Martina Hingis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Martina Hingis
Martina Hingis
Państwo  Szwajcaria
Miejsce zamieszkania Trübbach
Data i miejsce urodzenia 30 września 1980
Koszyce
Wzrost 170 cm
Masa ciała 59 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 14 października 1994
Zakończenie kariery 1 listopada 2007
wznowiona: 27 lipca 2013
Trener Melanie Molitor
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 43 WTA, 2 ITF
Najwyżej w rankingu 1 (31 marca 1997)
Australian Open W (1997–1999)
Roland Garros F (1997, 1999)
Wimbledon W (1997)
US Open W (1997)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 55 WTA, 1 ITF
Najwyżej w rankingu 1 (8 czerwca 1998)
Australian Open W (1997–1999, 2002, 2016)
Roland Garros W (1998, 2000)
Wimbledon W (1996, 1998, 2015)
US Open W (1998, 2015)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Szwajcaria
Igrzyska olimpijskie
Srebro
Rio de Janeiro 2016 tenis ziemny
(gra podwójna)

Martina Hingis (ur. 30 września 1980 w Koszycach) – szwajcarska tenisistka pochodzenia słowackiego, zwyciężczyni pięciu turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej, dwunastu w grze podwójnej i pięciu w grze mieszanej (wszystkich z Hindusami: Meheshem Bhupathim oraz Leanderem Paesem), wicemistrzyni olimpijska w grze podwójnej podczas Igrzysk Olimpijskich w Rio w 2016 roku, członkini Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy.

Hingis jest jedną z sześciu tenisistek w erze open, które liderowały jednocześnie w rankingach gry singlowej i deblowej, i najmłodszą w historii liderką rankingu tenisistek zarówno w grze pojedynczej jak i podwójnej. W 1998 roku zdobyła Klasycznego Wielkiego Szlema w grze podwójnej. Jest najmłodszą w erze open triumfatorką turnieju wielkoszlemowego zarówno w singlu i w deblu. Zdobyła Puchar Hopmana w parze z Rogerem Federerem.

Styl gry[edytuj]

Martina Hingis jest tenisistką praworęczną z oburęcznym backhandem. Znana była z wykorzystywania na korcie swoich umiejętności taktycznych i technicznych, co wyróżniało ją spośród agresywnie grających rywalek. Jej atutem była umiejętność przewidywania, znakomicie ustawiała się na korcie, dysponowała precyzją zagrań i dobrym wolejem. Brakowało jej jednak siły fizycznej, która wkrótce stała się decydującym argumentem w tenisie kobiecym. Jednym z jej charakterystycznych zagrań był skrót, którym przerywała długie wymiany, wyprowadzając rywalkę z rytmu gry. Często po krótszej piłce kończyła punkt uderzeniem wolejowym. Jej najsilniejszym uderzeniem był oburęczny bekhend po linii.

Życiorys[edytuj]

Wczesne dzieciństwo[edytuj]

Martina Hingis urodziła się w Koszycach na terenie Czechosłowacji (dzisiejsza Słowacja) jako Martina Hingisová (zgodnie ze słowacką pisownią nazwisk żeńskich). Jej rodzice to Melanie Molitor, która była klasyfikowana na dziesiątym miejscu rankingu tenisistek czechosłowackich oraz Karol Hingis, tenisista i trener tenisa, związany zawodowo z klubami tenisowymi. Córka Hingisów, która z założenia miała zostać wybitną tenisistką, otrzymała imię na cześć słynnej czechosłowackiej, a później amerykańskiej tenisistki, Martiny Navrátilovej. Początkowo trenowała jednak narciarstwo alpejskie.

Kiedy miała cztery lata, jej rodzice rozwiedli się. Razem z matką i dziadkiem przeprowadziła się do Rožnova. Tam Hingis zaczęła regularnie zajmować się tenisem i uczęszczała do miejscowego klubu. W wieku czterech lat wystąpiła w pierwszym turnieju. W 1987 jej matka wyszła za mąż za szwajcarskiego informatyka, Andreasa Zogga i przeprowadziła się do miejscowości Trübbach.

Przebieg kariery tenisowej[edytuj]

Występy juniorskie[edytuj]

Martina Hingis zaczęła grać w tenisa w wieku dwóch lat, pod okiem swojej matki, a później trenerki, Melanie Molitor. W 1993 zadebiutowała w juniorskich rozgrywkach Międzynarodowej Federacji Tenisowej, odpadając w pierwszej rundzie Halowych Międzynarodowych Mistrzostw Czech z Lenką Nemeckovą. Wkrótce osiągnęła półfinał we Florencji oraz finał w Santa Croce. W maju zdobyła juniorskie mistrzostwo Roland Garros po finale z Laurence Courtois 7:5, 7:5. Na kortach Wimbledonu została wyeliminowana w półfinale. W 1994 obroniła tytuł z Paryża, a także wygrała w grze podwójnej (w parze z Henrietą Nagyovą). Miesiąc później wygrała Mistrzostwa Europy w Szwajcarii. Występy juniorskie zakończyła finałem US Open, w którym uległa Meilen Tu.

1994-1995[edytuj]

W marcu 1994 roku po raz pierwszy wystąpiła w turnieju z cyklu WTA Tour. Miało to miejsce w Zurychu, po pokonaniu Patty Fendick, przegrała w drugiej rundzie. W Filderstadt i Essen, gdzie wygrała z Sabine Hack i Heleną Sukovą odpadała w 1/4 finału. W październiku otrzymała licencję profesjonalnej tenisistki.

W styczniu 1995 zadebiutowała w turnieju wielkoszlemowym Australian Open na kortach Melbourne Park. W pierwszym meczu pokonała Jolene Watanabe, ale odpadła w kolejnej rundzie. W lutym znalazła się w ćwierćfinale halowych rozgrywek w Paryżu, gdzie wyeliminowała Katerinę Maleewą i Julie Halard-Decugis, a nie sprostała dopiero Steffi Graf. W Hamburgu pokonała: Janę Novotną, Judith Wiesner, Anke Huber, by w finale ulec Conchicie Martínez. W kolejnych turniejach przegrywała w pierwszych lub drugich rundach, przegrywając z zawodniczkami z czołowej dziesiątki rankingu.

W tym samym roku, w Hamburgu, partnerując Gigi Fernández, odniosła pierwsze turniejowe zwycięstwo w grze podwójnej. W sierpniu, grając z Ivą Majoli, doszła do finału Canadian Open oraz do trzeciej rundy US Open.

1996[edytuj]

Gdy rozpoczynała sezon, sklasyfikowana była na dziewiętnastym miejscu rankingu WTA. Na Australian Open doszła do ćwierćfinału, gdzie została pokonana przez Amandę Coetzer. Tydzień później w pierwszej rundzie turnieju w Tokio pokonała Gabrielę Sabatini, zaś jednej czwartej uległa swojej deblowej partnerce, Majoli. W maju doszła do finału zawodów w Rzymie, wygrywając po drodze ze Steffi Graf wynikiem 2:6, 6:2, 6:3. Kilka kolejnych występów w wykonaniu Szwajcarki było mniej udanych. Niemiecka liderka klasyfikacji światowej zrewanżowała się na swoich koronnych kortach Wimbledonu. W sierpniu Hingis zadebiutowała na igrzyskach olimpijskich w Atlancie, gdzie w drugiej rundzie przegrała z Ai Sugiyamą 4:6, 4:6. W pierwszej wygrała z Joëlle Schad 6:0, 6:1. Miesiąc później po raz pierwszy doszła do półfinału Wielkiego Szlema, po przegranej w tej fazie z Graf podczas US Open 1996.

Pierwszy profesjonalny tytuł singlowy Hingis zdobyła w wieku szesnastu lat na halowej nawierzchni w Filderstadt. W finale pokonała Anke Huber 6:2, 3:6, 6:3. Wcześniej wyeliminowała Arantxę Sánchez Vicario i Lindsay Davenport. Tydzień później doszła do finału w Zurychu, lecz przegrała z Janą Novotną. Zdobyła także tytuł w Oakland, wygrywając z Monicą Seles. Zadebiutowała również w turnieju Mistrzyń, w którym zagrała w finale, po pięciosetowym boju, przegrała Steffi Graf. Wówczas była już numerem siedem w rankingu WTA.

W grze podwójnej sezon rozpoczęła na 68. pozycji w rankingu. Podczas imprezy Wielkiego Szlema w Melbourne, w parze z Ivą Majoli, przegrały w pierwszej rundzie z deblem Miho Saehi/Yuka Yoshida. W lutym i w marcu, grając z różnymi partnerkami, odpadała w pierwszych rundach. W trzech turniejach na ziemi – Hamburgu, Rzymie i Berlinie – przegrywała w finale. W tych dwóch pierwszych grała z Gigi Fernández, zaś w ostatnim z wymienionych z Heleną Sukovą, z którą grała do końca sezonu. W lipcu, podczas Wimbledonu, Hingis zdobyła pierwsze mistrzostwo wielkoszlemowe. W ćwierćfinałach pokonały rozstawione z „jedynką” Sánchez Vicario i Novotną. Awansowała też do 1/2 finału US Open, finału w Filderstadt i wygrały w Zurychu. W sierpniu startowała w letnich igrzyskach olimpijskich, razem z Patty Schnyder. Szwajcarki przegrały w ćwierćfinale z parą reprezentującą Holandię Manon Bollegraf i Brendą Schultz-McCarthy 4:6, 3:6. W Masters, wraz z Sukovą, odpadły w pierwszym meczu.

1997-1998[edytuj]

Hingis awansowała na czwarte miejsce w klasyfikacji indywidualnej rankingu WTA. Sezon 1997 rozpoczęła triumfem w Sydney, gdzie nigdy nie odnosiła dobrych wyników. Dwa tygodnie później była już mistrzynią Australian Open po mało wymagającym finale z Mary Pierce. Serię wspaniałych zwycięstw (która dała jej cztery kolejne tytuły) przerwała Chorwatka Majoli w finale French Open. Na Wimbledonie Szwajcarka także okazała się niepokonana. Powróciła w Stanford i San Diego, uległa dopiero Davenport w trzeciej rundzie w Los Angeles. Została triumfatorką US Open, kompletując tym samym cztery finały Wielkiego Szlema w jednym roku kalendarzowym. Awansowała do Masters, ale przegrała w ćwierćfinale. Przez cały sezon została pokonana tylko w pięciu spotkaniach, wygrywając przy tym siedemdziesiąt pięć. Po turnieju w Miami, gdzie została mistrzynią, została nową liderką klasyfikacji indywidualnej (31 marca).

Pochodząca z Czechosłowacji Szwajcarka stała się gwiazdą światowych kortów, a swoją dominację potwierdziła niezwykłymi wyczynami deblowymi. Na koniec roku 1997 osiągnęła w tej konkurencji rewelacyjny bilans – pięćdziesiąt dwa zwycięstwa i osiem porażek (87%). Na początek wygrała Australian Open razem z Natallą Zwierawą, tracąc po drodze tylko jednego seta. Występowała z różnymi partnerkami. W Tokio z Fernandez doszła do finału, ale zwyciężyła w Paryżu z Novotną. Zdobyła tytuł w Hilton Head i była w półfinale Roland Garros. Odpadła w ćwierćfinale Wimbledonu, a razem z Sánchez Vicario awansowała do najlepszej czwórki US Open. W rozgrywkach halowych okazała się najlepsza w Lipsku, Filderstadt i Zurychu, zapewniając sobie udział w Masters. Hiszpanka i Szwajcarka przegrały pierwsze spotkanie w Nowym Jorku.

Niespodziewanie odpadła już w pierwszym meczu w sezonie 1998 z Venus Williams w Sydney. Wkrótce jednak udało się jej obronić mistrzostwo Australian Open. W Tokio pokonana w finale, triumfowała w Indian Wells – w decydującym meczu z Lindsay Davenport. Starsza z sióstr Williams wyeliminowała ją również w półfinale w Miami. Na etapie ćwierćfinałów Hingis ograła jej siostrę, Serenę. Tenisistka ponownie okazała się niepokonana w Hamburgu, a potem również w Rzymie. W międzynarodowych mistrzostwach Francji znalazła się w półfinale, gdzie przegrała 3:6, 2:6 z Monicą Seles. Na tym samym etapie zakończyła starania o trofeum wimbledońskie. Nie dodała do swojego konta ani jednego tytułu w US Open Series, ale w najważniejszym z turniejów, czyli US Open, doszła do finału, pokonana przez Lindsay Davenport. Niepowodzenia w sezonie halowym i utratę fotela liderki rankingu na rzecz wspomnianej Amerykanki powetowała sobie pierwszym w karierze triumfem w Masters. W finale wygrała z Davenport 7:5, 6:4, 4:6, 6:2. W sumie w osiemnastu startach aż siedemnaście razy osiągnęła przynajmniej ćwierćfinał.

Hingis przejęła kontrolę również nad konkurencją deblową. W 1998 roku zdobyła Klasycznego Wielkiego Szlema w grze podwójnej. Uczyniła to jako czwarta kobieta w historii (wcześniej Maria Bueno w 1960 oraz Martina Navrátilová i Pam Shriver w 1984). W Melbourne partnerowała jej Mirjana Lučić, a w Paryżu, Londynie i Nowym Jorku Jana Novotná. 8 czerwca 1998 została liderką klasyfikacji deblowej i jedną z sześciu tenisistek w historii, które przewodziły jednocześnie w obydwu rankingach WTA. Szwajcarka wzięła udział w turnieju kończącym sezon, ale razem z Novotną zostały pokonane w ćwierćfinale przez Yayuk Basuki i Caroline Vis.

1999[edytuj]

Turniej w Kalkucie, 2006

Mistrzostwo w Chase Championships nie pozwoliło Hingis powrócić na pierwsze miejsce w klasyfikacji. W styczniu po raz trzeci z rzędu wygrała Australian Open, tym razem eliminując w finale nierozstawioną Amélie Mauresmo. Najlepszą tenisistką świata została ponownie dopiero, gdy triumfowała w Tokio. Po serii mniej udanych występów zwyciężyła w Hilton Head oraz w Berlinie. W czerwcu awansowała do finału Roland Garros[1]. Był to jedyny turniej wielkoszlemowy, którego jeszcze nie wygrała. Nie udało się jej to i tym razem. Szwajcarka przegrała ze Steffi Graf po meczu, który został uznany w głosowaniu kibiców za najlepszy pojedynek w trzydziestoletniej historii organizacji tenisistek zawodowych WTA. Mecz ten, w którym Hingis serwowała na wygranie turnieju przy 5:4 w drugim secie, załamał ją psychicznie – złościła się na korcie, próbowała serwować od dołu (co jest bardzo źle przyjmowane przez widzów), wreszcie popłakała się – popadła w konflikt z matką-trenerką. Zawodniczka z Koszyc podczas konferencji prasowej po przegranym meczu pierwszej rundy Wimbledonu zapytana, dlaczego odrzuciła propozycję gry deblowej u boku Jany Novotnej obraziła ją, mówiąc: „ona jest za stara i powolna”[2].

