Gréta Arn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Greta Arn
Greta Arn
Państwo  Węgry
Miejsce zamieszkania Budapeszt, Rzym
Data i miejsce urodzenia 13 kwietnia 1979
Budapeszt
Wzrost 180 cm
Masa ciała 68 kg
Gra praworęczna, oburęczny bekhend
Status profesjonalny 1997
Zakończenie kariery 2013-2017 (aktywna)
Trener Vittorio Magnelli, Karim Balagh
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 2 WTA, 5 ITF
Najwyżej w rankingu 40 (16 maja 2011)
Australian Open 3R (2012)
Roland Garros 1R (2001, 2002, 2011, 2012)
Wimbledon 3R (2010)
US Open 2R (2012)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 0 WTA, 4 ITF
Najwyżej w rankingu 175 (4 grudnia 2000)
Australian Open 1R (2012)
Roland Garros 1R (2011, 2012)
US Open 1R (2011)

Gréta Arn (ur. 13 kwietnia 1979 w Budapeszcie) – węgierska tenisistka reprezentująca do 2008 roku Niemcy, reprezentantka Węgier w Fed Cup, olimpijka z Pekinu (2008).

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Urodzona i mieszkająca na Węgrzech. Zawodniczka praworęczna z oburęcznym bekhendem.

W latach 1994–1999 występowała głównie w turniejach ITF. W roku 2000 zadebiutowała w imprezie zawodowej w miejscu swojego urodzenia, Budapeszcie, a także w dwóch turniejach wielkoszlemowych (Wimbledon 2000 i US Open 2000). Na początku roku 2001 przegrała z dominującą w światowym tenisie Lindsay Davenport w drugiej rundzie Australian Open, ale pojedynek był trzysetowy. Na kortach French Open wygrała seta z Arantxą Sánchez Vicario. Pokonała Magüi Sernę w Bazylei i doszła tam do ćwierćfinału. W roku 2002 pokonała podczas Australian Open Samanthę Stosur, zanim przegrała z Martiną Hingis. Na turnieju w San Diego wyeliminowała Mary Pierce. W marcu została sklasyfikowana na setnym miejscu w rankingu tenisistek.

W 2003 roku zdecydowała o rozbracie z profesjonalnym tenisem i na dwa lata przestała grać w zawodowych turniejach, startując w rozgrywkach ITF.

Powróciła w roku 2005. Nie zdołała zakwalifikować się do żadnej profesjonalnej imprezy, odpadła między innymi w kwalifikacjach w Linzu. Osiągała wysokie wyniki w turniejach ITF.

W maju 2006 zachorowała na zakrzepicę i znów zmuszona była do przerwy tenisowej. Występy wznowiła we wrześniu i jej najlepszym występem była druga runda w Québec, przegrana ze Séverine Brémond.

Na początku sezonu nie zakwalifikowała się do Australian Open 2007. Doszła do drugiej rundy w Bogocie. Na początku maja Arn odniosła pierwszy w karierze triumf w zawodach WTA Tour, na nawierzchni ziemnej w Estoril. Po wygraniu trzech spotkań kwalifikacyjnych, pokonała Laurę Pous Tió, Caroline Wozniacki, Sofię Arvidsson, Nurię Llagosterę Vives oraz w finale Wiktoryję Azarankę.

W sezonie 2008 zagrała na igrzyskach olimpijskich w Pekinie w konkurencji gry podwójnej w pierwszej rundzie odpadając po porażce z Japonkami Ayumi Moritą i Ai Sugiyamą[1]. Partnerką Arn była w zawodach Ágnes Szávay.

W 2010 roku Greta Arn doszła do półfinału podczas Warsaw Open pokonując takie zawodniczki, jak Petra Martić, Klára Zakopalová i rozstawiona z nr 6 Alona Bondarenko, a wcześniej (w eliminacjach) Yan Zi, Abigail Spears oraz Anne Keothavong. W meczu półfinałowym węgierska zawodniczka przegrała z Chinką Zheng Jie w trzech setach.

Na początku stycznia 2011 odniosła drugi triumf w rozgrywkach WTA Tour, w Auckland po finale z Yaniną Wickmayer.

W latach 2008–2013 reprezentowała Węgry w Fed Cup rozgrywając 16 meczów, z których w 9 zwyciężyła.

W 2014 roku zakończyła karierę sportową[2].

W rankingu gry pojedynczej Arn najwyżej była na 40. miejscu (16 maja 2011), a w klasyfikacji gry podwójnej na 175. pozycji (4 grudnia 2000).

Finały turniejów WTA Tour[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
WTA Tour Championships
od
2009
WTA Premier Mandatory
WTA Premier 5
WTA Premier
WTA International Series
1988

2008
Kategoria I
Kategoria II
Kategoria III
Kategoria IV
Kategoria V

Gra pojedyncza (2–0)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwniczka Wynik finału
Zwyciężczyni 1. 6 maja 2007 Estoril Ceglana Białoruś Wiktoryja Azaranka 2:6, 6:1, 7:6(3)
Zwyciężczyni 2. 8 stycznia 2011 Auckland Twarda Belgia Yanina Wickmayer 6:3, 6:3

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Gréta Arn Bio, Stats, and Results, Olympics at Sports-Reference.com [dostęp 2017-09-30] (ang.).
  2. Wirtualna Polska Media, Li, Safina, Dawidienko i pozostali, którzy w 2014 roku dotarli do kresu zawodowych karier - 14 - WP SportoweFakty, „sportowefakty.wp.pl”, 31 grudnia 2014 [dostęp 2017-09-30] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]