Caroline Wozniacki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Caroline Wozniacki
Caroline Wozniacki
Państwo  Dania
Miejsce zamieszkania Monte Carlo
Data i miejsce urodzenia 11 lipca 1990
Odense
Wzrost 177 cm
Masa ciała 63 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 2005
Zakończenie kariery aktywna
Trener Piotr Wozniacki, Mikkel Norby
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 25 WTA, 4 ITF
Najwyżej w rankingu 1 (11 października 2010)
Australian Open SF (2011)
Roland Garros QF (2010)
Wimbledon 4R (2009–2011, 2014, 2015)
US Open F (2009, 2014)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 2 WTA, 0 ITF
Najwyżej w rankingu 52 (14 września 2009)
Australian Open 2R (2008)
Roland Garros 1R (2008, 2009)
Wimbledon 2R (2009)
US Open 3R (2009)
Strona internetowa
Carolinewozniacki.jpg

Caroline Wozniacki (Karolina Woźniacka[1], ur. 11 lipca 1990 w Odense) – duńska tenisistka pochodzenia polskiego.

Zwyciężyła w 24 turniejach WTA w grze pojedynczej, w tym pięciu rangi Premier Mandatory/5. W Wielkim Szlemie osiągnęła finał US Open 2009 i 2014. Najlepsza zawodniczka świata w sezonach 2010-2011.

Życie osobiste[edytuj]

Jej rodzice są Polakami, matka Anna była reprezentantką Polski w siatkówce, a ojciec Piotr był piłkarzem Miedzi Legnica, Zagłębia Lubin i SV Waldhof Mannheim, w latach osiemdziesiątych podpisał kontrakt z B 1909 Odense, wtedy na stałe przenieśli się do Danii[2][3]. Jej brat jest piłkarzem Boldklubben Frem. Tenisistka mówi płynnie po duńsku, polsku i angielsku. 31 grudnia 2013 zaręczyła się z golfistą Rorym McIlroyem[4], lecz ten zerwał zaręczyny w maju 2014 roku[5].

Kariera zawodowa[edytuj]

2008[edytuj]

Rok 2008 rozpoczęła od występu w wielkoszlemowym Australian Open. Dotarła tam do 4 rundy, eliminując po drodze m.in. Alonę Bondarenko. Dunkę pokonała Serbka Ana Ivanović w dwóch setach 6:1, 7:6 (mimo prowadzenia Wozniacki w drugim secie 5:3 i dwóch piłek setowych).

Później wzięła udział w turnieju w Dosze, w którym doszła do ćwierćfinału, pokonując kolejno reprezentującą Tajwan Chan Yung-jan 3:6, 6:2, 6:3, rozstawioną z nr 8 Francuzkę Marion Bartoli 6:2, 6:3 oraz Anabel Medinę-Garrigues z Hiszpanii 3:6, 7:6(3), 6:3. Przegrała dopiero z rozstawioną z numerem 4 Mariją Szarapową 0:6, 1:6.

Doszła też do ćwierćfinału turnieju w Memphis, przegrywając z późniejszą zwyciężczynią turnieju, Amerykanką Lindsay Davenport 0:6, 2:6.

Sukces odniosła też w bardzo mocno obsadzonych turniejach w Indian Wells oraz Miami, dochodząc w obu do czwartej rundy. W Indian Wells przegrała z rozstawioną z numerem 2 Swietłaną Kuzniecową 2:6, 3:6, natomiast na Florydzie z późniejszą triumfatorką Sereną Williams 3:6, 3:6.

Wzięła też udział w innych turniejach nie odnosząc w nich jednak spektakularnych sukcesów (np. II runda w Berlinie czy III w Rzymie, French Open i Wimbledonie).

Swój pierwszy tytuł wywalczyła w Sztokholmie, pokonując kolejno Angelique Kerber, Emmę Laine, Anabel Medinę Garrigues, Agnieszkę Radwańską oraz Wierę Duszewinę w finale. Awansowała na 23. miejsce w rankingu.

Na Igrzyskach Olimpijskich w Pekinie odpadła w trzeciej rundzie po przegranej z późniejszą złotą medalistką Jeleną Diemientjewą. W pierwszej rundzie wygrała z Salimą Safar 6:4, 6:1, natomiast w drugiej pokonała rozstawioną z nr 10 Słowaczkę Danielę Hantuchovą 6:1, 6:3.

Następnie wzięła udział w turnieju Pilot Pen Tennis rozgrywanym w New Haven. Turniej kategorii II należy do cyklu US Open Series i jest ostatnim rozgrywanym przed wielkoszlemowym US Open. W pierwszej rundzie pokonała Słowaczkę Dominikę Cibulkovą, która skreczowała po pierwszym secie wygranym przez Dunkę 7:6(7). W drugiej rundzie Wozniacki spotkała się z Monicą Niculescu, z którą wygrała 6:3, 6:3. W ćwierćfinale pokonała rozstawioną z numerem 3 Francuzkę Marion Bartoli 6:4, 6:0, a w półfinale jej młodszą rodaczkę Alizé Cornet 7:5, 6:4. W finale spotkała się z Rosjanką Anną Czakwetadze rozstawioną z jedynką. Pokonała ją w trzech setach 3:6, 6:4, 6:1. Zdobyła tym samym swój drugi, do tej pory najważniejszy tytuł w karierze i awansowała na 18. miejsce w rankingu WTA.

Pod koniec września wygrała swój pierwszy turniej deblowy. W Pekinie, podczas turnieju kategorii II China Open 2008, grając w parze z Anabel Mediną Garrigues pokonały w finale Chinki Han Xinyun i Xu Yifan 6:1, 6:3.

2009[edytuj]

Sezon 2009 zaczęła od turnieju w Auckland gdzie w ćwierćfinale przegrała z Jeleną Wiesniną 3:6, 6:0, 3:6. Następnie dotarła do ćwierćfinału turnieju w Sydney pomimo trzech piłek meczowych przegrała z Sereną Wiliams 7:6, 3:6, 6:7. W Australian Open w I rundzie wygrała z Szachar Pe’er6:3, 6:2, w II rundzie wygrała z Virginia Ruano Pascual 6:3, 6:3 ale przegrała w III rundzie z Jeleną Dokić 6:3, 1:6, 2:6.

