wymierzonych w służby policyjne, więzienia i koszary, twierdząc, że były skierowane przeciw symbolom państwa represyjnego i symbolom nierówności. Czerwone Brygady atakowały dziennikarzy, urzędników, prawników, członków związków zawodowych i partii politycznych. Atakowane były partie lewicowe i komunistyczne, którym członkowie ugrupowania zarzucali zdradę ideałów rewolucji[1]. W 1978 Czerwone Brygady porwały, a następnie zabiły Aldo Moro, byłego pięciokrotnego premiera Włoch. Organizacja dokonała także porwania szefa dowództwa wojsk lądowych NATO na południową Europę gen. Jamesa Doziera, który jednak został uwolniony przez włoską policję, przez jej antyterrorystyczny wydział Nucleo Operativo Centrale di Sicurezza[2].

Dobrze zakonspirowana, piramidalna struktura organizacji czyniła z Czerwonych Brygad formację bardzo trudną do wykrycia i bardzo sprawną. Celem grupy było rozbicie struktur państwa i doprowadzenie do rewolucji[2]. Grupa liczyła około 400-500 członków i 1000 współpracowników. Fundusze na działalność grupy organizacja zdobywała m.in. ze wsparcia swoich zwolenników[2]. Działalność grupy najczęstsza była w kwadracie skupiającym Rzym, Genua, Turyn i Mediolan. Czerwone Brygady w trakcie działalności podejmowały się współpracy z mniejszymi organizacjami włoskimi o podobnym profil w tym ze Zbrojnymi Komórkami Proletariackimi i Pierwszą Linią[2]. Organizacja w okresie działalności otrzymywała pomoc ze strony Libii rządzonej przez Mu'ammara al-Kaddafiego[3][4][5]. W latach 80. Czerwone Brygady rozpoczęły współpracę z zachodnioniemiecką Frakcją Czerwonej Armii. Istnieją też informacje na temat powiązań Czerwonych Brygad z Japońską Armią Czerwoną[6][7][8].

Rozłam grupy w 1984 i aresztowania na przełomie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych (objęły one kilkuset terrorystów) doprowadziły do rozbicia struktur Czerwonych Brygad[2]. W styczniu 2010 roku, pod zarzutem próby reaktywacji Czerwonych Brygad, aresztowano Manolo Morlacchiego (syn współzałożyciela organizacji) oraz Costantino Virgilio[9].

Przypisy

  1. a b Słownik historii XX wieku 1993 ↓, s. 94,.
  2. a b c d e f Czerwone Brygady.
  3. Blundy, David; Lycett, Andrew (1987). Qaddafi and the Libyan Revolution. Boston and Toronto: Little Brown & Co. ISBN 978-0-316-10042-7.
  4. Kawczynski, Daniel (2011). Seeking Gaddafi: Libya, the West and the Arab Spring. Biteback. ISBN 978-1-84954-148-0.
  5. Bruce St. John, Ronald (2012). Libya: From Colony to Revolution (revised edition). Oxford: Oneworld. ISBN 978-1-85168-919-4.
  6. Sanoja Hernández, Jesús (2002). Diccionario de terrorismo. s. 174–175, Caracas: El Nacional. ISBN 980388008X.
  7. Najważniejsze lewicowe organizacje terrorystyczne działające na terenie Niemiec (RAF, Ruch 2 Czerwca, AIZ) – artykuł.
  8. Wzloty i upadek Rote Armee Fraktion (RAF).
  9. Syn lidera Czerwonych Brygad aresztowany za terroryzm. Artykuł na portalu wiadomosci.gazeta.pl.

Bibliografia[edytuj]

  • V. Grotowicz, Terroryzm w Europie Zachodniej, PWN, Wrocław 2000, s. 165-193.
  • T. Białek, Terroryzm. Manipulacja strachem, Studio Emka, Warszawa 2005, s. 82-83.
  • A. Bernard, Strategia terroryzmu, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1978, s. 139-154.
  • I. Pisano, Ja terrorysta, Wydawnictwo Wołoszański, Warszawa 2005, s. 153-182.
  • J.Tomasiewicz, Terroryzm na tle przemocy politycznej (Zarys encyklopedyczny), Katowice 2000
  • Praca zbiorowa: Słownik historii XX wieku. Kraków: Krakowski Instytut Wydawniczy, 1993.

Linki zewnętrzne[edytuj]