Do dobrej gry powróciła w San Diego, by później osiągnąć ostatni wielkoszlemowy finał na obiektach USTA National Tennis Center w Nowym Jorku. Wygrała zawody w Filderstadt, ale już do końca sezonu nie potrafiła odeprzeć ataków coraz lepiej grających tenisistek amerykańskich. W pozostałych imprezach przegrywała z trio Davenport, Williams, Williams.

Szwajcarka rzadziej występowała w grze podwójnej, ale za to była bardzo skuteczna. Nawiązała współpracę z młodą Rosjanką, Anną Kurnikową, tworząc z nią jeden z najlepszych debli kobiecych w historii. Wspólnie wygrały Australian Open i były w finale Roland Garros. W pozostałych zawodach wielkoszlemowych Szwajcarka nie wystartowała. W sumie Hingis przegrała tylko trzy mecze deblowe, a na koniec roku razem z Kurnikową zostały mistrzyniami Chase Championships w Nowym Jorku.

2000[edytuj]

Celem Hingis w sezonie 2000 stało się utrzymanie pozycji numer jeden w klasyfikacji indywidualnej. Tymczasem w Melbourne doszło do sensacji, bowiem po raz pierwszy od 1996 roku w Australian Open nie triumfowała Szwajcarka. W finale uległa Lindsay Davenport w dwóch setach. Po zwycięstwach w Tokio i Scottsdale trafiła na Amerykankę w finale w Indian Wells i została pokonana – w ostatnim secie do zera. Zrewanżowała się dwa tygodnie później w finale w Miami. Doszła do półfinału French Open i ćwierćfinału Wimbledonu. Coraz częściej przegrywała z siostrami Williams, także w jednej drugiej finału US Open. Na nawierzchni dywanowej wygrała trzy turnieje, by potwierdzić swoją dominację w Chase Championships. W decydującej rozgrywce ograła Monicę Seles.

Z tą właśnie Amerykanką Szwajcarka próbowała sił w grze deblowej, jednak początkowe niepowodzenia w Australii zakończyły ich współpracę. Hingis ponownie zaczęła grać z Kurnikową, z którą wygrała turniej w Moskwie. Tenisistka traciła definitywnie dominację w grze podwójnej, a na pozycję liderek wysunęły się siostry Williams, Lisa Raymond i Rennae Stubbs oraz Cara Black i Jelena Lichowcewa.

2001[edytuj]

Po triumfie w Pucharze Hopmana razem z Rogerem Federerem w 2001 roku zwyciężyła w zawodach w Sydney, a po drodze po puchar pokonała m.in. Kim Clijsters 6:4, 6:4, Serenę Williams 6:4, 7:5, a w finale Lindsay Davenport 6:3, 4:6, 7:5. Po raz piąty z rzędu doszła do finału Australian Open, wygrywając z obiema siostrami Williams - w ćwierćfinale pokonała Serenę 6:2, 3:6, 8:6, a w półfinale Venus 6:1, 6:1. W meczu mistrzowskim uległa Jennifer Capriati 4:6, 3:6.

W dalszej części sezonu odnotowywała bardzo dobre rezultaty (najgorszy to ćwierćfinał w Amelia Island) m.in. wygrywając w pierwszej edycji turnieju w Doha i Dubaju. Po półfinale French Open, w którym po raz trzeci w sezonie przegrała z Capriati 4:6, 3:6, odniosła najbardziej sensacyjną porażkę - w meczu otwarcia na Wimbledonie z Virginią Ruano Pascual 4:6, 2:6. Później osiągnęła trzy półfinały: w San Diego (porażka z Monicą Seles 3:6, 4:6), Los Angeles (ponownie z Seles 3:6, 6:1, 4:6) i W US Open (z Sereną Williams 3:6, 2:6), ale nie wygrała już żadnego turnieju WTA. W październiku, w meczu półfinałowym we Filderstadt odniosła kontuzję i skreczowała przeciwko Lindsay Davenport. Szwajcarka przeszła operację prawej kostki, a rezygnacja z udziału w Turnieju Mistrzyń i obrony tytułu wywalczonego przed rokiem, kosztowała ją spadek na czwarte miejsce w rankingu WTA.

2002-2003[edytuj]

W styczniu 2002 roku Hingis po raz trzeci wygrała turniej w Sydney oraz po raz szósty z rzędu znalazła się w finale Mistrzostw Australii, w którym znowu została pokonana przez Capriati 6:4, 6:7(7), 2:6. Szwajcarka miała cztery piłki meczowe, ale żadnej nie wykorzystała. Jednocześnie Hingis triumfowała w grze podwójnej z Anną Kurnikową. W lutym po raz czwarty z rzędu awansowała do finału w Tokio, w którym pokonała Seles 7:6(6), 4:6, 6:3.

W marcu przegrała w finale Indian Wells z Daniela Hantuchovą 3:6, 4:6 i w ćwierćfinale turnieju w Miami z Sereną Williams 4:6, 0:6. Później wystąpiła w ostatniej edycji turnieju w Hamburgu. W grze pojedynczej przegrała w półfinale z Venus Williams 5:7, 3:6, a w grze podwójnej w parze z Barbarą Schett triumfowała w turnieju. W maju ponownie operowano jej kostkę, tym razem lewą, co sprawiło, że nie grała przez znaczną część sezonu.

Wróciła na serię turniejów przed US Open, w których doszła do dwóch ćwierćfinałów: w Montrealu i New Haven. Podczas wielkoszlemowego US Open przegrała już w czwartej rundzie z Monicą Seles 4:6, 2:6. W turnieju gry podwójnej wraz z Anną Kurnikową odpadły w ćwierćfinale po porażce z późniejszymi triumfatorkami Virginią Ruano Pascual i Paolą Suárez 3:6, 3:6. W październiku przegrała w drugiej rundzie w Filderstadt z Jeleną Diemientjewą 3:6, 1:6. Nie doszło do planowanego wznowienia startów na wiosnę 2003 i Hingis ogłosiła, że kończy karierę tenisową[3]. Miała wówczas nieco ponad dwadzieścia dwa lata. Do tego momentu urodzona w Koszycach Szwajcarka miała na koncie czterdzieści tytułów indywidualnych (w tym pięć wielkoszlemowych) i trzydzieści sześć deblowych. Liderowała rozgrywkom kobiecym przez dwieście dziewięć tygodni, co dawało jej czwarty rezultat w historii (za Steffi Graf, Martiną Navrátilovą i Chris Evert).

2004-2005[edytuj]

Hingis zajmowała się działalnością charytatywną i taki też był cel jej występu w pokazowej imprezie tenisowej w Pattaya w 2005 roku. Ponadto okazjonalnie komentowała rozgrywki tenisowe oraz poświęcała się jeździe konnej.

Pomimo niepowodzenia w Tajlandii – odpadła w pierwszej rundzie z Marlene Weingärtner – 29 listopada 2005 roku ogłosiła, że wznawia zawodową karierę[4].

Martina Hingis

2006-2007[edytuj]

Powróciła do rywalizacji w styczniu 2006 w Gold Coast, osiągając tam półfinał. Kilka tygodni później zagrała w pierwszym od czterech lat turnieju wielkoszlemowym w Melbourne. Tam doszła do ćwierćfinału, ulegając Kim Clijsters. Po zakończeniu rozgrywek w Australii wystartowała w Tokio i tam była w finale, pokonana przez Jelenę Diemientjewą. W marcu osiągnęła półfinały ważnych imprez w Dosze i Indian Wells. Pierwszy turniejowy triumf po wznowieniu kariery osiągnęła na kortach ziemnych w Rzymie, gdzie w decydującym pojedynku ograła Dinarę Safinę 6:2, 7:5.

Na Roland Garros wyeliminowana w ćwierćfinale, ponownie przez Clijsters; wystartowała dopiero w Wimbledonie, gdzie odpadła już w trzeciej rundzie. W sierpniu znalazła się w finale w Montrealu (porażka z 19-letnią Aną Ivanović 2:6, 3:6), ale z nowojorskim Flushing Meadows pożegnała się po dwóch meczach – jako rozstawiona z nr 9 przegrała z zajmującą 112 pozycję w rankingu Virginie Razzano 2:6, 4:6. Pod koniec września udała się do Kalkuty, gdzie jako najwyżej rozstawiona triumfowała bez straty seta. Awansowała na siódme miejsce w rankingu WTA i zakwalifikowała się do Sony Ericsson Championships. Tam przegrała dwa mecze grupowe i tym samym nie zdołała przedostać się do półfinałów, zajmując w gronie czterech tenisistek trzecie miejsce.

W styczniu 2007 doszła do finału w Gold Coast, ulegając w nim Dinarze Safinie 3:6, 6:3, 5:7 oraz ćwierćfinału Australian Open. Na początku lutego wygrała turniej Toray Pan Pacific Open w Tokio, w finale triumfując 6:4, 6:2 nad Aną Ivanović, wyeliminowawszy w półfinale broniącą tytułu Diemientjewą 6:4, 6:3. W lutym odpadła w ćwierćfinałach turniejów w Dubaju i Doha, przegrywając z Danielą Hantuchovą kolejno 6:1, 4:6, 4:6 oraz 4:6, 3:6. W kwietniu w Miami odniosła sensacyjną porażkę z Agnieszką Radwańską w trzeciej rundzie. Z powodu kontuzji wycofała się z wielkoszlemowego French Open. Odpadła w trzeciej rundzie turniejów w Berlinie i San Diego po przegranych pojedynkach z Patty Schnyder – odpowiednio 4:6, 0:6 oraz 1:6, 7:6(4), 3:6. Na Wimbledonie uległa Laurze Granville i po tym występie zrobiła dłuższą przerwę w startach. Wystąpiła w kilku imprezach z cyklu US Open Series, ale w wielkoszlemowym US Open została wyeliminowana w trzecim spotkaniu przez Wiktoryję Azarankę. W październiku wzięła udział w zawodach w Pekinie. W drugiej rundzie uległa Peng Shuai 5:7, 1:6 i był to jej ostatni występ singlowy w głównym cyklu WTA.

Martina Hingis podczas Miami Masters 2007

2013[edytuj]

Mimo iż zarzekała się, że na korty nigdy nie wróci[5] zdecydowała się jednak zawiesić sportową emeryturę. W lipcu 2013 roku poinformowała, że zamierza wziąć udział w turnieju rangi WTA Premier w Carlsbadzie[6][7]. Szwajcarka otrzymała dziką kartę do zawodów deblowych, w których jej partnerką miała być Daniela Hantuchová[8]. Para osiągnęła ćwierćfinał, przegrywając z rozstawionymi z numerem trzecim Raquel Kops-Jones i Abigail Spears 6:4, 5:7, 3–10. W turniejach WTA Premier 5 w Toronto i Cincinnati zawodniczki przegrywały w drugiej rundzie.

Pod koniec sierpnia tenisistka brała udział w zawodach wielkoszlemowych w Nowym Jorku. W grze podwójnej, do której razem z Hantuchovą otrzymały dziką kartę, przegrała w swoim pierwszym meczu z najwyżej zostawionym deblem – Sarą Errani i Robertą Vinci – 3:6, 5:7. W grze mieszanej Szwajcarce towarzyszył Mahesh Bhupathi. Mikst odpadł w pierwszej rundzie.

2014[edytuj]

W styczniu 2014 roku Hingis zajęła drugie miejsce w turnieju legend kobiet podczas Australian Open. W zawodach rangi WTA Premier Mandatory w Indian Wells grała razem z Sabine Lisicki. Para nie zdołała wygrać meczu. W Miami debel awansował do finału, w którym wygrał 4:6, 6:4, 10–5 z rozstawionymi z numerem drugim Jekatieriną Makarową i Jeleną Wiesniną. W Madrycie para osiągnęła drugą rundę, a w Rzymie pierwszą.

Od czerwca zmieniła swoją partnerkę deblową i zaczęła występy z Flavią Pennettą. Występy na nawierzchni trawiastej Szwajcarka rozpoczęła od udziału w finale deblowych zawodów w Eastbourne. Razem z Pennettą uległy 3:6, 7:5, 7–10 Chan Hao-ching i Chan Yung-jan. Na Wimbledonie, gdzie Hingis występowała razem z Wierą Zwonariową, przegrała w pierwszej rundzie z rozstawionymi z numerem czwartym Carą Black i Sanią Mirzą 2:6, 4:6. W grze mieszanej razem z Brunem Soaresem zanotowała ćwierćfinał.

Do końca sezonu Hingis grała razem z Pennettą. Awansowały do ćwierćfinału w Montrealu, ulegając w nim najwyżej rozstawionym Errani i Vinci 2:6, 6:3, 10–1, a w Cincinnati przegrały pierwszy mecz. Kolejny finał turniejowy para zaliczyła podczas wielkoszlemowego US Open. Tym razem debel został pokonany przez Jekatierinę Makarową i Jelenę Wiesninę w trzech setach – 6:2, 3:6, 2:6. Następnie razem z Belindą Bencic przegrały 4:6, 2:6 w drugiej rundzie w Tokio ponownie z duetem Black–Mirza.

Pod koniec sezonu szwajcarsko-włoski debel wygrał zawody w Wuhan po finale z Black i Caroline Garcią 6:4, 5:7, 12–10. Na turniejach w Pekinie oraz Tiencinie wygrał po jednym meczu. Para triumfowała również w turnieju w Moskwie, pokonując w meczu mistrzowskim 6:3, 7:5 Caroline Garcię i Arantxę Parra Santonję. Tenisistki zakończyły rok na 9. miejscu najlepszych par deblowych sezonu, nie zakwalifikowując się do Turnieju Mistrzyń[9].

2015[edytuj]

W sezonie 2015 Hingis razem z Sabine Lisicki wygrały turniej w Brisbane, w finale pokonując 6:2, 7:5 Caroline Garcię i Katarinę Srebotnik. W Sydney, razem z Pennettą, zanotowały ćwierćfinał. Dwa wygrane spotkania osiągnęły podczas Australian Open. W konkurencji gry mieszanej Szwajcarka powtórzyła wyczyn z 2006 roku i razem z Leanderem Paesem triumfowała w całych zawodach. W Dubaju i Dosze nie wygrały meczu.

W marcu nawiązała współpracę z Sanią Mirzą. W Indian Wells najwyżej rozstawione Hingis i Mirza zwyciężyły, nie tracąc przy tym seta. W meczu finałowym pokonały debel rozstawiony z numerem drugim – Jekatierinę Makarową i Jelenę Wiesninę wynikiem 6:3, 6:4. Kolejny triumf nad tymi zawodniczkami, tym razem zakończony wynikiem 7:5, 6:1, miał miejsce w finale turnieju w Miami.