Wozniacki wzięła udział w turnieju Pattaya gdzie w ćwierćfinale przegrała z rozstawioną z numerem 8. Magdaléną Rybárikovą 6:4, 6:1. Następnie doszła do finału turnieju w Memphis gdzie przegrała z Wiktoryją Azaranką 1:6, 3:6, następnie z Wiktoryją Azaranką wygrały ten turniej w deblu.

W Indian Wells doszła do ćwierćfinału, gdzie przegrała z Wierą Zwonariową 4:6, 2:6. W Miami doszła do ćwierćfinału wygrywając po drodze z Jeleną Dokić, Patty Schnyder, Jeleną Diemientjewą i przegrywając ze Swietłaną Kuzniecową 4:6, 7:6, 1:6.

Na turnieju w Ponte Vedra Beach wygrała swój 4 turniej wygrywając w finale z Aleksandrą Wozniak 6:1, 6:2. W turnieju w Charlestonie doszła do finału, gdzie w półfinale pokonała Jelenę Diemientjewą, ale w finale przegrała z Sabine Lisicki 2:6, 4:6.

W Stuttgarcie odpadła w II rundzie przegrywając z Marion Bartoli 6:7, 4:6. W turnieju w Rzymie odpadła w III rundzie z Wiktoryją Azaranką 2:6, 2:6. W turnieju w Madrycie odpadła z liderką rankingu Dinarą Safiną 2:6, 4:6.

We French Open w była rozstawiona z 10 i w I rundzie wygrała w Wierą Duszewiną 4:6, 7:5, 6:1. W II rundzie spotkała się Jill Craybas i wygrała 6:1, 6:4 ale w III rundzie uległa Soranie Cirstei 6:7, 5:7.

W lipcu wygrała turniej w Eastbourne pokonując w finale Virginie Razzano 7:6, 7:5. Na Wimbledonie odpadła w IV rundzie z Sabine Lisicki 4:6, 4:6.

W Sztokholmie w dzień swoich urodzin przegrała w finale z Maríą José Martínez Sánchez. W turnieju w Los Angeles przegrała w II rundzie, w turnieju w Cincinnati odpadła w ćwierćfinale, a w Toronto przegrała w II rundzie. Następnie wygrała turniej w New Haven pokonując w finale Jelenę Wiesninę 6:2, 6:4. Na US Open osiągnęła swój pierwszy wielkoszlemowy finał gdzie przegrała z Kim Clijsters 5:7, 3:6. Po tym turnieju została 6. rakietą świata.

W turnieju w Tokio musiała oddać mecz w II rundzie Aleksandrze Wozniak. W Pekinie odpadła w II rundzie z Maríą José Martínez Sánchez 7:6, 6:7, 0:6. W turnieju w Osace przegrała w półfinale z Samanthą Stosur 0:6, 6:4, 4:6. W Luksemburgu w I rundzie przy prowadzeniu 7:5, 5:0 oddała mecz Anne Kremer.

W turnieju mistrzyń w Dosze wygrała swój pierwszy mecz z Wiktoryją Azaranką 1:6, 6:4, 7:5. W drugim meczu wygrała z Wierą Zwonariową 6:0, 6:7, 6:4. W III meczu przegrała z Jeleną Janković 2:6, 2:6 mimo to awansowała do półfinału, gdzie musiała oddać mecz Serenie Williams.

Sezon skończyła na 4. pozycji w rankingu WTA.

2010[edytuj]

Caroline Wozniacki podczas US Open 2010 w charakterystycznym stroju zaprojektowanym przez Stellę McCartney

Sezon zaczęła od turnieju w Sydney, gdzie przegrała w I rundzie z Li Na 6:2, 3:6, 2:6. W Australian Open została rozstawiona z numerem 4. W I rudzie wygrała z Aleksandrą Wozniak 6:4, 6:2. Następnie wygrała z Julią Görges 6:3, 6:1. W III rundzie wygrała z Szachar Pe’er 6:4, 6:0, ale w IV rundzie przegrała z Li Na 4:6, 3:6. Po Australian Open awansowała na 3. pozycję w rankingu WTA.

W turnieju w Dubaju była rozstawiona z numerem 1 i w III rundzie przegrała z Szachar Pe’er 2:6, 5:7. Na BNP Paribas Open została rozstawiona z numerem 2. W II rundzie wygrała z Vanią King 5:7, 6:2, 6:4. W III rundzie wygrała z Mariją Kirilenko 6:0, 6:3. W IV rundzie wygrała z Nadieżdą Pietrową 6:3, 3:6, 6:0. W ćwierćfinale wygrała z Zheng Jie 6:4, 4:6, 6:1. W półfinale wygrała z Agnieszką Radwańską 6:2, 6:3. Następnie przegrała w finale z Jeleną Janković 2:6, 4:6. Po turnieju w Indian Wells awansowała na 2. miejsce w rankingu WTA. W Miami w I rundzie wygrała 3:6, 6:3, 6:4 z Cwetanę Pironkową, w II rundzie wygrała z Mariją Kirilenko 1:6, 6:1, 6:4, w kolejnej rundzie spotkała się Anastasiją Pawluczenkową i wygrała 6:2, 6:2. W ćwierćfinale uległa Justine Henin 7:6(5), 3:6, 4:6.

W turnieju MPS Group Championships 2010 rangi International rozgrywanym w Ponte Beach obroniła tytuł zdobyty rok wcześniej pokonując w finale Wolhę Hawarcową 6:2, 7:5. Następnie pojechała do Charlestonu, gdzie w półfinale w czasie meczu doznała kontuzji i musiała oddać mecz Wierze Zwonariowej. W turnieju w Stuttgarcie została rozstawiona z numerem 1. W sierpniu 2010 w turnieju Rogers Cup poprzedzającym US Open, w Montrealu, wygrała pokonując Wierę Zwonariową 6:3, 6:2. W tym samym tygodniu wygrała turniej Pilot Pen Tennis, w finale z Nadieżdą Pietrową wynikiem 6:3, 3:6, 6:3. Była to jej trzecia z rzędu wygrana impreza w New Haven.

