Gliński (herb szlachecki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Herb
Herb w wersji książęcej

Gliński (Hliński) – polski herb szlachecki pochodzenia rusko-tatarskiego.

Blazonowanie[edytuj | edytuj kod]

Opis według klasycznych zasad blazonowania:

W polu czerwonym, przez górną belkę znaku przypominającego ruską literę P - krzyż na opak, z końcem górnym rozdartym. Klejnot: nad hełmem w koronie trzy pióra strusie[1].

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj | edytuj kod]

Herb opisany i zilustrowany przez Kaspra Niesieckiego (Korona polska, 1738)[2].

Herbowni[edytuj | edytuj kod]

Herb własny książęcej rodziny Glińskich (Hlińskich), mającej wywodzić się od Leksy, wnuka chana Mamaja. Rodzina nazwisko Gliński miała przyjąć od miasta Glińsk po litewskiej stronie Dniepru, gdzie przeniosła się z Krymu i przyjęła zwierzchność księcia Witolda. Następnie dwie linie tej rodziny, przyjęły odmiejscowe nazwiska Lichodziejewski (Lichodziejski) oraz Daszkowicz (linia wygasła w XVI wieku) od posiadanych dóbr. Glińscy na Litwie mieli zaprzestać używania tytułu książęcego w XVI/XVII wieku[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stefan Janusz Starykoń-Kasprzycki: Polska encyklopedja szlachecka. T. 2. 1935, s. 162.
  2. Kasper Niesiecki: Korona Polska przy Złotey Wolności Starożytnemi Rycerstwa Polskiego y Wielkiego Xięstwa Litewskiego Kleynotami Naywyższymi Honorami Heroicznym, Męstwem y odwagą, Wytworną Nauką, a naypierwey Cnotą Pobożnością, y Swiątobliwością Ozdobiona Potomnym zaś wiekom na zaszczyt y nieśmiertelna sławę Pamiętnych w tey Oycziźnie Synow PODANA. s. 225.
  3. Adam Amilkar Kosiński: Przewodnik heraldyczny: monografie kilkudziesięciu znakomitszych rodzin, spis rodzin senatorskich i tytuły honorowe posiadających. Kraków: 1877, s. 162-163.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]