Rozgrywki na nawierzchni ceglanej para zainaugurowała wygraną w Charleston, pokonując w finale 6:0, 6:4 Casey Dellacquę i Dariję Jurak. W Stuttgarcie tenisistki nie wygrały meczu, zaś w Madrycie doszły do ćwierćfinału, przegrywając z mistrzyniami tegorocznego Australian Open – Bethanie Mattek-Sands i Lucie Šafářovą 7:6(5), 3:6, 9–11. Dobre występy pozwoliły Hingis wrócić na drugie miejsce rankingu WTA deblistek po prawie 14 latach[10]. W Rzymie przegrały w finale z Tímeą Babos i Kristiną Mladenovic 4:6, 3:6. Rezultatem zawodniczek na kortach wielkoszlemowych w Paryżu był ćwierćfinał, w którym ponownie okazały się gorsze od Mattek-Sands i Šafářovej (5:7, 2:6). W mikście z Paesem osiągnęła drugą rundę.

Zawody na trawie w Eastbourne debel zakończył na półfinale, przegrywając z Caroline Garcią oraz Katariną Srebotnik 5:7, 4:6. Podczas Wimbledonu Hingis zanotowała finały zarówno w grze podwójnej, jak i mieszanej. W finale rozgrywek deblowych szwajcarsko-indyjska para pokonała Makarową i Wiesninę 5:7, 7:6(4), 7:5. W trzecim secie przegrywały już 2:5, by wygrać kolejne pięć gemów i sięgnąć po dziesiąty deblowy tytuł wielkoszlemowy dla Hingis i pierwszy dla Mirzy[11]. Następnego dnia razem z Paesem pokonali 6:1, 6:1 miksta w składzie Tímea BabosAlexander Peya.

Hingis i Mirza po wygraniu Wimbledonu w grze podwójnej

Przygotowania do US Open 2015 Hingis z Mirzą rozpoczęły od startu w Toronto, gdzie w półfinale, po raz drugi w ciągu dwóch miesięcy, przegrały z Caroline Garcią oraz Katariną Srebotnik 3:6, 2:6. W następnym tygodniu wystartowały w turnieju w Cincinnati. Według drabinki turnieju w półfinale znowu miały się spotkać z Garcią i Srebotnik, lecz francusko-słoweński debel przegrał w już pierwszym meczu z Chan Hao-ching i Chan Yung-jan, zatem Hingis i Mirza spotkały się w półfinale z tenisistkami z Tajwanu. Musiały w nim uznać wyższość rywalek, przegrywając 4:6, 6:0, 6–10. W ostatnich zawodach z cyklu US Open Series w New Haven nie wystartowała.

Podczas zawodów wielkoszlemowych w Nowym Jorku szwajcarska tenisistka zagrała z Paesem zaledwie trzy spotkania (w 2. rundzie i w ćwierćfinale rywale oddali mecz walkowerem). Spotkania w 1. rundzie i w półfinale zwyciężyli bez straty seta, a w meczu mistrzowskim pokonali nierozstawionych Amerykanów Bethanie Mattek-Sands oraz Sama Querrey'ego 6:4, 3:6, 10–7[12]. Turniej debla przebiegał pod dyktando rozstawionych z numerem pierwszym Hingis i Mirzy, które nie straciły nawet seta w całej imprezie. Najtrudniejszym meczem był ćwierćfinałowy pojedynek z Chan Hao-ching i Chan Yung-jan, w którym szwajcarsko-hinduska para w pierwszym secie przegrywała już 0:5. Zdołały jednak doprowadzić do tie-breaka, którego wygrały do 5. Drugi set był już formalnością i Hingis z partnerką ograły swoje pogromczynie sprzed trzech tygodni w Cincinnati wynikiem 7:6(5), 6:1. Półfinałowy mecz z pięciokrotną triumfatorką wielkoszlemowych zmagań deblowych Sarą Errani oraz byłą partnerką Hingis - Flavią Pennettą był zacięty tylko w pierwszym secie, wygranym do 4. W drugim Włoszki opadły z sił i Szwajcarka po raz drugi z rzędu awansowała do finału debla US Open - 6:4, 6:1. Dwa dni po triumfie w mikście zwyciężyła w grze podwójnej (wygrana nad Casey Dellacquą i Jarosławą Szwiedową 6:3, 6:3), zdobywając swój dwudziesty tytuł wielkoszlemowy[13].

Hingis z Mirzą starty w Azji rozpoczęły od wygranego turnieju w Kantonie, pokonując w finale gospodynie Xu Shilin i You Xiaodi 6:3, 6:1. Tydzień później odniosły siódmy wspólny triumf w sezonie pokonując w finale turnieju rangi WTA Premier 5 w Wuhan Irinę-Camelię Begu i Monicę Niculescu 6:2, 6:3, kontynuując serię trzynastu kolejnych zwycięstw[14].

W następnym tygodniu podczas turnieju rangi WTA Premier Mandatory w Pekinie Szwajcarsko-Hinduski duet stracił seta już w pierwszym meczu w rywalizacji z Sarą Errani i Flavią Pennettą. Hingis z Mirzą otrząsnęły się w drugiej partii doprowadzając do supertiebreaka. W ostatniej partii wróciły ze stanu 4-6, wygrywając sześć kolejnych punktów, a cały mecz wynikiem 1:6, 6:4, 10-6. W ćwierćfinale spotkały się z bardzo dobrze serwującymi Julią Görges i Karolíną Plíškovą, które szybko objęły prowadzenie 4:0. Jednak od stanu 1:5 Hingis z Mirzą wygrały pięć kolejnych gemów. Görges z Plíškovą udało się doprowadzić do tie-breaka i przewagi w nim 4-2, lecz dwudziestokrotna zwyciężczyni turniejów wielkoszlemowych znowu podkręciła tempo wygrywając pierwszą partię 7:6 (7-5). Drugi set obył się bez takich serii i mecz zakończył się wynikiem 7:6(5), 6:4. Półfinałowy pojedynek z gospodyniami nie przysporzył rozstawionym z numerem pierwszym tenisistkom większych problemów i zakończył się wynikiem 6:2, 6:3. Mecz mistrzowski rozpoczął się od prowadzenia przeciwniczek Hingis i Mirzy, reprezentantek Tajwanu Chan Hao-ching i Chan Yung-jan 5:2. Jednak najlepsza para roku zdołała doprowadzić do tie-breaka, w którym, po godzinie walki uległy 9-11. Drugi set Szawjcarsko-Hinduski duet wygrał jednak do 1 i o mistrzostwie musiał zdecydować supertiebreak. Ostatnia partia została wygrana przy drugiej piłce meczowej, a cały pojedynek wynikiem 6:7(9), 6:1, 10-8[15]. Dzięki temu zwycięstwu Hingis z Mirzą podwyższyły tegoroczny bilans z groźnymi tenisistkami z Tajwanu na 4 - 1.

W ostatnim starcie przed WTA Finals w Singapurze, pod nieobecność Sanii Mirzy, Hingis zdecydowała się wystąpić ze sklasyfikowaną na 94. pozycji rankingu Han Xinyun. Przystąpiły do turnieju rangi WTA International Tianjin Open i dzięki wysokiej pozycji Szwajcarki zostały rozstawione z numerem 1. W pierwszej rundzie zmierzyły się z parą Darija Jurak - Nicole Melichar. W pierwszym secie mimo prowadzenia 4:1 i piłki na przełamanie, uległy 5:7. Drugą partię wygrały 6:3, ale klęska w supertiebreaku do 2 zaprzepaściła szanse Martiny Hingis na pięćdziesiąty triumf deblowy w karierze.

Turniej Mistrzyń w Singapurze Hingis z Mirzą rozpoczęły bardzo dobrze i w grupie wygrały wszystkie trzy mecze: z Raquel Kops-Jones i Abigail Spears 6:4, 6:2, z Andreą Hlaváčkovą i Lucie Hradecką 6:3, 6:4 i na zakończenie z Tímeą Babos i Kristiną Mladenovic 6:4, 7:5. Jako jedyny zespół bez porażki awansowały do półfinału, w którym pokonały dobrze znane przeciwniczki z Tajwanu Chan Hao-ching i Chan Yung-jan 6:4, 6:2. Najłatwiejszym meczem okazał się być finał, w którym Szwajcarsko-Hinduski duet nie dał szans Hiszpankom Garbiñe Muguruzie i Carli Suárez Navarro wygrywając 6:0, 6:3. Dla Martiny Hingis było to pięćdziesiąte zwycięstwo w turnieju deblowym WTA, a dla Sanii Mirzy drugi pod rząd triumf w WTA Finals.

2016[edytuj]

Kolejny sezon Szwajcarka rozpoczęła od wygranej w Brisbane w parze z Mirzą. Podczas całego turnieju najlepsza para 2015 roku straciła tylko jednego seta w wygranym meczu ćwierćfinałowym przeciwko Belindzie Bencic i Kristinie Mladenovic 6:3, 4:6, 10-6. W finale, przeciwko beneficjentkom dzikiej karty - Niemkom Angelique Kerber i Andrei Petković zacięta walka trwała tylko w pierwszym secie wygranym 7:5. Druga partia wygrana do jednego przypieczętowała dziesiąty wspólny triumf turniejowy oraz przedłużenie serii wygranych meczów do 26[16]. Ostatnim przystankiem przed Australian Open był turniej w Sydney. Kłopoty Santiny zaczęły się w meczu półfinałowym przeciwko Jarosławie Szwiedowej i Raluce Olaru, gdy przegrały pierwszego seta do 4, a na początku drugiego straciły serwis. Przy stanie 4:6, 1:2 mecz został przerwany z powodu opadów deszczu. Przerwa podziałała na liderki deblowego rankingu WTA zbawiennie, gdyż po kilkugodzinnej przerwie wygrały kolejne 4 gemy, a seta do 3. W supertiebreaku Hingis z Mirzą objęły prowadzenie, którego nie oddały już do końca. Wynikiem 4:6, 6:3, 10-8 awansowały do siódmego finału turniej WTA pod rząd. Mecz mistrzowski rozpoczął się niemal identycznie jak półfinałowy. Rywalki, francuska para Caroline Garcia i Kristina Mladenovic, wygrały pierwszego seta do 1, a w drugim wyszły na prowadzenie 3:0 i 5:2. Wówczas oblicze najlepszej pary deblowej 2015 roku zmieniło się diametralnie - wygrały pięć kolejnych gemów wyrównując stan meczu. Decydująca partia przebiegła już pod ich dyktando, a wygrana 1:6, 7:5, 10-5 przypieczętowała jedenasty wspólny triumf Hingis z Mirzą.

Pierwsze trzy rundy Australian Open (z Mirzą) przeszła ze stratą zaledwie 14 gemów, eliminując po kolei pary Mariana Duque Mariño-Teliana Pereira 6:2, 6:3, Ludmyła Kiczenok-Nadija Kiczenok 6:2, 6:3, Swietłana Kuzniecowa-Roberta Vinci 6:1, 6:3. W ćwierćfinale po trzech setach pokonały niemiecko-amerykański duet Anna-Lena GrönefeldCoco Vandeweghe 6:2, 4:6, 6:1, by w następnym spotkaniu nie dać rywalkom szans na wyrównaną walkę, odprawiając bez historii dobrze zazwyczaj serwujące Julię Görges i Karolínę Plíškovą 6:1, 6:0. Mecz mistrzowski z dwukrotnymi mistrzyniami wielkoszlemowych zmagań Andreą Hlaváčkovą i Lucie Hradecką przyniósł sporo emocji. Najpierw swoje podania wygrały Sania Mirza i Hradecká, a później nastąpiła seria ośmiu kolejnych przełamań, które zatrzymała dopiero Hingis wyprowadzając swój team na prowadzenie 6:5. Hlaváčková utrzymała swoje podanie i pierwszy set musiał rozstrzygnąć tiebreak, w którym nie było już emocji, gdyż Czeszki zdołały wygrać tylko jeden punkt. Druga odsłona mimo, że nadal wyrównana, została rozstrzygnięta przez najlepszą parę deblową 2015 roku do 3, dzięki czemu Hingis z Mirzą do zdobycia Niekalendarzowego Wielkiego Szlema brakuje tylko triumfu na kortach im. Rolanda Garrosa[17]. Podczas turnieju gry mieszanej broniący tytułu Hingis z Paesem doszli do ćwierćfinału, w którym musieli uznać wyższość Sanii Mirzy i Ivana Dodiga 6:7(1), 3:6.

Tydzień po triumfie w Australii Martina Hingis grając z Belindą Bencic w pierwszej serii spotkań w ramach Pucharu Federacji zdobyła decydujący punkt (6:3, 6:2) w meczu przeciwko Niemkom. W tygodniu zaraz po triumfie reprezentacyjnym wystąpiła wraz z Mirzą w nowym turnieju w St. Petersburgu. Od początku wyglądały na zmęczone i w gorszej formie. Jednak po tym poznaje się największych mistrzów, że wygrywają nawet kiedy gra się nie układa. W ćwierćfinale spotkały się z triumfatorkami turnieju w Moskwie z 2015 roku Jeleną Wiesniną i Darją Kasatkiną. Mecz jednak nie przyniósł spodziewanych emocji i skończył się wynikiem 6:4, 6:1. Półfinałowe przeciwniczki postawiły Santinie poprzeczkę zdecydowanie wyżej. Anabel Medina Garrigues i Arantxa Parra Santonja grały bardzo dobrze, a liderki rankingu zaczęły grać bardzo źle. W drugiej partii przegrywały już 0:4 i 1:5. Zdołały jednak odrobić straty i doprowadzić do tiebreaka, w którym jednak mimo prowadzenia 6-4, przegrały głównie przez błędy serwisowe Hingis. Supertiebreak przebiegał już jednak ze zdecydowaną przewagą pary rozstawionej z numerem pierwszym i dzięki zwycięstwu 7:5, 6:7(6), 10-6 awansowały do kolejnego finału. Mecz mistrzowski rozegrany koncertowo przyniósł najmniej emocji, a zwycięstwo 6:3, 6:1 nad Wierą Duszewiną i Barborą Krejčíkovą przedłużyło serie: wspólnych zwycięstw Hingis z Mirzą do 40., a liczbę triumfów do dziewięciu.