Została rozstawiona z numerem 1 w US Open 2010, gdzie jako zwyciężczyni US Open Series ubiegała się o dodatkowy milion dolarów nagrody w przypadku wygranej – łącznie 2,7 mln USD – czyli najwyższej nagrody dla kobiety w jakimkolwiek sporcie wszech czasów. Jednak odpadła w półfinale z Wierą Zwonariową 4:6. 3:6, inkasując ćwierć tej kwoty w dodatku do premii za półfinał, łącznie $650,000.

Następnie wygrała Toray Pan Pacific Open w Tokio. Dostając się do ćwierćfinału China Open w Pekinie, zapewniła sobie nr 1 w rankingu światowym WTA na 11 października 2010. Wygrała także ten turniej, pokonując w finale Wierę Zwonariową 6:3, 3:6, 6:3.

Na zakończenie sezonu w Dosze podczas Sony Ericsson Championships 2010 zagrała w grupie kasztanowej wraz z Francescą Schiavone, Samanthą Stosur oraz Jeleną Diemientjewą. W pierwszym meczu rozgrywek grupowych wygrała z Diemientjewą 6:1, 6:1. W drugim przegrała ze Stosur 4:6, 3:6. W trzecim wygrała ze Schiavone 3:6, 6:1, 6:1 – tym samym zapewniła sobie pierwsze miejsce w światowym rankingu WTA na koniec roku. W półfinale wygrała z Wierą Zwonariową 7:5, 6:0. W finale, i ostatnim meczu jej sezonu, przegrała z Kim Clijsters 3:6, 7:5, 3:6.

2011[edytuj]

Caroline Wozniacki podczas Australian Open 2011

Na początek sezonu, rozstawiona z nr 1, po wolnym losie w I rundzie, przegrała z Dominiką Cibulkovą w II rundzie wynikiem 3:6, 3;6 w Medibank International Sydney.

W Australian Open była również rozstawiona jako nr 1. W I rundzie wygrała z Giselą Dulko wynikiem 6:3, 6:4. W II rundzie wygrała z Vanią King wynikiem 6:1, 6:0. W III rundzie wygrała z Dominiką Cibulkovą wynikiem 6:4, 6:3. W IV rundzie wygrała z Anastasiją Sevastovą wynikiem 6:3, 6:4. W ćwierćfinale wygrała z Francescą Schiavone 3:6, 6:3, 6:3. W półfinale przegrała z Li Na wynikiem 6:3, 5:7, 3:6, a serwowała piłkę meczową w drugim secie przy stanie 5:4.

Caroline Wozniacki podczas French Open 2011

Z dniem 14 lutego 2011 straciła pierwsze miejsce w rankingu światowym WTA Tour na korzyść Kim Clijsters, mistrzyni Australian Open 2011. Ponieważ Clijsters nie wzięła udziału w następnym turnieju, Dubai Duty Free Tennis Championships, Wozniacki mogła odrobić straty o ile dostałaby się do półfinału w Dubaju. Rozstawiona z nr 1., nie zagrała w I rundzie. W II rundzie wygrała przez krecz rywalki z Anną Czakwetadze przy stanie 6:1, 3:5. W III rundzie wygrała z Ayumi Morita wynikiem 6:1, 6:0. W ćwierćfinale pokonała Szachar Pe’er wynikiem 6:2, 6:4, tym samym powracając do pierwszego miejsca w rankingu WTA Tour z dniem 21 lutego 2011. W półfinale wygrała po raz pierwszy w życiu z Jeleną Janković wynikiem 7:5, 6:3. W finale pokonała Swietłanę Kuzniecową wynikiem 6:1, 6:3 zdobywając pierwszy tytuł w sezonie i odzyskując miejsce liderki w światowym rankingu WTA Tour.

W następnym tygodniu, jako liderka rankingu wystartowała w turnieju Qatar Ladies Open. Pierwszą rundę jako najwyżej rozstawiona zawodniczka miała wolną. W II rundzie dość łatwo pokonała Nadieżdę Pietrową 6:3, 6:2. W ćwierćfinale wygrała z Flavią Pennettą 6:2, 6:0, a w półfinale łatwo wygrała z Marion Bartoli 6:1, 6:1. Dopiero w finale musiała uznać wyższą dyspozycję dnia turniejowej dwójki Wiery Zwonariowej, z którą przegrała 4:6, 4:6.

W marcu wygrała turniej w Indian Wells.

Wozniacki była rozstawiona z nr 1 w Sony Ericsson Open w Miami. Przegrała tam w IV rundzie z rozstawioną z nr 21 Andreą Petković wynikiem 5:7, 6:3, 6–3:6.

10 kwietnia 2011 wygrała turniej Family Circle Cup w Charlestonie. Następnie dotarła do finału Porsche Tennis Grand Prix w Stuttgarcie, gdzie przegrała z Julią Görges 6:7(3), 3:6. Następnie ponownie musiała uznać wyższość Görges podczas Mutua Madrileña Madrid Open przegrywając w trzeciej rundzie 4:6, 6:1, 3:6. Następnie dotarła do półfinału Internazionali BNL d'Italia w Rzymie, gdzie przegrała z Mariją Szarapową wynikiem 5:7, 3:6. 21 maja 2011 wygrała Brussels Ladies Open w Brukseli, wygrywając w finale z Peng Shuai wynikiem 2:6, 6:3, 6:3.

Podczas drugiego w tym sezonie turnieju wielkoszlemowego French Open w Paryżu rozstawiona z nr 1 Wozniacki nie miała większych problemów z przejściem I rundy pokonując Kimiko Date-Krumm 6:0, 6:2. W II rundzie pokonała Aleksandrę Wozniak 6:3, 7:6(6). Nieoczekiwanie zakończyła dość wcześnie turniej przegrywając w III rundzie z Danielą Hantuchovą wynikiem 1:6; 3:6.

