Czerwone Brygady

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Czerwone Brygady (wł. Brigate Rosse, BR) – włoska organizacja terrorystyczna.

Historia[edytuj]

Flaga używana przez ugrupowanie

Założycielem Czerwonych Brygad był Renato Curcio[1]. Korzenie grupy sięgają końca lat 60[2]. Pierwsi członkowie Czerwonych Brygad wywodzili się ze środowisk robotniczych i studenckich związanych z protestami roku 1968. Miejscem sformowana ruchu była Genua[2]. Istnienie formacji ogłoszono oficjalnie w listopadzie 1970 roku[1]. Pierwszą akcją rewolucjonistów było podpalenie samochodu kierownika fabryki w Mediolanie we wrześniu 1970 roku[2]. Do 1972 roku członkowie grupy przeprowadzili akcje niszczenia samochodów należących do właścicieli fabryk oraz ataki na biura organizacji prawicowych[2]. W 1974 roku terroryści porwali w Genui sędziego. Porwanie zapoczątkowało serię ataków na polityków i funkcjonariuszy państwa włoskiego[2]. W 1975 roku Czerwone Brygady ogłosiły partię Chrześcijańska Demokracja „głównym wrogiem”. Liczba ataków na chadeków była szczególnie wysoka w latach 1977-1979. Kulminacją kampanii było porwanie Alda Moro[2].

Działalność Czerwonych Brygad zaczęła kurczyć się po 1980 roku. Szereg działaczy formacji trafił do więzień. Aresztowani często współpracowali z władzami, co doprowadziło do kolejnych aresztowań[2]. W latach 80. Czerwony Brygady uległy podziałom[2]. Jako spójna organizacja przestała istnieć około 1981 roku. Największym spadkobiercą Czerwonych Brygad były Czerwone Brygady Walcząca Partia Komunistyczna (BR-PCC)[2]. Mniejszymi formacjami były Czerwone Brygady Partia Partyzancka (BR-PG) i Czerwone Brygady Kolumna Walter Alasia (BR-WA)[2].

W 2002 roku doszło do nowych ataków sprawców powołujących się na Czerwone Brygady. Sprawcy najprawdopodobniej nie byli jednak związani z pierwotną organizacją[2].

Działały głównie na północnym zachodzie i w centrum Włoch. Liderami grupy byli Antonio Savasta, Margherita Cagol, Mario Moretti, Renato Curcio i Alberto Franceschini[2].

Najważniejsze ataki przeprowadzone przez grupę[edytuj]

  • 16 listopada 1977 roku terroryści zastrzelili Carlo Casalegno, dziennikarza pracującego dla dziennika La Stampa[2].
  • 16 marca 1978 roku Czerwone Brygady porwały byłego premiera Aldo Moro i zabiły pięciu ochroniarzy polityka. W zamian za uwolnienie Moro terroryści domagali się uwolnienia z więzień 13 członków Czerwonych Brygad. Gdy rząd odmówił, Czerwony Brygady zamordowały zakładnika. Ciało Moro znaleziono 9 maja 1978 roku[2][1].
Porwany Aldo Moro

Liczebność[edytuj]

Liczebność Czerwonych Brygad według lat:[2]

  • 1970: 50
  • 1979: 1000 bojówkarzy i 2000 współpracowników
  • 1983: 100 bojówkarzy i 200 współpracowników

Relacje z innymi grupami terrorystycznymi[edytuj]

W 1972 roku wchłonęły Grupy Akcji Partyzanckich[2].

Rywalizowały z ugrupowaniem Linia Frontu[2].

W 1976 roku zawarły sojusz ze Zbrojnymi Komórkami Proletariackimi z Neapolu[2].

Czerwone Brygady utrzymywały kontakt z niemiecką Frakcją Czerwonej Armii, hiszpańskimi Grupami Oporu Antyfaszystowskiego 1 Października, baskijską ETA oraz prawdopodobnie z francuską Akcją Bezpośrednią[2][3][4].

Wsparcie zagraniczne[edytuj]

Byli członkowie Czerwonych Brygad donieśli władzom że grupa kupowała broń od Ludowego Frontu Wyzwolenia Palestyny. Pośrednikiem w transakcjach miała być Libia. Wymiana trwać miała od 1978 roku. W pobliżu Bengazi znajdować się miał obóz, gdzie szkolono włoskich terrorystów. Czerwone Brygady zaprzeczały doniesieniom, twierdząc, że formacja tworzyła własne obozy szkoleniowe w opuszczonych kopalniach na terenie Włoch[2].

Istnieją sporne poszlaki mówiące o tym, że Czerwone Brygady otrzymywały wsparcie finansowe z Jugosławii, Czechosłowacji i Bułgarii. Sami członkowie grupy zaprzeczali tym poszlakom. Według członków Czerwonych Brygad w ugrupowaniu zabroniono kontaktów z przedstawicielami państw bloku wschodniego[2].

Wiadomo, że liderzy grupy Renato Curcio i Margherita Cagol odwiedzili Kubę[2].

Ideologia[edytuj]

Były ugrupowaniem marksistowskim[2]. Celem Czerwonych Brygad było ustanowienie dyktatury proletariatu. W ideologii grupy żywe były wątki maoistowskie i leninowskie[2].

Przypisy

  1. a b c Red Brigades (ang.). britannica.com. [dostęp 2017-09-09].
  2. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y Red Brigades (ang.). web.stanford.edu. [dostęp 2017-09-09].
  3. First of October Anti-fascist Resistance Group (ang.). encyclopedia.com. [dostęp 2017-09-11].
  4. ETA (pol.). portalwiedzy.onet.pl. [dostęp 2017-09-13].