Pod koniec lutego wspólnie z Mirzą wystąpiły w turnieju rangi WTA Premier 5 w Doha. Zaczęły rywalizację od drugiej rundy, w której pokonały chiński duet Xu Yifan-Zheng Saisai 6:4, 4:6, 10-4. W ćwierćfinale spotkały się po raz drugi w przeciągu trzech tygodni z Rosjankami Wiesniną i Kasatkiną. Pierwszego seta wygrały łatwo do 2, ale w drugim zaczęły grać źle i dwukrotnie straciły swoje podanie. Od stanu 1:5 wygrały trzy kolejne gemy, jednak nie wystarczyło to do wygrania drugiej odsłony. W supertiebreaku zdołały wygrać tylko jeden punkt przy swoim serwisie, przez co ostatecznie przegrały pierwszy mecz w roku - 6:2, 4:6, 5-10. Serię kolejnych zwycięstw zakończyły na 41. Porażka w Katarze zapoczątkowała spadek formy Santiny. W marcu Hingis z Mirzą przegrała w Indian Wells i Miami (odpowiednio z Vanią King i Ałłą Kudriawcewą 6:7(7), 4:6 oraz Margaritą Gasparian i Monicą Niculescu 4:6, 2:6) oraz zrezygnowały ze startu w Charleston - tym samym nie obroniły pierwszych trzech wywalczonych wspólnie tytułów. W półfinałowej potyczce z reprezentacją Czech w ramach rozgrywek Pucharu Federacji Hingis znów musiała zdobyć decydujący punkt w deblu, jednak pod nieobecność Belindy Benic wystąpiła, z bardzo wyeksploatowaną (rozegrała dwa trzysetowe mecze singlowe w dwa dni), Viktoriją Golubic. Mimo podjęcia walki Szwajcarki przegrały 2:6, 2:6, a całe spotkanie 2-3 i nie awansowały do finału. Kolejne starty w Stuttgarcie i Madrycie mimo podjęcia walki w finale nie przyniosły kolejnych triumfów. Oba mecze przegrały z francuskim duetem Carolinie Garcii i Kristinie Mladenovic. W turnieju rangi WTA Premier 5 w Rzymie ponownie doznały smaku zwycięstwa, pokonując Rosjanki Makarową i Wiesniną w meczu mistrzowskim, notując 14. wspólny triumf. Po tygodniu przerwy Hingis z Mirzą wystartowały w wielkoszlemowym French Open, w którym dotarły jedynie do trzeciej rundy, przegrywając niespodziewanie i bez walki z Czeszkami Barborą Krejčíkovą i Kateřiną Siniakovą 3:6, 2:6. Szwajcarka wystąpiła także w mikście z Leanderem Paesem, zaliczając triumf w całej imprezie, kompletując karierowego Wielkiego Szlema w grze mieszanej z Hindusem. Ich przeciwnikami byli: deblowa koleżanka Hingis oraz Ivan Dodig.

Tydzień przed Wimbledonem Hingis z Mirzą wystąpiły w turnieju rangi Premier w Eastbourne. Wygrały tylko mecz otwarcia z parą Lucie Šafářová - Samantha Stosur 6:1, 2:6, 10-2, by w ćwierćfinale ulec niespodziewanie Dariji Jurak i Anastasiji Rodionowej 3:6, 3:6. W turnieju wimbledońskim Santina nadal nie odnalazła dobrej dyspozycji i jako obrończynie tytułu odpadły już w ćwierćfinale po porażce z późniejszymi finalistkami Tímeą Babos i Jarosławą Szwiedową 2:6, 4:6. W ostatnim występie przed Igrzyskami Olimpijskimi w Rio Hingis wystąpiła wraz z Mirzą w turnieju Rogers Cup w Montrealu. Mimo błyskotliwego zwycięstwa w pierwszym meczu przeciwko Naomi Broady i Shelby Rogers - 6:1, 6:1, w ćwierćfinale uległy zdecydowanie Christinie McHale i Asii Muhammad 4:6, 3:6.

Martina Hingis podczas Igrzysk Olimpijskich w Rio miała wystąpić w grze podwójnej z Belindą Bencic, a w mikście z Rogerem Federerem, lecz oboje wycofali się z rywalizacji przez kontuzje. W ostatniej chwili Hingis stworzyła parę deblową z Timeą Bacsinszky. Rozstawione z numerem piątym Szwajcarki od początku grały bardzo dobrze. W pierwszej rundzie pokonały bardzo groźne Australijki Darję Gawriłową i Samanthę Stosur 6:4, 4:6, 6:2. W drugiej ograły aktualne mistrzynie Indian Wells parę Bethanie Mattek-Sands-Coco Vandeweghe 6:4, 6:4. Ćwierćfinał z parą z Tajwanu Chan Hao-ching-Chan Yung-jan nie przyniósł spodziewanych emocji. Po przegraniu pierwszych trzech gemów wygrały kolejne dwanaście odnosząc przekonujące zwycięstwo 6:3, 6:0. W walce o finał Szwajcarki pokonały reprezentantki Czech Andreę Hlaváčkovą i Lucie Hradecką 5:7, 7:6(3), 6:2[18]. Jednak w meczu o złoty medal nie sprostały Rosjankom Jekatierinie Makarowej i Jelene Wiesninie 4:6, 4:6. Hingis, grająca po raz pierwszy w parze z Bacsinszky, odniosła największy sukces w reprezentacyjnej karierze.

Martina Hingis podczas turnieju olimpijskiego poinformowała, że zaprzestaje występów z Hinduską Sanią Mirzą i od tego momentu będą grać z innymi partnerkami. Zapewniła jednak, że wystąpią wspólnie w Turnieju Mistrzyń broniąc tytułu[19]. Szwajcarsko-Hinduski duet, popularnie nazywany "Santiną", zdominował rozgrywki deblowe w ciągu ostatnich dwóch lat: przez 18 miesięcy wspólnych występów wygrały 14 tytułów (w tym trzy wielkoszlemowe i Mistrzostwa WTA), a trzy razy przegrywały w finałach.

W pierwszym starcie po Igrzyskach wystąpiła wspólnie z Amerykanką Coco Vandeweghe w turnieju w Cincinnati. Awans do półfinału osiągnęły bez wychodzenia na kort. W pierwszej rundzie, jako para rozstawiona z numerem 4, miały wolny los. W dwóch kolejnych otrzymały walkowery kolejno od Kiki Bertens i Johanny Larsson oraz Sary Errani i Carli Suárez Navarro. W starciu półfinałowym pokonały Julię Görges i Karolínę Plíškovą 6:1, 6:4. W decydującym meczu stanęły na przeciwko Sanii Mirzy i Barbory Strýcovej. Mimo prowadzenia w pierwszej partii 5:1 nie były w stanie jej wygrać. Przegrały kolejne sześć gemów i set zakończył się wynikiem 5:7. W drugiej sytuacja sie odwróciła i to Hinduska z Czeszką objęły prowadzenie 5:1. Hingis z Vandeweghe udało się jeszcze wygrać trzy gemy, ale mecz ostatecznie przegrały 5:7, 4:6. Porażka w finale z Mirzą kosztowała Szwajcarkę utratę pierwszego miejsca w rankingu deblistek[20].

Starty reprezentacyjne[edytuj]

Puchar Federacji[edytuj]

Hingis reprezentowała Szwajcarię w rozgrywkach o Puchar Federacji w latach 1995-1998[21]. Zadebiutowała w strefie euroafrykańskiej w konfrontacji z Łotyszkami. Odniosła wówczas cenne zwycięstwo singlowe nad Larysą Sawczenko i był to jedyny wygrany mecz z ekipą ze wschodniej Europy. Szwajcarki pokonały w kolejnym meczu grupowym Finki, a następnie uległy 1:2 Białorusinkom. Przegrała tam z Natallą Zwierawą.

W 1996 roku Szwajcaria awansowała z etapu kontynentalnego do drugiej grupy światowej. Zawodniczki z tego kraju ograły Jugosławię, Gruzję, Chorwację, Węgry i Rosję. Hingis zdobyła punkty w pojedynkach z Ivą Majoli, Jeleną Lichowcewą i Andreą Temesvári. W 1997 uczestniczyła w konfrontacjach o przejście do grupy światowej. Pokonała między innymi Florencię Labat i Karinę Habšudovą.

W 1998 Hingis wraz z koleżankami reprezentacyjnymi awansowała do finału grupy światowej. W ćwierćfinałach triumfowała nad Janą Novotną, w półfinałach nad Amélie Mauresmo i Julie Halard-Decugis. W finale samotnie zdobywała punkty dla drużyny, pokonując Conchitę Martínez i Arantxę Sánchez. To okazało się za mało, Szwajcarki przegrały 2:3.

W sumie w ciągu czterech lat występów w Pucharze Federacji Hingis wygrała dwadzieścia sześć pojedynków, a przegrała zaledwie cztery. Najlepszy bilans – 9:0 – ma na kortach dywanowych, halowych.

W 2015 roku Hingis wróciła do rozgrywek Pucharu Federacji po 17. latach przerwy. Przygotowująca się do Letnich Igrzysk Olimpijskich w 2016 roku Szwajcarka potwierdziła chęć występu w Reprezentacji w meczu barażowym o Grupę Światową przeciwko Polsce[22]. Zaskoczeniem jednak był występ Hingis w singlu przeciwko Agnieszce i Urszuli Radwańskim[23]. Był to pierwszy oficjalny singlowy występ pięciokrotnej mistrzyni turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej od 2007 roku. Mimo odniesienia dwóch porażek (4:6, 0:6 z Agnieszką Radwańską i 6:4, 5:7, 1:6 z Urszulą Radwańską) Szwajcaria wygrała mecz z Polską 3-2, a Martina Hingis spełniła warunek występu na Igrzyskach.

Tydzień po triumfie w Australian Open 2016 Hingis grając w parze z Belindą Bencic w pierwszej serii spotkań w ramach Pucharu Federacji zdobyła decydujący punkt (6:3, 6:2) w meczu przeciwko Niemkom. Dzięki zwycięstwu 3-2 Szwajcaria po raz pierwszy od 18. lat awansowała do półfinału tych rozgrywek[24]. W półfinałowej potyczce z reprezentacją Czech Hingis znów musiała zdobyć decydujący punkt w deblu, jednak pod nieobecność Benic wystąpiła, z bardzo wyeksploatowaną (rozegrała dwa trzysetowe mecze singlowe w dwa dni), Viktoriją Golubic. Mimo podjęcia walki Szwajcarki przegrały 2:6, 2:6, a całe spotkanie 2-3 i nie awansowały do finału.

Puchar Hopmana[edytuj]

W rozgrywkach o Puchar Hopmana zadebiutowała w 1996 roku. Partnerowała Marcowi Rossetowi. Hingis wygrała wszystkie spotkania singlowe (przeciwko Nicole Bradtke, Brendzie Schultz, Anke Huber i Ivie Majoli). W finale jednak razem z Rossetem musieli skreczować przy stanie 5:5 w trzecim secie, zapewniając tym samym mistrzostwo Chorwatom, Majoli i Ivaniševiciowi.

W tym samym składzie w roku 1997 Hingis i Rosset zajęli drugie miejsce w swojej grupie i nie zdołali awansować do decydującej rozgrywki. Szwajcarka pokonała Irinę Spîrleę, Amandę Coetzer i Petrę Bangerow. W 1999 liderce rankingu partnerował Ivo Heuberger. Duet ze Szwajcarii zakończył rywalizację jako trzeci w swojej grupie.

W 2001 tenisistka pojechała do Perth razem z Rogerem Federerem. Zwyciężyli większość spotkań i odnieśli dwie porażki. W finale zmierzyli się z Amerykanami, których pokonali 2:1 i zdobyli Puchar Hopmana. Był to jednocześnie ostatni start Hingis w nieoficjalnych mistrzostwach świata par mieszanych.

Skandal dopingowy[edytuj]

Podczas konferencji prasowej 1 listopada 2007 w Zurychu ogłosiła, że definitywnie kończy karierę sportową. Powodem decyzji były zarzuty, że podczas turnieju wimbledońskiego w jej organizmie wykryto kokainę[25][26][27][28], a także niekończące się kontuzje. 4 stycznia 2008 Międzynarodowa Federacji Tenisowa ogłosiła dwuletnią dyskwalifikację[29][30][31] tenisistki za stosowanie niedozwolonych środków podczas wielkoszlemowego Wimbledonu. Ponadto na Hingis została nałożona kara finansowa – równowartość jej nagrody pieniężnej z tego turnieju. Decyzja Międzynarodowej Federacji Tenisowej pozostaje kontrowersyjna, gdyż pomimo iż próbka A i B potwierdziły obecność w organizmie Hingis narkotyków, to badania DNA wykluczają taką możliwość.

Rekordy i podsumowanie kariery[edytuj]

W trakcie trzynastu lat profesjonalnej kariery singlowej Hingis wygrała czterdzieści trzy turnieje. Karierę w grze podwójnej z powodzeniem kontynuuje do tej pory i może się pochwalić pięćdziesięcioma pięcioma tytułami w deblu i pięcioma w grze mieszanej. 31 marca 1997 objęła prowadzenie w światowej klasyfikacji WTA i została najmłodszą w historii jej liderką. Miejsce pierwsze zajmowała przez dwieście dziewięć tygodni, co daje jej czwarte miejsce w historii Ery Open. 8 czerwca 1998 awansowała na najwyższe miejsce na liście deblistek i została trzecią zawodniczką, liderującą obydwu konkurencjom jednocześnie (po niej uczyniły to jeszcze Lindsay Davenport, Kim Clijsters i Serena Williams). W sierpniu 2016 roku osiągnęła największy reprezentacyjny sukces sięgając po srebrny medal Igrzysk Olimpijskich w grze podwójnej podczas Igrzysk w Rio de Janeiro.

W 1998 roku ustanowiła Klasycznego Wielkiego Szlema w grze podwójnej. W 1997 roku zdobyła indywidualnie Małego Szlema, przegrywając jedynie w finale Roland Garros. Najwięcej tytułów wielkoszlemowych wywalczyła na kortach Australian Open, gdzie w latach 1997-2002 niezmiennie dochodziła do finałów rozgrywek singlowych. W Melbourne wygrała trzykrotnie w grze pojedynczej, pięciokrotnie w deblu i dwa razy w grze mieszanej. Jej największymi rywalkami były: Steffi Graf, Monica Seles, Lindsay Davenport, Venus Williams i Serena Williams.

Hingis szczególnie upodobała sobie turniej Toray Pan Pacific Open w stolicy Japonii, Tokio. W latach 1997-2002 oraz 2006-2007 dochodziła tam do finałów, pięciokrotnie zwyciężając. W grze podwójnej do decydujących meczów awansowała czterokrotnie w sezonach 1997-2000. Wygrała dwukrotnie.

Do Hingis należy również rekord w najdłuższej przerwie między zdobyciem wielkoszlemowych tytułów w deblu w całej historii kobiecego tenisa. Między Australian Open 2002 a następnym triumfem (Wimbledon 2015) minęło 13 lat. Może się też pochwalić drugim wynikiem w ilości lat między pierwszym a ostatnim wielkoszlemowym tytułem w grze podwójnej - 21 lat (Wimbledon 1996 - Australian Open 2016).

Życie prywatne[edytuj]

Hingis interesuje się jazdą konną, sama posiada trzy konie: Montanę, Sorrentę i Velvet. W mediach często określano ją jako „Czarną Wdowę”, spotykała się bowiem z mężczyznami, ale po pewnym czasie jej związki kończyły się rozstaniem. Tenisistkę kojarzono między innymi z Magnusem Normanem, Julianem Alonso, Ivo Heubergerem, Sergio Garcíą i Solem Campbellem. 29 grudnia 2006 roku podała informację o swoich zaręczynach z Radkiem Štěpánkiem, tenisistą z Czech[32][33]. 12 sierpnia 2007 podczas jednej z konferencji prasowych Štěpánek podał informację o rozstaniu pary[34]. W marcu 2010 zaręczyła się ze szwajcarskim prawnikiem, Andreasem Bierri, ale nie doszło do ślubu. 10 grudnia 2010 w Paryżu Martina Hingis poślubiła młodszego od niej o sześć lat Francuza Thibaulta Hutin[35], z którym od stycznia 2013 roku była w separacji, a w październiku została oskarżona o jego pobicie[36].