12 czerwca 2011 wygrała w Kopenhadze E-Boks Danish Open 2011, pokonując w finale Lucię Šafářovą wynikiem 6:1, 6:4.

W Wimbledon 2011 niespodziewanie przegrała w IV rundzie z Dominiką Cibulkovą w trzech setach, już po prowadzeniu 6:1. Była to druga w tym sezonie przegrana z Dominiką Cibulkovą.

W pierwszym turnieju po Wimbledonie, Rogers Cup w Toronto, była rozstawiona z nr 1. i miała wolny los w I rundzie. W II niespodziewanie przegrała z Robertą Vinci wynikiem 4:6, 5:7. W następnym tygodniu, w identycznej sytuacji, przegrała w turnieju Western & Southern Open 2011 nieopodal Cincinnati z Christiną McHale identycznym wynikiem 4:6, 5:7.

27 sierpnia 2011, po raz czwarty z rzędu, wygrała turniej w New Haven, New Haven Open at Yale, pokonując w finale Petrę Cetkovską wynikiem 6:4, 6:1.

Na US Open 2011 Wozniacki była rozstawiona z nr 1. W I rundzie wygrała z Nurią Llagostera Vives wynikiem 6:3, 6:1. W II rundzie pokonała Arantxę Rus wynikiem 6:2, 6:0. W III rundzie pokonała Vanię King 6:2, 6:4. W IV rundzie po przegrywaniu już 6:7, 1:4, pokonała Swietłanę Kuzniecową wynikiem 6:7, 7:5, 6:1[6]. W ćwierćfinale Wozniacki pokonała Andreę Petković wynikiem 6:1, 7:6. W półfinale przegrała z Sereną Williams wynikiem 2:6, 4:6.

Następnie wzięła udział w turnieju Toray Pan Pacific Open 2011 w Tokio, gdzie przegrała w III rundzie z Kaią Kanepi wynikiem 5:7, 6:1, 4:6, pomimo tego, że w 3. secie prowadziła stosunkiem 3:0 i 4:3 przy zachowaniu własnego podania.

W turnieju China Open w Pekinie dotarła do ćwierćfinału, w którym przegrała z Flavią Pennetta wynikiem 6:3, 0:6, 6:7(2).

2012[edytuj]

Udział w wielkoszlemowym Australian Open zakończyła na ćwierćfinale i została zdetronizowana w rankingu przez zwyciężczynię turnieju Wiktorię Azarenkę.

Doszła do finału w Kopenhadze, gdzie przegrała z Angelique Kerber 4:6, 4:6. Większym osiągnięciem były jednak półfinały prestiżowych zawodów w Miami i Montrealu.

Podczas French Open osiągnęła trzecią rundę, a na Wimbledonie i w US Open zmagania skończyła już na pierwszej. W ćwierćfinale olimpiady w Londynie pokonała ją złota medalistka Serena Williams.

Wozniacki zdobyła pierwszy tytuł w sezonie dopiero we wrześniu w Seulu. Jako rozstawiona z numerem pierwszym pokonała w finale Kaię Kanepi 6:1, 6:0. W moskiewskim turnieju oznaczona była dziką kartą i numerem trzecim, w finale pokonała Samanthę Stosur 6:2, 4:6, 7:5.

Po raz pierwszy od 2009 roku nie brała udziału w Mistrzostwach WTA, nawet jako rezerwowa. Uczestniczyła jednak w WTA Tournament of Champions. Po przebrnięciu przez fazę grupową bez przegranego meczu pokonała Cwetanę Pironkową 6:4, 6:1. W finale przegrała jednak z Nadieżdą Pietrową wynikiem 2:6, 1:6. Sezon zakończyła na 10. pozycji w rankingu WTA.

2013[edytuj]

Sezon 2013 Wozniacki rozpoczęła od udziału w turnieju w Brisbane, gdzie przegrała w pierwszej rundzie z Ksieniją Pierwak 6:2, 3:6, 6:7(1). W turnieju w Sydney w pierwszej rundzie wygrała z Urszulą Radwańską 6:1, 6:2, lecz w kolejnym meczu uległa Swietłanie Kuzniecowej 6:7(4), 6:1, 2:6. W wielkoszlemowym Australian Open, rozstawiona z numerem dziesiątym, pokonała Sabine Lisicki 2:6, 6:3, 6:3. W kolejnym meczu zwyciężyła z Donną Vekić 6:1, 6:4. W następnym spotkaniu wygrała z Łesią Curenko wynikiem 6:4, 6:3. W czwartej rundzie Caroline Wozniacki zmierzyła się ze Swietłaną Kuzniecową, z którą przegrała wynikiem 2:6, 6:2, 5:7.

Podczas zawodów w Dosze, rozstawiona z numerem dziesiątym, osiągnęła ćwierćfinał. W początkowych fazach turnieju zwyciężyła bez straty seta m.in. z Mervaną Jugić-Salkić, Soraną Cîrsteą i Moną Barthel. W pojedynku o półfinał przegrała jednak z Agnieszką Radwańską wynikiem 2:6, 5:7. Następnie osiągnęła półfinał turnieju w Dubaju. W rozgrywkach pokonała Lucie Šafářovą 6:2, 6:2, Zheng Jie 6:0, 6:1 i Marion Bartoli 4:6, 6:1, 6:4. W spotkaniu półfinałowym uległa Petrze Kvitovej wynikiem 3:6, 4:6. Najwyżej rozstawiona w Kuala Lumpur przegrała w pierwszej rundzie z Wang Qiang 6:2, 6:7(1), 1:6.

