Luigi Di Maio

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Luigi Di Maio
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 6 lipca 1986
Avellino
Zawód, zajęcie polityk
Stanowisko wicepremier (od 2018), minister rozwoju gospodarczego, pracy i polityki społecznej (od 2018)
Partia Ruch Pięciu Gwiazd
Luigi Di Maio signature.svg

Luigi Di Maio (ur. 6 lipca 1986 w Avellino[1]) – włoski polityk, poseł do Izby Deputowanych, lider polityczny Ruchu Pięciu Gwiazd, od 2018 wicepremier oraz minister rozwoju gospodarczego, pracy i polityki społecznej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Najstarszy z trzech synów działacza Włoskiego Ruchu Społecznego[2]. W 2004 ukończył liceum klasyczne w Pomigliano d’Arco. Podejmował następnie studia z zakresu inżynierii oraz prawoznawstwa na Uniwersytecie Neapolitańskim im. Fryderyka II, nie kończąc żadnego z tych kierunków. Działał w międzyczasie w organizacjach studenckich. W 2007 zarejestrował się jako dziennikarz, krótko pracował w zawodzie webmastera[3].

Wkrótce zaangażował się w działalność Ruchu Pięciu Gwiazd, który utworzył Beppe Grillo[3]. W wyborach w 2013 z ramienia tego ugrupowania został wybrany do Izby Deputowanych XVII kadencji[1], objął następnie funkcję wiceprzewodniczącego tej izby[2].

We wrześniu 2017 wygrał partyjne prawybory[4], stając się liderem politycznym swojego ugrupowania i jego kandydatem na premiera w wyborach w 2018. Kierowane przez niego ugrupowanie zajęło drugie miejsce za koalicją centroprawicy, znacząco poprawiając swój wynik wyborczy sprzed pięciu lat (z wynikiem ponad 32% do każdej z izb). Uzyskało też największe poparcie wśród samodzielnych list wyborczych, wprowadziło do parlamentu ponad 220 posłów i ponad 110 senatorów[5]. Luigi Di Maio uzyskał mandat w okręgu większościowym, pokonując w nim Vittoria Sgarbiego[6].

Wyniki tych wyborów nie doprowadziły do uzyskania przez któryś z obozów politycznych większości w parlamencie pozwalającej na samodzielne rządzenie. Po długotrwałych negocjacjach 13 maja 2018 Ruch Pięciu Gwiazd podpisał porozumienie programowe z ugrupowaniem Liga Północna[7]. Formowanie rządu trwało jeszcze niespełna trzy tygodnie. Ostatecznie 1 czerwca 2018 w nowo powołanym gabinecie Giuseppe Contego Luigi Di Maio objął stanowiska wicepremiera oraz ministra rozwoju gospodarczego, pracy i polityki społecznej[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Luigi Di Maio na stronie Izby Deputowanych XVII kadencji (wł.). [dostęp 2017-12-17].
  2. a b Luigi Di Maio è il nuovo vicepresidente della Camera (wł.). campaniasuweb.it, 22 marca 2017. [dostęp 2017-12-17].
  3. a b Luigi Di Maio, il più politico del M5S „scalax” il Movimento anti-politica (wł.). ilsole24ore.com, 22 września 2017. [dostęp 2017-12-17].
  4. Di Maio candidato premier M5S. Alle primarie grilline 37mila votanti (wł.). ilmessaggero.it, 23 września 2017. [dostęp 2017-12-17].
  5. Risultati elezioni 2018, i numeri del nuovo Parlamento: alla Camera il centrodestra a quota 260, i 5 Stelle saranno 221 (wł.). ilfattoquotidiano.it, 6 marca 2018. [dostęp 2018-03-06].
  6. Luigi Di Maio stravince ad Acerra contro Vittorio Sgarbi che commenta: „Un territorio di disperati” (wł.). rainews.it, 5 marca 2018. [dostęp 2018-03-06].
  7. Italy’s populist 5 Star, League parties reach deal on government program (wł.). marketwatch.com, 13 maja 2018. [dostęp 2018-06-01].
  8. I Ministri del Governo Conte (wł.). governo.it, 1 czerwca 2018. [dostęp 2018-06-01].