Nagrody[edytuj]

  • 1995 – Debiut roku WTA
  • 1996 – Nagroda za największe postępy w sezonie WTA
  • 1997 – Tenisistka roku WTA
  • 1997 – Mistrzyni Świata ITF
  • 1997 – Najlepsza sportsmenka roku w Szwajcarii
  • 1998 – Najlepszy debel roku WTA (razem z Janą Novotną)
  • 1999 – Najlepszy debel roku WTA (razem z Anną Kurnikową)
  • 1999 – Mistrzyni Świata ITF
  • 2000 – Mistrzyni Świata ITF
  • 2006 – Powrót roku WTA
  • 2006 – Nagroda za najlepszy światowy powrót roku ITF

Historia występów wielkoszlemowych[edytuj]

Legenda

     W, wygrany turniej

     F, przegrana w finale

     SF, przegrana w półfinale

     QF, przegrana w ćwierćfinale

     xR, przegrana w x rundzie

     A, brak startu

Występy w grze pojedynczej[edytuj]

Turniej 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 - 2005 2006 2007
Australian Open 2R QF W W W F F F koniec kariery QF QF
French Open 3R 3R F SF F SF SF A koniec kariery QF A
Wimbledon 1R 4R W SF 1R QF 1R A koniec kariery 3R 3R
US Open 4R SF W F F SF SF 4R koniec kariery 2R 3R
Ranking na koniec roku 16 6 1 2 1 1 4 10 - 7 17

Występy w grze podwójnej[edytuj]

Turniej 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 - 2005 2006 2007 2008 - 2012 2013 2014 2015 2016
Australian Open 1R 1R W W W F SF W koniec kariery A 2R koniec kariery A 3R W
French Open A QF SF W F W A A koniec kariery A A koniec kariery A QF 3R
Wimbledon 2R W QF W A 2R A A koniec kariery A A koniec kariery 1R W QF
US Open 3R SF SF W A 3R QF QF koniec kariery A 3R koniec kariery 1R F W
Ranking na koniec roku 29 10 3 2 2 3 30 15 - - 64 - 186 11 2

Występy w grze mieszanej[edytuj]

Turniej 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 - 2005 2006 2007 2008 - 2012 2013 2014 2015 2016
Australian Open A A A A A A A A koniec kariery W A koniec kariery A W QF
French Open A QF A A A A A A koniec kariery 2R A koniec kariery A 2R W
Wimbledon A 2R QF A A A A A koniec kariery A A koniec kariery QF W 3R
US Open A SF A A A QF A A koniec kariery A A koniec kariery 1R A W

Występy w grze podwójnej w turniejach legend[edytuj]

Turniej 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014
Australian Open turnieju nierozgrywano W 2m
French Open NH NH A W W W A
Wimbledon A A SF W W W A
US Open turnieju nierozgrywano

Bilans spotkań w sezonie[edytuj]

sezon występy singlowe  % wygranych występy deblowe  % wygranych
2016 - - 44 - 12 79%
2015 0-2 0% 62 - 12 84%
2014 27 - 11 71%
2013 3- 5 38%
2012
2011
2010
2009
2008
2007 24 - 13 65% 11 - 5 69%
2006 53 - 19 74% 2 - 1 67%
2005 0 - 1 0%
2004
2003
2002 34 - 10 77% 18 - 3 86%
2001 60 - 15 80% 18 - 5 78%
2000 77 - 10 89% 49 − 7 88%
1999 71 - 13 85% 35 − 3 92%
1998 67 − 14 83% 53 − 5 91%
1997 75 − 5 94% 52 − 8 87%
1996 51 − 16 76% 37 − 16 70%
1995 22 − 13 63% 15 − 8 65%
1994 9 − 5 64% 0 − 1 0%
1993 5 − 0 " 100%

" wygrany jeden turniej ITF

Legenda

     kolor żółty – najwięcej wygranych spotkań w jednym sezonie

     kolor pomarańczowy – najwyższy procent wygranych meczów

Turnieje WTA[edytuj]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
WTA Tour Championships
od
2009
WTA Premier Mandatory
WTA Premier 5
WTA Premier
WTA International Series
do
2008
Kategoria I
Kategoria II
Kategoria III
Kategoria IV
Kategoria V

Gra pojedyncza 69 (43–26)[edytuj]

Data Turniej Kat. ($) Naw. Finalistka Wynik
1. 07/10/1996 Niemcy Filderstadt, Porsche Tennis Grand Prix Kategoria II 450 000 twarda Niemcy Anke Huber 6:2, 3:6, 6:3
2. 04/11/1996 Stany Zjednoczone Oakland, Bank of the West Classic Kategoria II 450 000 dywan Stany Zjednoczone Monica Seles 6:2, 6:0
3. 06/01/1997 Australia Sydney, Sydney International Kategoria II 342 500 twarda Stany Zjednoczone Jennifer Capriati 6:1, 5:7, 6:1
4. 13/01/1997 Australia Melbourne, Australian Open Wielki Szlem 4 058 100 twarda Francja Mary Pierce 6:2, 6:2
5. 27/01/1997 Japonia Tokio, Toray Pan Pacific Open Kategoria I 926 250 dywan Niemcy Steffi Graf walkower
6. 10/02/1997 Francja Paryż, Open Gaz de France Kategoria II 450 000 dywan Niemcy Anke Huber 6:3, 3:6, 6:3
7. 17/03/1997 Stany Zjednoczone Key Biscayne, Miami Masters Kategoria I 1 750 000 dywan Stany Zjednoczone Monica Seles 6:2, 6:1
8. 31/03/1997 Stany Zjednoczone Hilton Head, Family Circle Cup Kategoria I 926 250 ziemna Stany Zjednoczone Monica Seles 3:6, 6:3, 7:6 (7:5)
9. 23/06/1997 Wielka Brytania Wimbledon, Wimbledon Wielki Szlem 4 083 056 trawa Czechy Jana Novotná 2:6, 6:3, 6:3
10. 21/07/1997 Stany Zjednoczone Stanford, Bank of the West Classic Kategoria II 450 000 twarda Hiszpania Conchita Martínez 6:0, 6:2
11. 28/07/1997 Stany Zjednoczone San Diego, Acura Classic Kategoria II 450 000 twarda Stany Zjednoczone Monica Seles 7:6, (7:4), 6:4
12. 25/08/1997 Stany Zjednoczone Flushing Meadows, US Open Wielki Szlem 4 976 000 twarda Stany Zjednoczone Venus Williams 6:0, 6:4
13. 06/10/1997 Niemcy Filderstadt, Porsche Tennis Grand Prix Kategoria II 450 000 twarda Stany Zjednoczone Lisa Raymond 6:4, 6:2
14. 10/11/1997 Stany Zjednoczone Filadelfia, Advanta Champs Kategoria II 450 000 dywan Stany Zjednoczone Lindsay Davenport 7:5, 6:7 (7:9), 7:6 (7:4)
15. 19/01/1998 Australia Melbourne, Australian Open Wielki Szlem 4 058 100 twarda Hiszpania Conchita Martínez 6:3, 6:3
16. 02/03/1998 Stany Zjednoczone Indian Wells, Indian Wells Masters Kategoria I 1 250 000 twarda Stany Zjednoczone Lindsay Davenport 6:3, 6:4
17. 27/04/1998 Niemcy Hamburg, Intersport Damen GP Kategoria II 450 000 ziemna Czechy Jana Novotná 6:3, 7:5
18. 04/05/1998 Włochy Rzym, Internazionali BNL d'Italia Kategoria I 450 000 ziemna Czechy Jana Novotná 6:3, 2:6, 6:3
19. 16/11/1998 Stany Zjednoczone Nowy Jork, Sony Ericsson Champs Masters 2 000 000 dywan Stany Zjednoczone Lindsay Davenport 7:5, 6:4, 4:6, 6:2
20. 18/01/1999 Australia Melbourne, Australian Open Wielki Szlem 3 040 620 twarda Francja Amélie Mauresmo 6:2, 6:3
21. 01/02/1999 Japonia Tokio, Toray Pan Pacific Open Kategoria I 1 000 000 dywan Południowa Afryka Amanda Coetzer 6:2, 6:1
22. 29/03/1999 Stany Zjednoczone Hilton Head, Family Circle Cup Kategoria I 1 000 000 dywan Rosja Anna Kurnikowa 6:4, 6:3
23. 10/05/1999 Niemcy Berlin, Qatar Telecom German Open Kategoria I 1 050 000 ziemna Francja Julie Halard 6:0, 6:1
24. 02/08/1999 Stany Zjednoczone San Diego, TIG Tennis Classic Kategoria II 520 000 twarda Stany Zjednoczone Venus Williams 6:4, 6:0
25. 16/08/1999 Kanada Toronto, Rogers Cup Kategoria I 1 050 000 twarda Stany Zjednoczone Monica Seles 6:4, 6:4
26. 04/10/1999 Niemcy Filderstadt, Porsche Tennis Grand Prix Kategoria I 520 000 twarda Francja Mary Pierce 6:4, 6:1
27. 31/01/2000 Japonia Tokio, Toray Pan Pacific Open Kategoria I 1 080 000 dywan Francja Sandrine Testud 6:3, 7:5
28. 20/03/2000 Stany Zjednoczone Miami, Miami Masters Kategoria I 2 525 000 twarda Stany Zjednoczone Lindsay Davenport 6:3, 6:2
29. 01/05/2000 Niemcy Hamburg, Betty Barclay Cup Kategoria I 535 000 twarda Stany Zjednoczone Lindsay Davenport 6:3, 6:3
30. 19/06/2000 Holandia ’s-Hertogenbosch, Ordina Open Kategoria I 170 000 trawa Rumunia Ruxandra Dragomir 6:2, 3:0
31. 14/08/2000 Kanada Montreal, Rogers Cup Kategoria I 1 080 000 twarda Stany Zjednoczone Serena Williams 0:6, 6:3, 3:0
32. 02/10/2000 Niemcy Filderstadt, Porsche Tennis Grand Prix Kategoria II 535 000 twarda Belgia Kim Clijsters 6:0, 6:3
33. 09/10/2000 Szwajcaria Zurych, Zurich Open Kategoria I 1 080 000 twarda Stany Zjednoczone Lindsay Davenport 6:4, 4:6, 7:5
34. 23/10/2000 Rosja Moskwa, Kremlin Cup Kategoria I 1 080 000 dywan Rosja Anna Kurnikowa 6:3, 6:1
35. 13/11/2000 Stany Zjednoczone Nowy Jork, Sony Ericsson Champs Masters 2 000 000 dywan Stany Zjednoczone Monica Seles 6:7 (5:7), 6:4, 6:4
36. 08/01/2001 Australia Sydney, Sydney International Kategoria II 515 000 twarda Stany Zjednoczone Lindsay Davenport 6:3, 4:6, 7:5
37. 12/02/2001 Katar Doha, Qatar ExxonMobil Open Kategoria III 170 000 twarda Francja Sandrine Testud 6:3, 6:2
38. 19/02/2001 Zjednoczone Emiraty Arabskie Dubaj, Dubai Tennis Champs Kategoria II 565 000 twarda Francja Nathalie Tauziat 6:4, 6:4
39. 07/01/2002 Australia Sydney, Sydney International Kategoria II 585 000 twarda Stany Zjednoczone Meghann Shaughnessy 6:2, 6:3
40. 28/01/2002 Japonia Tokio, Toray Pan Pacific Open Kategoria I 1 224 000 dywan Stany Zjednoczone Monica Seles 7:6 (8:6), 4:6, 6:3
41. 15/05/2006 Włochy Rzym, Internazionali BNL d'Italia Kategoria I 1 340 000 ziemna Rosja Dinara Safina 6:2, 7:5
42. 18/09/2006 Indie Kalkuta, Sunfeast Open Kategoria III 175 000 twarda Rosja Olga Puczkowa 6:0, 6:4
43. 28/01/2007 Japonia Tokio, Toray Pan Pacific Open Kategoria I 1 340 000 dywan Serbia Ana Ivanović 6:4, 6:2