W Indian Wells Wozniacki w kolejnych meczach wygrywała z Alizé Cornet, Jeleną Wiesniną i Nadieżdą Pietrową. Półfinał osiągnęła dzięki walkowerowi Wiktoryi Azaranki. W kolejnym spotkaniu pokonała Angelique Kerber wynikiem 2:6, 6:4, 7:5. W finale przegrała z Mariją Szarapową 2:6, 2:6. W Miami w swym pierwszym pojedynku wygrała z Karolíną Plíškovą, a w kolejnej rundzie przegrała z Garbiñe Muguruzą 2:6, 4:6. W Charleston osiągnęła ćwierćfinał, w którym uległa Stefanie Vögele 6:3, 4:6, 3:6.

W Stuttgarcie uległa w pierwszym meczu Carli Suárez Navarro 6:7(6), 1:6. Także w w pierwszej rundzie odpadła w Madrycie, przegrywając z Jarosławą Szwiedową 2:6, 4:6. Również w Rzymie uległa Bojanie Jovanovski 6:2, 4:6, 6:7(5) w pierwszym spotkaniu. W Brukseli rywalizację rozpoczęła od drugiej rundy, przegrywając ze Zheng Jie 2:6, 4:6. Na French Open Dunka pokonała Laurę Robson w dwóch setach, by następnie ulec Bojanie Jovanovski 6:7(2), 3:6.

Okres gry na kortach trawiastych rozpoczęła od udział w zawodach w Eastbourne. Rozstawiona z numerem piątym Wozniacki osiągnęła półfinał. Do drugiej rundy awansowała dzięki kreczowi Tamiry Paszek przy stanie 6:2, 2:2. Następnie dwa razy do czterech gemów pokonała Robson. W spotkaniu ćwierćfinałowym zwyciężyła z Jekatieriną Makarową 4:6, 6:0, 6:3. W meczu o finał lepsza okazała się kwalifikantka Jamie Hampton, z którą Dunka przegrała 7:6(8), 5:7, 3:6. Na Wimbledonie pokonała w pierwszej rundzie Estrellę Cabezę Candelę 6:0, 6:2, by następnie przegrać z Petrą Cetkovską 2:6, 2:6.

Cykl US Open Series zaczęła od porażki z Soraną Cîrsteą 7:5, 6:7(0), 4:6 w swoim pierwszym meczu w Toronto. W Cincinnati awansowała do ćwierćfinału, pokonując kolejno Peng Shuai 6:1, 6:1, Monikę Niculescu 6:4, 6:3 i Petrę Kvitovą 3:6, 6:2, 6:3. W meczu o półfinał uległa Wiktoryi Azarance 3:6, 6:7(5). W New Haven Dunka w pierwszej rundzie pokonała Peng Shuai po kreczu przy stanie 2:6, 3:1. W kolejnych spotkaniach wygrała z Karin Knapp 6:1, 7:5 i Sloane Stephens 7:6(6), 6:2. W meczu półfinałowym przegrała z Simoną Halep 2:6, 5:7. Na US Open rozstawiona z numerem szóstym Wozniacki pokonała Duan Yingying 6:2, 7:5 oraz Chanelle Scheepers 6:1, 6:2. W trzecim pojedynku przegrała jednak z kwalifikantką Camilą Giorgi 6:4, 4:6, 3:6.

Okres zawodów azjatyckich rozpoczęła od pokonania Flavia Pennetta 6:2, 6:3 w drugiej rundzie w Tokio. Następnie wygrała z Magdaléną Rybárikovą dwa sety po 6:1. W ćwierćfinale odniosła triumf nad Lucie Šafářovą wynikiem 2:6, 6:3, 6:2. W półfinale przegrała z Angelique Kerber 4:6, 6:7(5). W Pekinie Wozniacki pokonała Niculescu i Stephens wynikami 6:3, 6:1. W ćwierćfinale uległa Serenie Williams 1:6, 4:6.

Jedyne turniejowe zwycięstwo w sezonie zanotowała w Luksemburgu, gdzie pokonała Mandy Minellę 6:3, 7:6(2), Monikę Niculescu 6:3, 6:2 i Bojanę Jovanovski 6:3, 3:6, 6:3. W spotkaniu półfinałowym wygrała z Niemką Sabine Lisicki 6:4, 6:4, a w meczu mistrzowskim pokonała inną Niemkę Annikę Beck 6:2, 6:2.

W zawodach TEB BNP Paribas WTA Championships kończących sezon pełniła funkcję pierwszej rezerwowej. Rok 2013 zakończyła na 10. miejscu w rankingu singlowym WTA Tour.

2014[edytuj]

Sezon 2014 Wozniacki rozpoczęła od pokonania Julii Görges w pierwszej rundzie w Sydney. W kolejnym meczu przegrała jednak z Lucie Šafářovą. Na Australian Open Dunka pokonała Lourdes Domínguez Lino 6:0, 6:2 i Christinę McHale 6:0, 1:6, 6:2, by w trzeciej rundzie ulec Garbiñe Muguruzie 6:4, 5:7, 3:6.

Podczas zawodów w Dosze przegrała w drugiej rundzie z Yaniną Wickmayer 4:6, 5:7. Następnie osiągnęła półfinał turnieju w Dubaju. W rozgrywkach pokonała Sabine Lisicki 2:6, 6:3, 6:3, Annikę Beck 6:4, 6:4 i Soranę Cîrsteę 6:1, 6:2. W spotkaniu półfinałowym uległa Venus Williams wynikiem 3:6, 2:6.

W Indian Wells Wozniacki wygrała z Bojaną Jovanovski i Jarosławą Szwiedową. W czwartej rundzie nie sprostała Jelenie Janković. W Miami w swym pierwszym pojedynku wygrała z Móniką Puig 1:6, 6:1, 6:3. Następnie pokonała dwie Amerykanki – Sloane Stephens i Varvarę Lepchenko – oddając im po jednym gemie. W meczu o półfinał przegrała z Li Na 5:7, 5:7. W Monterrey zanotowała półfinał, w którym uległa Anie Ivanović 6:7(5), 4:6.

Okres gry na nawierzchni ceglanej rozpoczęła zwycięstwem 6:2, 6:2 nad Jekatieriną Makarową w Madrycie. W drugiej rundzie uległa Robercie Vinci 3:6, 3:6. Na French Open Dunka przegrała 6:7(5), 6:4, 2:6 w pierwszej rundzie z Yaniną Wickmayer.

