Glory (satelita)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Glory
Glory Spacecraft 2.jpg
Indeks COSPAR 2011-F01
Zaangażowani NASA Stany Zjednoczone
Rakieta nośna Taurus XL 3110
Miejsce startu Vandenberg Air Force Base, USA
Orbita
(docelowa, początkowa)
Czas trwania
Początek misji 4 marca 2011 (10:09:43 GMT)
Wymiary
Masa całkowita 545 kg
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Glory – nieudana misja satelitarna NASA do badań stałej słonecznej i aerozoli atmosferycznych. 4 marca 2011 satelita miał zostać umieszczony na orbicie kołowej o wysokości 705±2 km, jednak w trakcie wynoszenia na orbitę z bazy wojskowej Vandenberg nie odłączyła się osłona aerodynamiczna ładunku, powodując utratę urządzenia[1].

Wyposażenie sondy[edytuj | edytuj kod]

Przyrząd do zbierania informacji o polaryzacji i intensywności światła widzialnego, bliskiej podczerwieni i podczerwieni krótkofalowej, rozproszonego na aerozolach atmosferycznych i chmurach.
  • Total Irradiance Monitor (TIM) – monitor irradiancji całkowitej
Radiometr do rejestrowania całkowitego strumienia świetlnego padającego na Ziemię. Składał się z czterech bliźniaczych radiometrów, co miało zapewniać redundancję i poprawiać dokładność pomiaru. TIM znajdował się na platformie umożliwiającej skierowanie go w kierunku Słońca niezależnie od położenia samego satelity.
  • Cloud Camera – kamera monitoringu pokrywy chmur
Dwupasmowa kamera rejestrująca światło w paśmie niebieskim i bliskiej podczerwieni. Składała się z nieskanujących detektorów podobnych do stosowanych w szukaczach gwiazd, ale skierowanych w kierunku Ziemi. Pole widzenia kamery miało być wycentrowane na śladzie naziemnym satelity i pokrywać się z polem widzenia APS.

Budowa i działanie[edytuj | edytuj kod]

Satelita Glory został zbudowany przez firmę Orbital Sciences Corporation, w oparciu o platformę LEOStar.

Aluminiowy korpus statku miał kształt graniastosłupa o podstawie ośmiokąta foremnego. Na jednym jego końcu znajdował się moduł napędowy z silniczkami hydrazynowymi (4×4N), z zapasem paliwa (45 kg) na co najmniej 36 miesięcy. Satelita posiadał dwa rozkładane panele ogniw słonecznych, sterowalne w dwóch osiach. Zapewniały one ok. 400 W energii elektrycznej, przy średnim zużyciu 150 W. Był stabilizowany trójosiowo, z dokładnością dziesiątek sekund łuku.

Statek miał pracować z orbity tworzącej A-Train, konstelację współobserwujących satelitów środowiskowych i teledetekcyjnych.

Niektóre podzespoły satelity cechowały się nadmiarowością.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. NASA's Glory Satellite Fails To Reach Orbit. NASA. [dostęp 2011-03-05].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

M. I. Mishchenko, B. Cairns, G. Kopp, i inni. Precise and accurate monitoring of terrestrial aerosols and total solar irradiance: Introducing the Glory mission. „Bulletin of the American Meteorological Society”. 88, s. 677-691, 2007. doi:10.1175/BAMS-88-5-677.  [1]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]