Gra podwójna 76 (55–21)[edytuj]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwniczki Wynik finału
Zwyciężczyni 1. 7 maja 1995 Hamburg Ceglana Stany Zjednoczone Gigi Fernández Hiszpania Conchita Martínez
Argentyna Patricia Tarabini
6:2, 6:3
Finalistka 1. 20 sierpnia 1995 Toronto Twarda Chorwacja Iva Majoli Argentyna Gabriela Sabatini
Holandia Brenda Schultz-McCarthy
6:4, 0:6, 3:6
Finalistka 2. 5 maja 1996 Hamburg Ceglana Stany Zjednoczone Gigi Fernández Hiszpania Arantxa Sánchez Vicario
Holandia Brenda Schultz-McCarthy
6:4, 6:7(10), 4:6
Finalistka 3. 12 maja 1996 Rzym Ceglana Stany Zjednoczone Gigi Fernández Hiszpania Arantxa Sánchez Vicario
Rumunia Irina Spîrlea
4:6, 6:3, 3:6
Finalistka 4. 19 maja 1996 Berlin Ceglana Czechy Helena Suková Stany Zjednoczone Meredith McGrath
Łotwa Łarysa Neiland
1:6, 7:5, 6:7(4)
Zwyciężczyni 2. 7 lipca 1996 Wimbledon Trawiasta Czechy Helena Suková Stany Zjednoczone Meredith McGrath
Łotwa Łarysa Neiland
5:7, 7:5, 6:1
Finalistka 5. 7 października 1996 Filderstadt Twarda Czechy Helena Suková Stany Zjednoczone Nicole Arendt
Czechy Jana Novotná
2:6, 3:6
Zwyciężczyni 3. 20 października 1996 Zurich Twarda Czechy Helena Suková Stany Zjednoczone Nicole Arendt
Białoruś Natalla Zwierawa
7:5, 6:4
Zwyciężczyni 4. 25 stycznia 1997 Australian Open Twarda Białoruś Natalla Zwierawa Stany Zjednoczone Lindsay Davenport
Stany Zjednoczone Lisa Raymond
6: 2, 6:2
Finalistka 6. 2 lutego 1997 Tokio Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone Gigi Fernández Stany Zjednoczone Lindsay Davenport
Białoruś Natalla Zwierawa
4:6, 3:6
Zwyciężczyni 5. 16 lutego 1997 Paryż Dywanowa (hala) Czechy Jana Novotná Francja Alexandra Fusai
Włochy Rita Grande
6:1, 6:2
Zwyciężczyni 6. 6 kwietnia 1997 Hilton Head Ceglana Stany Zjednoczone Mary Joe Fernández Stany Zjednoczone Lindsay Davenport
Czechy Jana Novotná
7:5, 4:6, 6:1
Zwyciężczyni 7. 27 lipca 1997 Stanford Twarda Stany Zjednoczone Lindsay Davenport Hiszpania Conchita Martínez
Argentyna Patricia Tarabini
6:1, 6:3
Zwyciężczyni 8. 3 sierpnia 1997 San Diego Twarda Hiszpania Arantxa Sánchez Vicario Stany Zjednoczone Amy Frazier
Stany Zjednoczone Kimberly Po
6:3, 7:5
Zwyciężczyni 9. 28 września 1997 Lipsk Dywanowa Czechy Jana Novotná Indonezja Yayuk Basuki
Czechy Helena Suková
6:2, 6:2
Zwyciężczyni 10. 12 października 1997 Filderstadt Twarda Hiszpania Arantxa Sánchez Vicario Stany Zjednoczone Lindsay Davenport
Czechy Jana Novotná
7:6, 3:6, 7:6
Zwyciężczyni 11. 19 października 1997 Zurich Twarda Hiszpania Arantxa Sánchez Vicario Łotwa Łarysa Neiland
Czechy Helena Suková
4:6, 6:4, 6:1
Zwyciężczyni 12. 18 stycznia 1998 Sydney Twarda Czechy Helena Suková Stany Zjednoczone Katrina Adams
Stany Zjednoczone Meredith McGrath
6:1, 6:2
Zwyciężczyni 13. 1 lutego 1998 Australian Open Twarda Chorwacja Mirjana Lučić Stany Zjednoczone Lindsay Davenport
Białoruś Natalla Zwierawa
6:4, 2:6, 6:3
Zwyciężczyni 14. 8 lutego 1998 Tokio Dywanowa (hala) Chorwacja Mirjana Lučić Stany Zjednoczone Lindsay Davenport
Białoruś Natalla Zwierawa
7:5, 6:4
Zwyciężczyni 15. 29 marca 1998 Key Biscayne Twarda Czechy Jana Novotná Hiszpania Arantxa Sánchez Vicario
Białoruś Natalla Zwierawa
6:2, 3:6, 6:3
Finalistka 7. 3 maja 1998 Hamburg Ceglana Czechy Jana Novotná Austria Barbara Schett
Szwajcaria Patty Schnyder
6:7(3), 6:3, 3:6
Zwyciężczyni 16. 7 czerwca 1998 French Open Ceglana Czechy Jana Novotná Stany Zjednoczone Lindsay Davenport
Białoruś Natalla Zwierawa
6:1, 7:6(4)
Zwyciężczyni 17. 5 lipca 1998 Wimbledon Trawiasta Czechy Jana Novotná Stany Zjednoczone Lindsay Davenport
Białoruś Natalla Zwierawa
6:3, 3:6, 8:6
Zwyciężczyni 18. 16 sierpnia 1998 Los Angeles Twarda Białoruś Natalla Zwierawa Tajlandia Tamarine Tanasugarn
Ukraina Ołena Tatarkowa
6:4, 6:2
Zwyciężczyni 19. 23 sierpnia 1998 Montreal Twarda Czechy Jana Novotná Indonezja Yayuk Basuki
Holandia Caroline Vis
6:3, 6:4
Zwyciężczyni 20. 13 września 1998 US Open Twarda Czechy Jana Novotná Stany Zjednoczone Lindsay Davenport
Białoruś Natalla Zwierawa
6:3, 6:3
Zwyciężczyni 21. 31 stycznia 1999 Australian Open Twarda Rosja Anna Kurnikowa Stany Zjednoczone Lindsay Davenport
Białoruś Natalla Zwierawa
7:5, 6:3
Finalistka 8. 7 lutego 1999 Tokio Dywanowa Czechy Jana Novotná Stany Zjednoczone Lindsay Davenport
Białoruś Natalla Zwierawa
2:6, 3:6
Zwyciężczyni 22. 14 marca 1999 Indian Wells Twarda Rosja Anna Kurnikowa Stany Zjednoczone Mary Joe Fernández
Czechy Jana Novotná
6:2, 6:2
Zwyciężczyni 23. 28 marca 1999 Key Biscayne Twarda Czechy Jana Novotná Stany Zjednoczone Mary Joe Fernández
Stany Zjednoczone Monica Seles
0:6, 6:4, 7:6(1)
Zwyciężczyni 24. 9 maja 1999 Rzym Ceglana Rosja Anna Kurnikowa Francja Alexandra Fusai
Francja Nathalie Tauziat
6:2, 6:2
Finalistka 9. 24 maja 1999 French Open Ceglana Rosja Anna Kurnikowa Stany Zjednoczone Venus Williams
Stany Zjednoczone Serena Williams
3:6, 7:6(2), 6:8
Zwyciężczyni 25. 20 czerwca 1999 Eastbourne Trawiasta Rosja Anna Kurnikowa Czechy Jana Novotná
Białoruś Natalla Zwierawa
6:4 krecz
Zwyciężczyni 26. 21 listopada 1999 Chase Championships Dywanowa Rosja Anna Kurnikowa Łotwa Łarysa Neiland
Hiszpania Arantxa Sánchez Vicario
6:4, 6:4
Finalistka 10. 15 stycznia 2000 Sydney Twarda Francja Mary Pierce Francja Julie Halard-Decugis
Japonia Ai Sugiyama
0:6, 3:6
Finalistka 11. 30 stycznia 2000 Australian Open Twarda Francja Mary Pierce Stany Zjednoczone Lisa Raymond
Australia Rennae Stubbs
4:6, 7:5, 4:6
Zwyciężczyni 27. 6 lutego 2000 Tokio Dywanowa Francja Mary Pierce Francja Alexandra Fusai
Francja Nathalie Tauziat
6:4, 6:1
Zwyciężczyni 28. 11 czerwca 2000 French Open Ceglana Francja Mary Pierce Hiszpania Virginia Ruano Pascual
Argentyna Paola Suárez
6:2, 6:4
Zwyciężczyni 29. 20 sierpnia 2000 Montreal Twarda Francja Nathalie Tauziat Francja Julie Halard-Decugis
Japonia Ai Sugiyama
6:3, 3:6, 6:4
Zwyciężczyni 30. 8 października 2000 Filderstadt Twarda Rosja Anna Kurnikowa Hiszpania Arantxa Sánchez Vicario
Austria Barbara Schett
6:4, 6:2
Zwyciężczyni 31. 15 października 2000 Zurych Dywanowa Rosja Anna Kurnikowa Stany Zjednoczone Kimberly Po
Francja Anne-Gaëlle Sidot
6:3, 6:4
Finalistka 12. 29 października 2000 Moskwa Dywanowa Rosja Anna Kurnikowa Francja Julie Halard-Decugis
Japonia Ai Sugiyama
6:4, 4:6, 6:7(5)
Zwyciężczyni 32. 12 listopada 2000 Filadelfia Dywanowa Rosja Anna Kurnikowa Stany Zjednoczone Lisa Raymond
Australia Rennae Stubbs
6:2, 7:5
Zwyciężczyni 33. 19 listopada 2000 Chase Championships Dywanowa Rosja Anna Kurnikowa Australia Nicole Arendt
Holandia Manon Bollegraf
6:2, 6:3
Finalistka 13. 5 sierpnia 2001 San Diego Twarda Rosja Anna Kurnikowa Zimbabwe Cara Black
Rosja Jelena Lichowcewa
6:4, 1:6, 4:6
Zwyciężczyni 34. 1 października 2001 Moskwa Twarda (hala) Rosja Anna Kurnikowa Rosja Jelena Diemientjewa
Rosja Lina Krasnorucka
7:6(1), 6:3
Finalistka 14. 13 stycznia 2002 Sydney Twarda Rosja Anna Kurnikowa Stany Zjednoczone Lisa Raymond
Australia Rennae Stubbs
walkower
Zwyciężczyni 35. 27 stycznia 2002 Australian Open Twarda Rosja Anna Kurnikowa Słowacja Daniela Hantuchová
Hiszpania Arantxa Sánchez Vicario
6:2, 6:7(4), 6:1
Zwyciężczyni 36. 5 maja 2002 Hamburg Ceglana Austria Barbara Schett Słowacja Daniela Hantuchová
Hiszpania Arantxa Sánchez Vicario
6:1, 6:1
Zwyciężczyni 37. 3 marca 2007 Doha Twarda Rosja Marija Kirilenko Węgry Ágnes Szávay
Czechy Vladimíra Uhlířová
6:1, 6:1
Zwyciężczyni 38. 30 marca 2014 Miami Twarda Niemcy Sabine Lisicki Rosja Jekatierina Makarowa
Rosja Jelena Wiesnina
4:6, 6:4, 10–5
Finalistka 15. 21 czerwca 2014 Eastbourne Trawiasta Włochy Flavia Pennetta Chińskie Tajpej Chan Hao-ching
Chińskie Tajpej Chan Yung-jan
3:6, 7:5, 7-10
Finalistka 16. 6 września 2014 US Open Twarda Włochy Flavia Pennetta Rosja Jekatierina Makarowa
Rosja Jelena Wiesnina
6:2, 3:6, 2:6
Zwyciężczyni 39. 27 września 2014 Wuhan Twarda Włochy Flavia Pennetta Zimbabwe Cara Black
Francja Caroline Garcia
6:4, 5:7, 12–10
Zwyciężczyni 40. 18 października 2014 Moskwa Twarda (hala) Włochy Flavia Pennetta Francja Caroline Garcia
Hiszpania Arantxa Parra Santonja
6:3, 7:5
Zwyciężczyni 41. 10 stycznia 2015 Brisbane Twarda Niemcy Sabine Lisicki Francja Caroline Garcia
Słowenia Katarina Srebotnik
6:2, 7:5
Zwyciężczyni 42. 21 marca 2015 Indian Wells Twarda Indie Sania Mirza Rosja Jekatierina Makarowa
Rosja Jelena Wiesnina
6:3, 6:4
Zwyciężczyni 43. 5 kwietnia 2015 Miami Twarda Indie Sania Mirza Rosja Jekatierina Makarowa
Rosja Jelena Wiesnina
7:5, 6:1
Zwyciężczyni 44. 12 kwietnia 2015 Charleston Ceglana Indie Sania Mirza Australia Casey Dellacqua
Chorwacja Darija Jurak
6:0, 6:4
Finalistka 17. 17 maja 2015 Rzym Ceglana Indie Sania Mirza Węgry Tímea Babos
Francja Kristina Mladenovic
4:6, 3:6
Zwyciężczyni 45. 11 lipca 2015 Wimbledon Trawiasta Indie Sania Mirza Rosja Jekatierina Makarowa
Rosja Jelena Wiesnina
5:7, 7:6(4), 7:5
Zwyciężczyni 46. 13 września 2015 US Open Twarda Indie Sania Mirza Australia Casey Dellacqua
Kazachstan Jarosława Szwiedowa
6:3, 6:3
Zwyciężczyni 47. 26 września 2015 Kanton Twarda Indie Sania Mirza Chińska Republika Ludowa Xu Shilin
Chińska Republika Ludowa You Xiaodi
6:3, 6:1
Zwyciężczyni 48. 3 października 2015 Wuhan Twarda Indie Sania Mirza Rumunia Irina-Camelia Begu
Rumunia Monica Niculescu
6:2, 6:3
Zwyciężczyni 49. 10 października 2015 Pekin Twarda Indie Sania Mirza Chińskie Tajpej Chan Hao-ching
Chińskie Tajpej Chan Yung-jan
6:7(9), 6:1, 10–8
Zwyciężczyni 50. 1 listopada 2015 Singapur Twarda (hala) Indie Sania Mirza Hiszpania Garbiñe Muguruza
Hiszpania Carla Suárez Navarro
6:0, 6:3
Zwyciężczyni 51. 9 stycznia 2016 Brisbane Twarda Indie Sania Mirza Niemcy Angelique Kerber
Niemcy Andrea Petković
7:5, 6:1
Zwyciężczyni 52. 15 stycznia 2016 Sydney Twarda Indie Sania Mirza Francja Caroline Garcia
Francja Kristina Mladenovic
1:6, 7:5, 10–5
Zwyciężczyni 53. 29 stycznia 2016 Australian Open Twarda Indie Sania Mirza Czechy Andrea Hlaváčková
Czechy Lucie Hradecká
7:6(1), 6:3
Zwyciężczyni 54. 14 lutego 2016 Petersburg Twarda (hala) Indie Sania Mirza Rosja Wiera Duszewina
Czechy Barbora Krejčíková
6:3, 6:1
Finalistka 18. 24 kwietnia 2016 Stuttgart Ceglana (hala) Indie Sania Mirza Francja Caroline Garcia
Francja Kristina Mladenovic
6:2, 1:6, 6-10
Finalistka 19. 7 maja 2016 Madryt Ceglana Indie Sania Mirza Francja Caroline Garcia
Francja Kristina Mladenovic
4:6, 4:6
Zwyciężczyni 55. 15 maja 2016 Rzym Ceglana Indie Sania Mirza Rosja Jekatierina Makarowa
Rosja Jelena Wiesnina
6:1, 6:7(5), 10-3
Finalistka 20. 14 sierpnia 2016 Rio de Janeiro Twarda Szwajcaria Timea Bacsinszky Rosja Jekatierina Makarowa
Rosja Jelena Wiesnina
4:6, 4:6
Finalistka 21. 22 sierpnia 2016 Cincinnati Twarda Stany Zjednoczone Coco Vandeweghe Indie Sania Mirza
Czechy Barbora Strýcová
5:7, 4:6

Gra mieszana 5 (5-0)[edytuj]

Data Turniej Kat. Pula Naw. Partner Finaliści Wynik
1. 16/01/2006 Australia Melbourne,
Australian Open
Wielki Szlem 6 137 580 $ twarda Indie Mahesh Bhupathi Rosja Jelena Lichowcewa
Kanada Daniel Nestor
6:3, 6:3
2. 01/02/2015 Australia Melbourne,
Australian Open
Wielki Szlem 40 000 000 A$ twarda Indie Leander Paes Francja Kristina Mladenovic
Kanada Daniel Nestor
6:4, 6:3
3. 12/07/2015 Wielka Brytania Londyn,
Wimbledon
Wielki Szlem 26 750 000 £ trawiasta Indie Leander Paes Węgry Tímea Babos
Austria Alexander Peya
6:1, 6:1
4. 11/09/2015 Stany Zjednoczone Nowy Jork,
US Open
Wielki Szlem 42 253 400 $ twarda Indie Leander Paes Stany Zjednoczone Bethanie Mattek-Sands
Stany Zjednoczone Sam Querrey
6:4, 3:6, 10–7
5. 04/06/2016 Francja Paryż,
French Open
Wielki Szlem 32 017 500€ ceglana Indie Leander Paes Indie Sania Mirza
Chorwacja Ivan Dodig
4:6, 6:4, 10–8

Występy w Turnieju Mistrzyń[edytuj]

W grze pojedynczej[edytuj]