Na trawiastych kortach w Eastbourne Wozniacki pokonała Samanthę Stosur, Sloane Stephens i Camilę Giorgi. W półfinale przegrała jednak z Angelique Kerber 6:3, 6:7(3), 3:6. Na Wimbledonie pokonała Szachar Pe’er, Naomi Broady i Anę Konjuh, tracąc w tych pojedynkach łącznie jedenaście gemów. W czwartej rundzie przegrała 2:6, 5:7 z Barborą Záhlavovą-Strýcovą.

W lipcu triumfowała z zawodach WTA International Series w Stambule. Najwyżej rozstawiona Dunka pokonała w finale Robertę Vinci 6:1, 6:1. W Montrealu awansowała do ćwierćfinału, tracąc łącznie sześć gemów w meczach z Danielą Hantuchovą, Klárą Koukalovą i Shelby Rogers. W meczu o półfinał uległa Serenie Williams 6:4, 5:7, 5:7. Na drodze do półfinału w Cincinnati, gdzie ponownie uległa Serenie Williams, zwyciężyła m.in. z Angelique Kerber i Agnieszką Radwańską. W New Haven przegrała w drugiej rundzie z Camilą Giorgi 4:6, 2:6. Udział w US Open rozpoczęła od zwycięstwa z Magdaléną Rybárikovą po kreczu przy stanie 6:1, 3:6, 2:0. W kolejnych spotkaniach wygrała z Alaksandrą Sasnowicz, Andreą Petković i Mariją Szarapową (6:4, 2:6, 6:2). W ćwierćfinale straciła jednego gema w pojedynku z Sarą Errani, a do finału awansowała po kreczu Peng Shuai przy stanie 7:6(1), 4:3. W swoim drugim meczu mistrzowskim na kortach w Nowym Jorku uległa Serenie Williams 6:3, 6:3.

Okres gry na kortach w Azji Wozniacki rozpoczęła od finału zawodów w Tokio. Przegrała w nim z Aną Ivanović 2:6, 6:7(2). W Wuhan Dunka awansowała do półfinału, uległa w nim jednak Eugenie Bouchard 2:6, 3:6. W swoim pierwszym meczu w Pekinie przegrała z Samanthą Stosur. W turnieju WTA Finals w Singapurze tenisistka wygrała wszystkie mecze w fazie grupowej – z Szarapową, Radwańską i Kvitovą. W półfinale przegrała z Williams 6:2, 3:6, 7:6(6). Mecz ten został uznany najlepszym spotkaniem sezonu, za co otrzymał nagrodę WTA Awards[7]. Wozniacki zakończyła rok na 8. miejscu w rankingu WTA Tour.

2015[edytuj]

Sezon ten Dunka rozpoczęła od finału w Auckland, gdzie uległa Venus Williams. W Australian Open po wygranej w pierwszej rundzie z Taylor Townsend, w kolejnym etapie nie sprostała dwukrotnej zwyciężczyni tej imprezy, Wiktoryi Azarance. Później docierała do półfinału turniejów w Dubaju i do ćwierćfinału zawodów w Dosze, ponownie przegrywając z Azaranką. Na początku marca triumfowała w turnieju kategorii WTA International Series w Kuala Lumpur, pokonując w trzech setach Alexandrę Dulgheru.

W turnieju WTA Premier Mandatory w Indian Wells Dunka przegrała w trzeciej rundzie 4:6, 4:6 z Belindą Bencic, pokonawszy we wcześniejszym meczu kwalifikantkę Uns Dżabir. W zawodach tej samej rangi w Miami Caroline Wozniacki wygrała z Madison Brengle, oddając jej jednego gema, oraz z Kaią Kanepi po trzysetowy, pojedynku. W czwartej rundzie lepszą okazała się Venus Williams, która zakończyła mecz w dwóch setach.

W pierwszym starcie na nawierzchni ceglanej Wozniacki dotarła do finału zawodów w Stuttgarcie, pokonując m.in. rozstawioną z numerem drugim Simonę Halep 7:5, 5:7, 6:2. W meczu mistrzowskim przegrała z Angelique Kerber 6:3, 1:6, 5:7.

2016[edytuj]

Caroline rozpoczęła sezon turniejem WTA w Auckland gdzie w półfinale uległa Sloane Stephens wynikiem 6:2,7:6. Osiągnęła również półfinał w turnieju Monterrey gdzie w ćwierćfinale uległa Heather Watson. Dotarła też do półfinału US Open gdzie pokonała kolejno Taylor Townsend, Swietłanę Kuzniecową, Monicę Niculescu , Madison Keys. Uległa w półfinale Niemce Angelique Kerber wynikiem 6:4,6:3. Swój 24 tytuł w karierze zdobyła w podczas turnieju w Tokio. Pokonała kolejno Belindę Bencic, Carlę Suarez Navarro , Magdę Linette, Agnieszkę Radwańską. W finale pokonała Naomi Osakę wynikiem 7:5,6:3

Historia występów wielkoszlemowych[edytuj]

Gra pojedyncza[edytuj]

Turniej Kat.
do '08
2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015 Suma
Zw.-Por.
Australia Australian Open A A A 4R 3R 4R SF QF 4R 3R 2R 23–8
Francja French Open A A 1R 3R 3R QF 3R 3R 2R 1R 2R 14–9
Wielka Brytania Wimbledon A LQWC 2RWC 3R 4R 4R 4R 1R 2R 4R 4R 19–9
Stany Zjednoczone US Open A A 2R 4R F SF SF 1R 3R F 2R 29–9
Zw.-Por. w Wielkim Szlemie 0–0 0–0 2–3 10–4 13–4 15–4 15–4 6–4 7–4 11–4 6–4 85–35
Ranking na koniec roku 237 60 12 4 1 1 10 10 8

Finały turniejów WTA[edytuj]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
WTA Tour Championships
WTA Tournament of Champions
od
2009
WTA Premier Mandatory
WTA Premier 5
WTA Premier
WTA International Series
do
2008
Kategoria I
Kategoria II
Kategoria III
Kategoria IV
Kategoria V

Gra pojedyncza 43 (25-18)[edytuj]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwniczka Wynik finału
Zwyciężczyni 1. 8 sierpnia 2008 Sztokholm Twarda Rosja Wiera Duszewina 6:0, 6:2
Zwyciężczyni 2. 23 sierpnia 2008 New Haven Twarda Rosja Anna Czakwetadze 3:6, 6:4, 6:1
Zwyciężczyni 3. 5 października 2008 Tokio Twarda Estonia Kaia Kanepi 6:2, 3:6, 6:1
Finalistka 1. 26 października 2008 Luksemburg Twarda (hala) Rosja Jelena Diemientjewa 6:2, 4:6, 6:7(4)
Finalistka 2. 21 lutego 2009 Memphis Twarda (hala) Białoruś Wiktoryja Azaranka 1:6, 3:6
Zwyciężczyni 4. 12 kwietnia 2009 Ponte Beach Ceglana Kanada Aleksandra Wozniak 6:1, 6:2
Finalistka 3. 19 kwietnia 2009 Charleston Ceglana Niemcy Sabine Lisicki 2:6, 4:6
Finalistka 4. 17 maja 2009 Madryt Ceglana Rosja Dinara Safina 2:6, 4:6
Zwyciężczyni 5. 20 czerwca 2009 Eastbourne Trawiasta Francja Virginie Razzano 7:6(5), 7:5
Finalistka 5. 11 lipca 2009 Båstad Ceglana Hiszpania María José Martínez Sánchez 5:7, 4:6
Zwyciężczyni 6. 29 sierpnia 2009 New Haven Twarda Rosja Jelena Wiesnina 6:2, 6:4
Finalistka 6. 13 września 2009 US Open Twarda Belgia Kim Clijsters 5:7, 3:6
Finalistka 7. 21 marca 2010 Indian Wells Twarda Serbia Jelena Janković 2:6, 4:6
Zwyciężczyni 7. 12 kwietnia 2010 Ponte Beach Ceglana Białoruś Wolha Hawarcowa 6:2, 7:5
Zwyciężczyni 8. 8 sierpnia 2010 Kopenhaga Twarda (hala) Czechy Klára Zakopalová 6:2, 7:6(5)
Zwyciężczyni 9. 23 sierpnia 2010 Montreal Twarda Rosja Wiera Zwonariowa 6:3, 6:2
Zwyciężczyni 10. 28 sierpnia 2010 New Haven Twarda Rosja Nadieżda Pietrowa 6:3, 3:6, 6:3
Zwyciężczyni 11. 2 października 2010 Tokio Twarda Rosja Jelena Diemientjewa 1:6, 6:2, 6:3
Zwyciężczyni 12. 9 października 2010 Pekin Twarda Rosja Wiera Zwonariowa 6:3, 3:6, 6:3
Finalistka 8. 31 października 2010 Doha Twarda Belgia Kim Clijsters 3:6, 7:5, 3:6
Zwyciężczyni 13. 20 lutego 2011 Dubaj Twarda Rosja Swietłana Kuzniecowa 6:1, 6:3
Finalistka 9. 26 lutego 2011 Doha Twarda Rosja Wiera Zwonariowa 4:6, 4:6
Zwyciężczyni 14. 20 marca 2011 Indian Wells Twarda Francja Marion Bartoli 6:1, 2:6, 6:3
Zwyciężczyni 15. 10 kwietnia 2011 Charleston Ceglana Rosja Jelena Wiesnina 6:2, 6:3
Finalistka 10. 24 kwietnia 2011 Stuttgart Ceglana (hala) Niemcy Julia Görges 6:7(3), 3:6
Zwyciężczyni 16. 21 maja 2011 Bruksela Ceglana Chińska Republika Ludowa Peng Shuai 2:6, 6:3, 6:3
Zwyciężczyni 17. 12 czerwca 2011 Kopenhaga Twarda (hala) Czechy Lucie Šafářová 6:1, 6:4
Zwyciężczyni 18. 27 sierpnia 2011 New Haven Twarda Czechy Petra Cetkovská 6:4, 6:1
Finalistka 11. 15 kwietnia 2012 Kopenhaga Twarda (hala) Niemcy Angelique Kerber 4:6, 4:6
Zwyciężczyni 19. 23 września 2012 Seul Twarda Estonia Kaia Kanepi 6:1, 6:0
Zwyciężczyni 20. 21 października 2012 Moskwa Twarda (hala) Australia Samantha Stosur 6:2, 4:6, 7:5
Finalistka 12. 4 listopada 2012 Sofia Twarda (hala) Rosja Nadieżda Pietrowa 2:6, 1:6
Finalistka 13. 17 marca 2013 Indian Wells Twarda Rosja Marija Szarapowa 2:6, 2:6
Zwyciężczyni 21. 20 października 2013 Luksemburg Twarda (hala) Niemcy Annika Beck 6:2, 6:2
Zwyciężczyni 22. 20 lipca 2014 Stambuł Twarda Włochy Roberta Vinci 6:1, 6:1
Finalistka 14. 7 września 2014 US Open Twarda Stany Zjednoczone Serena Williams 3:6, 3:6
Finalistka 15. 21 września 2014 Tokio Twarda Serbia Ana Ivanović 2:6, 6:7(2)
Finalistka 16. 10 stycznia 2015 Auckland Twarda Stany Zjednoczone Venus Williams 6:2, 3:6, 3:6
Zwyciężczyni 23. 8 marca 2015 Kuala Lumpur Twarda Rumunia Alexandra Dulgheru 4:6, 6:2, 6:1
Finalistka 17. 26 kwietnia 2015 Stuttgart Ceglana (hala) Niemcy Angelique Kerber 6:3, 1:6, 5:7
Zwyciężczyni 24. 25 września 2016 Tokio Twarda Japonia Naomi Ōsaka 7:5, 6:3
Zwyciężczyni 25. 16 października 2016 Hongkong Twarda Francja Kristina Mladenovic 6:1, 6:7(4), 6:2
Finalistka 18. 18 lutego 2017 Doha Twarda Czechy Karolína Plíšková 3:6, 4:6