Rok Rezultat Rywalka Wynik
1996 Finał Niemcy Steffi Graf 3:6, 6:4, 0:6, 6:4, 0:6
1997 Ćwierćfinał Francja Mary Pierce 3:6, 6:2, 5:7
1998 Zwycięstwo Stany Zjednoczone Lindsay Davenport 7:5, 6:4, 4:6, 6:2
1999 Finał Stany Zjednoczone Lindsay Davenport 4:6, 2:6
2000 Zwycięstwo Stany Zjednoczone Monica Seles 6:7(5), 6:4, 6:4
2001 zrezygnowała z gry w turnieju z powodu operacji kostki
2002 zrezygnowała z gry w turnieju z powodu kontuzji nadgarstka
2006 faza grupowa
bilans 1-2
Rosja Nadieżda Pietrowa
Belgia Justine Henin-Hardenne
Francja Amélie Mauresmo
6:4, 3:6, 6:3
2:6, 7:6(5), 1:6
6:3, 1:6, 4:6

W grze podwójnej[edytuj]

Rok Rezultat Partnerka Przeciwniczki Wynik
1996 Ćwierćfinał Czechy Helena Suková Czechy Jana Novotná
Hiszpania Arantxa Sánchez Vicario
4:6, 6:3, 5:7
1997 Ćwierćfinał Hiszpania Arantxa Sánchez Vicario Francja Alexandra Fusai
Francja Nathalie Tauziat
3:6, 1:6
1998 Ćwierćfinał Czechy Jana Novotná Indonezja Yayuk Basuki
Holandia Caroline Vis
4:6, 6:2, 4:6
1999 Zwycięstwo Rosja Anna Kurnikowa Łotwa Łarysa Neiland
Hiszpania Arantxa Sánchez Vicario
6:4, 6:4
2000 Zwycięstwo Rosja Anna Kurnikowa Stany Zjednoczone Nicole Arendt
Holandia Manon Bollegraf
6:2, 6:3
2015 Zwycięstwo Indie Sania Mirza Hiszpania Garbiñe Muguruza
Hiszpania Carla Suárez Navarro
6:0, 6:3

Występy w igrzyskach olimpijskich[edytuj]

Gra pojedyncza[edytuj]

Letnie Igrzyska Olimpijskie w Atlancie, 1996,
reprezentując państwo  Szwajcaria
Etap Przeciwniczka Wynik
1. runda  Dominikana: Joelle Schad 6:0, 6:1
2. runda  Japonia: Ai Sugiyama 4:6, 4:6

Gra podwójna[edytuj]

Letnie Igrzyska Olimpijskie w Atlancie, 1996,
reprezentując państwo  Szwajcaria, partnerka Patty Schnyder
Etap Przeciwniczki Wynik
1. runda  Słowacja: Karina Habšudová, Radka Zrubaková 3:6, 6:4, 6:2
2. runda  Belgia: Sabine Appelmans, Laurence Courtois 2:6, 6:1, 7:5
ćwierćfinał  Holandia: Manon Bollegraf, Brenda Schultz-McCarthy 4:6, 3:6
Letnie Igrzyska Olimpijskie w Rio de Janeiro, 2016,
reprezentując państwo  Szwajcaria, partnerka Timea Bacsinszky
Etap Przeciwniczki Wynik
1. runda  Australia: Darja Gawriłowa, Samantha Stosur 6:4, 4:6, 6:2
2. runda  Stany Zjednoczone: Bethanie Mattek-Sands, Coco Vandeweghe 6:4, 6:4
ćwierćfinał  Chińskie Tajpej: Chan Hao-ching, Chan Yung-jan 6:3, 6:0
półfinał  Czechy: Andrea Hlaváčková, Lucie Hradecká 5:7, 7:6(3), 6:2
finał  Rosja: Jekatierina Makarowa, Jelena Wiesnina 4:6, 4:6

Bilans spotkań z zawodniczkami z TOP 10 rankingu WTA[edytuj]

Bilans bezpośrednich spotkań z tenisistkami, które kiedykolwiek znajdowały się w TOP 10 rankingu WTA Tour.

Tenisistka Mecze W P % Pierwsze spotkanie, wynik Ostatnie spotkanie, wynik
Zawodniczki sklasyfikowane najwyżej na 1. miejscu rankingu
Białoruś Wiktoryja Azaranka 1 0 1 0% Stany Zjednoczone US Open, 2007, Azaranka 6:3, 1:6, 0:6 Stany Zjednoczone US Open, 2007, Azaranka 6:3, 1:6, 0:6
Stany Zjednoczone Jennifer Capriati 9 5 4 56% Australia Sydney, 1997, Hingis 6:1, 5:7, 6:1 Australia Australian Open, 2002, Capriati 6:4, 6:7(7), 2:6
Belgia Kim Clijsters 9 4 5 44% Stany Zjednoczone Miami, 2000, Hingis 6:0, 6:4 Australia Australian Open, 2007, Clijsters 6:3, 4:6, 3:6
Stany Zjednoczone Lindsay Davenport 25 11 14 44% Australia Sydney, 1995, Davenport 1:6, 6:3, 3:6 Stany Zjednoczone Indian Wells, 2006, Hingis 6:3, 1:6, 6:2
Niemcy Steffi Graf 9 2 7 22% Francja Paryż, 1995, Graf 2:6, 3:6 Francja French Open, 1999, Graf 6:4, 5:7, 2:6
Belgia Justine Henin 4 2 2 50% Australia Australian Open, 2000, Hingis 6:3, 6:3 Hiszpania Madryt, 2006, Henin 2:6, 7:6(5), 1:6
Serbia Ana Ivanović 2 1 1 50% Kanada Montreal, 2006, Ivanović 2:6, 3:6 Japonia Tokio, 2007, Hingis 6:4, 6:2
Serbia Jelena Janković 2 0 2 0% Australia Sydney, 2007, Janković 4:6, 6:4, 3:6 Zjednoczone Emiraty Arabskie Dubaj, 2007, Janković 6:7(3), 2:6
Francja Amélie Mauresmo 14 7 7 50% Puchar Federacji, 1998, Hingis 6:7(8), 6:4, 6:2 Hiszpania Madryt, 2006, Mauresmo 6:3, 1:6, 4:6
Rosja Dinara Safina 3 2 1 67% Stany Zjednoczone Indian Wells, 2006, Hingis 6:3, 6:4 Australia Gold Coast, 2007, Safina 3:6, 6:3, 5:7
Hiszpania Arantxa Sánchez Vicario 20 18 2 90% Stany Zjednoczone Hilton Head, 1996, Sánchez Vicario 6:0, 2:6, 2:6 Niemcy Filderstadt, 2002, Hingis 6:4, 6:2
Stany Zjednoczone Monica Seles 20 15 5 75% Stany Zjednoczone Oakland, 1996, Hingis 6:2, 6:0 Stany Zjednoczone US Open, 2002, Seles 4:6, 2:6
Rosja Marija Szarapowa 3 1 2 33% Japonia Tokio, 2006, Hingis 6:3, 6:1 Stany Zjednoczone Indian Wells, 2006, Szarapowa 3:6, 3:6
Stany Zjednoczone Serena Williams 13 6 7 46% Stany Zjednoczone Key Biscayne, 1998, Hingis 6:3, 1:6, 7:6(4) Stany Zjednoczone Miami, 2002, Williams 4:6, 0:6
Stany Zjednoczone Venus Williams 21 11 10 52% Stany Zjednoczone Key Biscayne, 1997, Hingis 6:4, 6:2 Włochy Rzym, 2006, Hingis 0:6, 6:3, 6:3
Dania Caroline Wozniacki 2 2 0 100% Korea Południowa Seul, 2006, Hingis 6:3, 6:2 Stany Zjednoczone Indian Wells, 2007, Hingis 6:1, 6:3
podsumowanie 157 87 70 55%
Zawodniczki sklasyfikowane najwyżej na 2. miejscu rankingu
Rosja Swietłana Kuzniecowa 4 2 2 50% Katar Doha, 2006, Hingis 7:6(7), 6:2 Szwajcaria Zurych, 2006, Kuzniecowa 1:6, 6:1, 3:6
Chińska Republika Ludowa Na Li 1 1 0 100% Australia Australian Open, 2007, Hingis 4:6, 6:3, 6:0 Australia Australian Open, 2007, Hingis 4:6, 6:3, 6:0
Hiszpania Conchita Martínez 14 11 3 79% Niemcy Hamburg, 1995, Martínez 1:6, 0:6 Stany Zjednoczone Charleston, 2001, Hingis 6:2, 6:2
Rosja Anastasija Myskina 3 2 1 67% Szwajcaria Zurych, 2000, Hingis 6:0, 6:4 Zjednoczone Emiraty Arabskie Dubaj, 2006, Hingis 6:4, 6:3
Czechy Jana Novotná 12 9 3 75% Niemcy Hamburg, 1995, Hingis 6:1, 2:6, 6:2 Stany Zjednoczone Hilton Head, 1999, Hingis 6:2, 6:3
Polska Agnieszka Radwańska 2 0 2 0% Stany Zjednoczone Miami, 2007, Radwańska 6:4, 3:6, 2:6 Polska Fed Cup mecz barażowy w Zielonej Górze, 2015, Radwańska 4:6, 0:6
Rosja Wiera Zwonariowa 1 1 0 100% Australia Australian Open, 2006, Hingis 6:1, 6:2 Australia Australian Open, 2006, Hingis 6:1, 6:2
podsumowanie 37 26 11 70%
Zawodniczki sklasyfikowane najwyżej na 3. miejscu rankingu
Południowa Afryka Amanda Coetzer 12 10 2 83% Australia Australian Open, 1996, Coetzer 5:7, 6:4, 1:6 Stany Zjednoczone US Open, 2002, Hingis 6:3, 6:4
Rosja Jelena Diemientjewa 7 4 3 57% Australia Australian Open, 1999, Hingis 6:3, 6:2 Japonia Tokio, 2007, Hingis 6:4, 6:3
Francja Mary Pierce 16 10 6 63% Szwajcaria Zurych, 1994, Pierce 4:6, 0:6 Francja French Open, 2002, Pierce 4:6, 7:5, 2:6
Rosja Nadieżda Pietrowa 3 2 1 67% Kanada Montreal, 2000, Hingis 6:1, 6:3 Hiszpania Madryt, 2006, Hingis 6:4, 3:6, 6:3
Argentyna Gabriela Sabatini 2 1 1 50% Stany Zjednoczone US Open, 1995, Sabatini 2:6, 4:6 Japonia Tokio, 1996, Hingis 6:3, 6:4
Francja Nathalie Tauziat 6 6 0 100% Francja Paryż, 1997, Hingis 6:3, 6:2 Zjednoczone Emiraty Arabskie Dubaj, 2001, Hingis 6:4, 6:4
podsumowanie 46 33 13 72%
Zawodniczki sklasyfikowane najwyżej na 4. miejscu rankingu
Japonia Kimiko Date-Krumm 1 1 0 100% Stany Zjednoczone Nowy Jork, 1996, Hingis 6:1, 6:2 Stany Zjednoczone Nowy Jork, 1996, Hingis 6:1, 6:2
Australia Jelena Dokić 5 3 2 60% Australia Australian Open, 1999, Hingis 6:1, 6:2 Kanada Montreal, 2002, Dokić 4:6, 3:6
Stany Zjednoczone Mary Joe Fernández 3 3 0 100% Australia Sydney, 1997, Hingis 6:3, 6:2 Stany Zjednoczone Key Biscayne, 1997, Hingis 6:4, 6:1
Niemcy Anke Huber 13 12 1 92% Niemcy Hamburg, 1995, Hingis 6:2, 1:6, 6:3 Stany Zjednoczone Miami, 2001, Hingis 7:5, 6:0
Chorwacja Iva Majoli 10 8 2 80% Japonia Tokio, 1996, Majoli 6:3, 3:6, 0:6 Stany Zjednoczone US Open, 2001, Hingis 4:6, 6:4, 7:6(5)
Bułgaria Magdalena Maleewa 5 5 0 100% Stany Zjednoczone US Open, 1995, Hingis 4:6, 6:4, 6:2 Niemcy Filderstadt, 2001, Hingis 0:6, 6:4, 6:2
Włochy Francesca Schiavone 3 3 0 100% Francja French Open, 2001, Hingis 6:1, 6:4 Włochy Rzym, 2006, Hingis 6:0, 7:5
Australia Samantha Stosur 2 2 0 100% Australia Australian Open, 2006, Hingis 6:1, 7:6(8) Japonia Tokio, 2007, Hingis 6:0, 6:1
Czechy Helena Suková 1 1 0 100% Niemcy Filderstadt, 1994, Hingis 6:2, 6:1 Niemcy Filderstadt, 1994, Hingis 6:2, 6:1
podsumowanie 43 38 5 88%
Zawodniczki sklasyfikowane najwyżej na 5. miejscu rankingu
Rosja Anna Czakwetadze 1 1 0 100% Kanada Montreal, 2006, Hingis 6:3, 3:1 krecz Kanada Montreal, 2006, Hingis 6:3, 3:1 krecz
Włochy Sara Errani 1 1 0 100% Włochy Rzym, 2006, Hingis 6:0, 6:1 Włochy Rzym, 2006, Hingis 6:0, 6:1
Słowacja Daniela Hantuchová 5 2 3 40% Stany Zjednoczone Indian Wells, 2002, Hantuchová 3:6, 4:6 Stany Zjednoczone Indian Wells, 2007, Hantuchová 4:6, 3:6
Białoruś Natalla Zwierawa 4 3 1 75% Niemcy Filderstadt, 1995, Zwierawa 4:6, 4:6 Stany Zjednoczone Hilton Head, 1999, Hingis 6:0, 7:6(0)
podsumowanie 11 7 4 64%
Zawodniczki sklasyfikowane najwyżej na 6. miejscu rankingu
Bułgaria Katerina Maleewa 1 1 0 100% Francja Paryż, 1995, Hingis 6:4, 6:4 Francja Paryż, 1995, Hingis 6:4, 6:4
Włochy Flavia Pennetta 4 3 1 75% Australia Gold Coast, 2006, Pennetta 6:1, 6:7(2), 2:6 Stany Zjednoczone San Diego, 2006, Hingis 6:2, 3:6, 6:1
Stany Zjednoczone Chanda Rubin 10 8 2 80% Szwajcaria Zurych, 1995, Rubin 2:6, 1:6 Stany Zjednoczone Los Angeles, 2000, Hingis 5:7, 7:5, 6:1
podsumowanie 15 12 3 80%
Zawodniczki sklasyfikowane najwyżej na 7. miejscu rankingu
Francja Julie Halard-Decugis 5 5 0 100% Francja Paryż, 1995, Hingis 6:4, 6:1 Stany Zjednoczone Nowy Jork, 2000, Hingis 6:2, 6:3
Austria Barbara Schett 11 11 0 100% Francja French Open, 1996, Hingis 6:3, 6:0 Stany Zjednoczone Indian Wells, 2001, Hingis 6:3, 7:6(4)
Szwajcaria Patty Schnyder 5 2 3 40% Niemcy Monachium, 1998, Schnyder 7:5, 5:7, 5-5 krecz Stany Zjednoczone San Diego, 2007, Schnyder 1:6, 7:6(4), 3:6
Rumunia Irina Spîrlea 6 6 0 100% Włochy Rzym, 1996, Hingis 6:2, 7:5 Stany Zjednoczone Nowy Jork, 1998, Hingis 6:2, 7:6(7)
Czechy Nicole Vaidišová 1 1 0 100% Włochy Rzym, 2006, Hingis 7:5, 6:3 Włochy Rzym, 2006, Hingis 7:5, 6:3
podsumowanie 28 25 3 89%
Zawodniczki sklasyfikowane najwyżej na 8. miejscu rankingu
Rosja Anna Kurnikowa 12 11 1 92% Francja French Open, 1997, Hingis 6:1, 6:3 Stany Zjednoczone Nowy Jork, 2000, Hingis 7:6(2), 6:2
Australia Alicia Molik 2 2 0 100% Australia Sydney, 1999, Hingis 6:1, 6:2 Australia Australian Open, 2000, Hingis 6:2, 6:3
Japonia Ai Sugiyama 8 6 2 75% Japonia Tokio, 1996, Hingis 6:0, 6:3 Wielka Brytania Wimbledon, 2006, Sugiyama 5:7, 6:3, 4:6
podsumowanie 22 19 3 86%
Zawodniczki sklasyfikowane najwyżej na 9. miejscu rankingu
Holandia Brenda Schultz-McCarthy 4 4 0 100% Australia Australian Open, 1996, Hingis 6:1, 6:4 Stany Zjednoczone Nowy Jork, 1997, Hingis 7:6(3), 5:2 krecz
Francja Sandrine Testud 16 16 0 100% Niemcy Hamburg, 1995, Hingis 6:1, 6:2 Australia Sydney, 2002, Hingis 6:4, 6:2
podsumowanie 20 20 0 86%
Zawodniczki sklasyfikowane najwyżej na 10. miejscu rankingu
Słowacja Karina Habšudová 7 3 4 43% Niemcy Essen, 1994, Habšudová 3:6, 6:2, 2:6 Stany Zjednoczone Key Biscayne, 1999, Hingis 6:1, 6:4
Rosja Marija Kirilenko 3 3 0 100% Japonia Tokio, 2006, Hingis 6:2, 6:1 Katar Doha, 2007, Hingis 6:2, 6:2
Austria Barbara Paulus 3 3 0 100% Australia Australian Open, 1996, Hingis 6:1, 6:4 Francja French Open, 1997, Hingis 6:3, 0:6, 6:0
podsumowanie 13 9 4 69%
podsumowanie 392 276 116 70%