Gra podwójna 3 (2-1)[edytuj]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwniczki Wynik finału
Finalistka 1. 26 lutego 2006 Memphis Twarda (hala) Białoruś Wiktoryja Azaranka Stany Zjednoczone Lisa Raymond
Australia Samantha Stosur
6:7(2), 3:6
Zwyciężczyni 1. 28 września 2008 Pekin Twarda Hiszpania Anabel Medina Garrigues Chińska Republika Ludowa Han Xinyun
Chińska Republika Ludowa Xu Yifan
6:1, 6:3
Zwyciężczyni 2. 21 lutego 2009 Memphis Twarda (hala) Białoruś Wiktoryja Azaranka Ukraina Juliana Fedak
Holandia Michaëlla Krajicek
6:1, 7:6(2)

Osiągnięcia juniorskie[edytuj]

Gra pojedyncza[edytuj]

Mistrzyni[edytuj]

Rok Turniej Finalistka Wynik
2003 Dania Kolding Dania Hanne-Skak Jensen 3:6, 6:3, 6:1
2004 Dania Rungsted Kyst Dania Gluay Kampookaew 7:5, 6:4
Norwegia Oslo Dania Gluay Kampookaew 6:3, 6:3
Szwecja Kramfors Dania Nadia Laas-Hansen 6:0, 6:3
Japonia Osaka Słowacja Dominika Cibulková 6:3, 6:0
2005 Japonia Nagoja Japonia Ayumi Morita 6:2, 0:6, 6:4
Wielka Brytania Roehampton Nowa Zelandia Marina Erakovic 6:0, 6:3
Stany Zjednoczone Orange Bowl Rumunia Mihaela Buzărnescu 6:1, 6:4
2006 Wielka Brytania Wimbledon Słowacja Magdaléna Rybáriková 3:6, 6:1, 6:3
Japonia Osaka Japonia Ayumi Morita 6:3, 2:6, 6:2

Finalistka[edytuj]

Rok Turniej Mistrzyni Wynik
2003 Dania Kopenhaga Francja Marina Cossou 5:7, 4:6
2004  Luksemburg Holandia Michaëlla Krajicek 6:4, 2:6, 2:6
2006 Australia Australian Open Rosja Anastasija Pawluczenkowa 6:1, 2:6, 3:6

Gra podwójna[edytuj]

Mistrzyni[edytuj]

Rok Turniej Partnerka Finalistki Wynik
2003 Dania Kolding Dania Hanne-Skak Jensen Szwecja Diana Eriksson
Szwecja Nadja Roma
7:6(5), 6:4
2004 Dania Rungsted Kyst Dania Hanne-Skak Jensen Dania Nadia Laas-Hansen
Dania Gluay Kampookaew
6:4, 6:1
Norwegia Oslo Belgia Yanina Wickmayer Niemcy Sabrina Allaut
Niemcy Antonia Fohse
1:6, 6:3, 6:4
2005 Stany Zjednoczone Bradenton Japonia Ayumi Morita Rumunia Sorana Cîrstea
Rumunia Raluca Olaru
6:3, 5:7, 7:6(3)
2006 Japonia Osaka Japonia Ayumi Morita Rosja Ksenia Łykina
Rosja Anastasija Piwowarowa
7:6(4), 7:5

Finalistka[edytuj]

Rok Turniej Partnerka Mistrzynie Wynik
2004 Szwecja Kramfors Polska Małgorzata Silka Rumunia Sorana Cîrstea
Chińska Republika Ludowa Li Hewenfei
0:6, 2:6
2005 Filipiny Manila Kazachstan Amina Rakhim Chińskie Tajpej Chan Yung-jan
Chińskie Tajpej Hwang I-hsuan
4:6, 1:6
Japonia Nagoja Kazachstan Amina Rakhim Chińskie Tajpej Chan Yung-jan
Chińska Republika Ludowa Li Hewenfei
2:6, 3:6
Włochy Mediolan Kanada Sharon Fichman Rosja Jekatierina Makarowa
Rosja Jewgienija Rodina
1:6, 4:6
Stany Zjednoczone Orange Bowl Gruzja Ana Tatiszwili Stany Zjednoczone Jennifer-Lee Heinser
Stany Zjednoczone Elizabeth Plotkin
2:6, 6:2, 4:6
Meksyk Mérida Holandia Bibiane Schoofs Polska Agnieszka Radwańska
Serbia i Czarnogóra Nataša Zorić
0:4, 4:5(4)
2006 Francja Roland Garros Polska Agnieszka Radwańska Kanada Sharon Fichman
Rosja Anastasija Pawluczenkowa
7:6(4), 2:6, 1:6

Przypisy

  1. wywiad z Karoliną Woźniacką w Rzeczpospolitej nr 114/8625, 18 maja 2010, str. A18 Tata uczył tenisa i Chopina
  2. Caroline Wozniacki – strona WWW (ang.). [dostęp 2011-08-09].
  3. Jakub Ciastoń: Piotr Woźniacki: Wolę stać w cieniu (pol.). sport.pl, 2009-01-25. [dostęp 2011-08-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-03-02)].
  4. Caroline Wozniacki zaręczyła się w sylwestra (pol.). RMF24, 2014-01-01. [dostęp 2014-01-01].
  5. Rafał Smoliński: Rory McIlroy zerwał zaręczyny z Karoliną Woźniacką (pol.). sportowefakty.pl, 2014-05-21. [dostęp 2014-05-21].
  6. Viv Bernstein: Wozniacki battles back to beat Kuznetsova (ang.). ESPN.com, 2011-09-05. [dostęp 2011-09-10].
  7. WTA Awards (ang.). wtatennis.com. [dostęp 2014-12-23].

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]