Nietypowe zakończenia meczów[edytuj]

Mecze wygrane wynikiem 6:0, 6:0[edytuj]

Rok Turniej Rywalka Runda Wynik
1998 Australia Australian Open Indonezja Yayuk Basuki 4. runda 6:0, 6:0
1998 Stany Zjednoczone Miami Południowa Afryka Joannette Kruger 3. runda 6:0, 6:0
2000 Stany Zjednoczone Miami Stany Zjednoczone Monica Seles półfinał 6:0, 6:0
2006 Japonia Tokio Korea Południowa Cho Yoon-jeong 1. runda 6:0, 6:0

Mecze wygrane poprzez krecz rywalki[edytuj]

Rok Turniej Rywalka Runda Wynik Przyczyna
1997 Stany Zjednoczone Nowy Jork Holandia Brenda Schultz McCarthy 1. runda 7:6, 5:2 krecz kontuzja palca u nogi
2000 Australia Sydney Belgia Dominique Van Roost ćwierćfinał 6:1 krecz
2000 Holandia ’s-Hertogenbosch Rumunia Ruxandra Dragomir finał 6:2, 3:0 krecz
2000 Kanada Toronto Stany Zjednoczone Serena Williams finał 0:6, 6:3, 3;0 krecz kłopoty żołądkowe
2000 Niemcy Filderstadt Belgia Justine Henin 2. runda 6:1 krecz kontuzja kostki
2006 Kanada Montreal Rosja Anna Czakwetadze półfinał 6:3, 3:1 krecz kontuzja ramienia
2007 Australia Gold Coast Włochy Tathiana Garbin półfinał 3:4 krecz trudności z oddychaniem

Mecze wygrane walkowerem[edytuj]

Rok Turniej Rywalka Runda Wynik
1997 Japonia Tokio Niemcy Steffi Graf finał walkower
2000 Holandia ’s-Hertogenbosch Zimbabwe Cara Black ćwierćfinał walkower

Mecze poddane rywalce[edytuj]

Rok Turniej Rywalka Runda Wynik Przyczyna
1998 Niemcy Monachium Szwajcaria Patty Schnyder półfinał 5:7, 7:5, 5:5 krecz kontuzja nadgarstka
2001 Niemcy Filderstadt Stany Zjednoczone Lindsay Davenport półfinał 1:2 krecz kontuzja prawej kostki

Najsłynniejsze mecze[edytuj]

Rok Turniej Etap Mecz Opis
1996 Włochy Rzym ćwierćfinał
Niemcy Steffi Graf
2:6, 6:2, 6:3
Hingis po raz pierwszy pokonała niemiecką liderkę rankingu WTA.
1996 Stany Zjednoczone Masters finał
Niemcy Steffi Graf
6:3, 4:6, 6:0, 4:6, 6:0
To jedyny pięciosetowy finał Sony Ericsson Championships w historii. Osiągnięcie finału pozwoliło Hingis awansować z ósmego na siódme miejsce w rankingu tenisowym.
1997 Francja French Open finał
Chorwacja Iva Majoli
4:6, 2:6
Majoli przerwała serię trzydziestu siedmiu zwycięstw z rzędu Szwajcarki, jednocześnie pokonując ją po raz pierwszy w roku 1997[37].
1997 Stany Zjednoczone US Open finał
Stany Zjednoczone Venus Williams
6:0, 6:4
Po raz pierwszy dwie niepełnoletnie zawodniczki dotarły do finału imprezy wielkoszlemowej. Hingis miała wówczas szesnaście lat, a Williams siedemnaście.
1997 Stany Zjednoczone Filadelfia finał
Stany Zjednoczone Lindsay Davenport
7:5, 6:7(7), 7:6(4)
W drodze do finału Hingis wygrała trzy trzysetowe spotkania. Czwarte zwyciężyła w meczu o tytuł. To pierwszy taki przypadek w historii.
1998 Stany Zjednoczone US Open finał
Stany Zjednoczone Lindsay Davenport
3:6, 5:7
Hingis po raz kolejny uległa amerykańskiej tenisistce. Wielu komentatorów uznało to spotkanie za koniec ery szwajcarskiej „Swiss Miss”.
1999 Wielka Brytania Wimbledon pierwsza runda
Federalna Republika Jugosławii Jelena Dokić
2:6, 0:6
Po raz trzeci w stu trzynastoletniej historii Wimbledonu liderka rankingu przegrała już w pierwszej rundzie, ale dopiero po raz pierwszy z kwalifikantką. Hingis zakończyła serię jedenastu półfinałów wielkoszlemowych z rzędu. Dwa lata później ponownie przegrała w pierwszym meczu, tym razem z Hiszpanką Virginią Ruano Pascual 4:6, 2:6[38].
2002 Australia Australian Open finał
Stany Zjednoczone Jennifer Capriati
6:4, 6:7(7), 2:6
Hingis po raz szósty z rzędu awansowała do finału Australian Open. Jej rywalka, Jennifer Capriati obroniła cztery piłki meczowe. Temperatura na korcie dochodziła do czterdziestu stopni Celsjusza, więc zawodniczki ciągle korzystały z przerw, aby wziąć z szatni woreczki z lodem.
2006 Włochy Rzym półfinał
Stany Zjednoczone Venus Williams
0:6, 6:3, 6:3
Hingis wygrała pięćsetny mecz w profesjonalnej karierze.

Finały juniorskich turniejów wielkoszlemowych[edytuj]

Gra pojedyncza (4)[edytuj]

Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwniczka Wynik finału
Zwyciężczyni 1993 Francja French Open Ceglana Belgia Laurence Courtois 7:5, 7:5
Zwyciężczyni 1994 Francja French Open Ceglana Kanada Sonya Jeyaseelan 6:3, 6:1
Zwyciężczyni 1994 Wielka Brytania Wimbledon Trawiasta Korea Południowa Mi Ra Jeon 7:5, 6:4
Finalistka 1994 Stany Zjednoczone US Open Twarda Stany Zjednoczone Meilen Tu 2:6, 4:6

Gra podwójna (1)[edytuj]

Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwniczki Wynik finału
Zwyciężczyni 1994 Francja French Open Ceglana Słowacja Henrieta Nagyová Czechy Lenka Cenková
Czechy Ludmila Richterová
6:3, 6:2

Przypisy[edytuj]

  1. Six-cess for Steffi. W: Sports Illustrated, wersja sportsillustrated.cnn.com [on-line]. 1999-08-16. [dostęp 2008-06-03].
  2. Riot Girls. W: New York Magazine, wersja sportsillustrated.cnn.com [on-line]. 2001-08-20. [dostęp 2009-01-11].
  3. Hingis quits tennis! (ang.). [dostęp 2008-05-07]. s. news.bbc.co.uk.
  4. Return Winner?: Hingis assesses her comeback (ang.). [dostęp 2012-03-28]. s. sport.news-travel.info.
  5. pp, PAP: Martina Hingis: Nie wrócę na korty (pol.). www.sport.pl, 21.10.2009. [dostęp 15 września 2015].
  6. Hingis To Make Doubles Comeback (ang.). wtatennis.com, 2013-07-16. [dostęp 2013-07-17].
  7. PAP, mo: Tenis. Hingis wznowi karierę startem w deblu w Carlsbadzie (pol.). www.sport.pl, 17.07.2013. [dostęp 15 września 2015].
  8. Polska Agencja Prasowa: WTA Carlsbad: Hingis wznowi karierę startem w deblu (pol.). W: WTA Carlsbad [on-line]. sportowefakty.pl, 2013-07-17. [dostęp 2013-07-17].
  9. Tadeusz Kądziela: WTA Finals. Hingis do wielkiego powrotu zabrakło jednego wygranego meczu (pol.). www.sport.pl, 18.10.2014. [dostęp 15 września 2015].
  10. Hingis Hits Highest Ranking Of Comeback (ang.). wtatennis.com, 2015-05-11. [dostęp 2015-07-13].
  11. Łukasz Iwanek: Wimbledon: Uczta w finale, fantastyczny powrót i triumf Martiny Hingis i Sanii Mirzy (pol.). W: Wimbledon [on-line]. sportowefakty.pl, 2015-07-11. [dostęp 2015-07-13].
  12. Rafał Smoliński: Triumf Martiny Hingis i Leandera Paesa w mikście (pol.). W: US Open [on-line]. sportowefakty.wp.pl, 2015-09-11. [dostęp 2015-09-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-12)].
  13. PAP: US Open. Triumf Hingis i Mirzy w deblu, 20. wielkoszlemowy tytuł Szwajcarki (pol.). www.sport.pl, 13.09.2015. [dostęp 14 września 2015].
  14. WTA: HINGIS & MIRZA WIN SEVENTH TITLE OF YEAR (ang.). www.wtatennis.com, 03.10.2015. [dostęp 03 października 2015].
  15. WTA: HINGIS & MIRZA WIN EIGHTH TITLE OF YEAR (ang.). www.wtatennis.com, 10.10.2015. [dostęp 11 października 2015].
  16. WTA: Hingis & Mirza: Longest Streak Since '94 (ang.). www.wtatennis.com, 09.01.2016. [dostęp 13 stycznia 2016].
  17. Łukasz Iwanek: Australian Open: Martina Hingis i Sania Mirza triumfatorkami gry podwójnej (pol.). sportowefakty.wp.pl, 29 stycznia 2016. [dostęp 29 stycznia 2016].
  18. WTA: Hingis & Bacsinszky Going For Gold (ang.). wtatennis.com, 12 sierpnia 2016. [dostęp 16 sierpnia 2016].
  19. WTA: Insider: Hingis & Mirza Part Ways (ang.). wtatennis.com, 10 sierpnia 2016. [dostęp 16 sierpnia 2016].
  20. WTA: Mirza hangs on to No.1 in Cincinnati (ang.). wtatennis.com, 21 sierpnia 2016. [dostęp 21 sierpnia 2016].
  21. Statystyki Martiny Hingis w Pucharze Federacji (ang.). [dostęp 2008-05-07]. s. www.fedcup.com.
  22. PAP: Fed Cup. Szef szwajcarskiego związku: Martina Hingis zagra z Polską (pol.). www.sport.pl, 06.04.2015. [dostęp 15 września 2015].
  23. Jakub Ciastoń, Andrzej Tomasik: Puchar Federacji. Radwańska kontra Hingis, czyli osiem lat minęło (pol.). www.sport.pl, 17.04.2015. [dostęp 15 września 2015].
  24. WTA: Pliskova, Garcia shine in Fed Cup (ang.). www.wtatennis.com, 07.02.2016. [dostęp 08 lutego 2016].
  25. Hingis miała pozytywny wynik testu na obecność kokainy! (pol.). [dostęp 2008-05-07]. s. www.sport.pl.
  26. Martina Hingis przyznała się do zażywania kokainy (pol.). [dostęp 2008-05-07]. s. www.rp.pl.
  27. Martina Hingis retires after positive cocaine test (ang.). [dostęp 2008-05-07]. s. www.timesonline.co.uk.
  28. Hingis tests positive for cocaine (ang.). [dostęp 2008-05-07]. s. edition.cnn.com.
  29. Martina Hingis zdyskwalifikowana na dwa lata! (pol.). [dostęp 2008-05-07]. s. www.ultrasport.pl.
  30. Hingis zdyskwalifikowana! (pol.). [dostęp 2008-05-07]. s. s24.pl.
  31. Martina Hingis banned 2 years from tennis (ang.). [dostęp 2008-05-07]. s. www.cbc.ca.
  32. Swiss Miss to be soon a Mrs.: Hingis engaged (ang.). [dostęp 2008-05-07]. s. nbcsports.msnbc.com.
  33. Hingis & Stepanek to get married (ang.). [dostęp 2008-05-07]. s. news.bbc.co.uk.
  34. Tennis-Hingis and Stepanek split up (ang.). [dostęp 2012-03-28]. s. uk.reuters.com.
  35. borzech, PAP: Tenis. Martina Hingis wyszła za mąż (pol.). www.sport.pl, 12.12.2010. [dostęp 15 września 2015].
  36. PAP: Martina Hingis oskarżona przez męża o brutalne pobicie (pol.). www.sport.pl, 30.10.2013. [dostęp 15 września 2015].
  37. Hingis Is Mortal, After All: Majoli Captures the French Open (ang.). [dostęp 2008-05-07]. s. query.nytimes.com.
  38. Qualifier Dokic crushes world No. 1 6-2, 6-0 (ang.). [dostęp 2008-05-07]. s. sportsillustrated.cnn.com.

Bibliografia[edytuj]