Grażyna Brodzińska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Grażyna Brodzińska
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 3 maja 1951
Kraków
Typ głosu sopran
Gatunki operetka
Zawód solistka operetkowa, aktorka
Aktywność od 1970
Odznaczenia
Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”
Strona internetowa
Grażyna Brodzińska na scenie

Grażyna Brodzińska, właśc. Grażyna Szymaszkiewicz[1] (ur. 3 maja 1951 w Krakowie[2]) – polska śpiewaczka operetkowa, musicalowa oraz operowa (sopran) i aktorka.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jest córką śpiewaczki Ireny Brodzińskiej i reżysera Edmunda „Waydy” Szymaszkiewicza. Jej bratanicą jest Natalia Brodzińska, śpiewaczka i skrzypaczka[3].

Po ukończeniu nauki w szkole baletowej trafiła do Studia Wokalno-Aktorskiego Danuty Baduszkowej w Gdyni. Śpiewu uczyła ją profesor Zofia Janukowicz-Pobłocka. Później w doskonaleniu wokalnego warsztatu przez dziesięć lat pomagali jej Urszula Trawińska-Moroz i Ryszard Karczykowski. Na scenie zadebiutowała w 1970 podczas studiów w Gdyni.

W latach 1969–1976 pracowała w Teatrze Muzycznym w Gdyni. W późniejszych latach śpiewała w Teatrze Muzycznym w Szczecinie. Była solistką Operetki Warszawskiej i Teatru Muzycznego Roma w Warszawie. Od roku 2002 współpracuje między innymi z Gliwickim Teatrem Muzycznym. Nagrała trzy recitale telewizyjne. Koncertuje w Polsce i za granicą. Brała udział w cyklu telewizyjnym Z batutą i humorem Macieja Niesiołowskiego.

W 2019 dołączyła do obsady serialu Barwy szczęścia grając pianistkę Arletę Banach[4].

Repertuar[edytuj | edytuj kod]

Śpiewa repertuar operetkowy, operowy, musicalowy i piosenki ze światowego repertuaru. Współpracuje z wieloma krajowymi orkiestrami filharmonicznymi i operowymi. Dokonała licznych nagrań telewizyjnych i radiowych.

Występowała gościnie przed publicznością Stanów Zjednoczonych, Kanady, Francji, Austrii, Anglii, Włoch, Belgii, Izraela, Holandii oraz Australii. W Kammeroper w Wiedniu śpiewała partię Eurydyki w operetce Offenbacha Orfeusz w piekle oraz partię Zerliny w operze Mozarta „Don Giovanni”. W Teatrze Wielkim w Warszawie śpiewała gościnnie partię Adeli w „Zemście nietoperza” Straussa i partię Kasi w operze Kamieńskiego „Nędza uszczęśliwiona”. Ma w swoim dorobku artystycznym wiele głównych ról w przedstawieniach muzycznych.

Co roku śpiewa na Festiwalu im. Jana Kiepury w Krynicy. Dyrektor artystyczny tego festiwalu, Bogusław Kaczyński powiedział o niej: Prezentuje najwyższy kunszt sztuki wokalnej. Obdarzona urodą, wdziękiem, scenicznym temperamentem, śpiewa, tańczy, czaruje publiczność teatralną i filharmoniczną.

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

W 2000 odebrała statuetkę Ariona przyznawaną przez Sekcję Teatrów Muzycznych ZASP-u z okazji Dnia Artysty Śpiewaka. W 2006 otrzymała Złotą Myśl – nagrodę dla zasłużonych w dziedzinie kultury i nauki[5].

W 2004 odebrała certyfikat złotej płyty za sprzedaż albumu pt. Śpiewaj, kochaj[6].

W 2007 uhonorowana Srebrnym, a w 2015 Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[7].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Żona aktora Damiana Damięckiego.

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

  • 2008, Sway – Kołysz mnie, Grażyna Brodzińska, „Krakowska Młoda Fliharmonia” pod dyrekcją Tomasza Chmiela
  • 2002, Śpiewaj, kochaj, Grażyna Brodzińska
  • 1999, Najpiękniejsze kolędy, Grażyna Brodzińska, Bogusław Morka, Ryszard Morka
  • 1998, Pardon Madame, Grażyna Brodzińska, Bogusław Morka, Maciej Niesiołowski i Orkiestra Sinfonietta Bydgoska
  • 1997, Jestem zakochana – 12 najpiękniejszych arii operetkowych, Grażyna Brodzińska, Orkiestra Sinfonia Varsovia pod dyrekcją Macieja Niesiołowskiego

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Leszek Gnoiński: Trojanowska. Kraków: Mando, 2020, s. 95. ISBN 978-83-277-1682-8.
  2. Grażyna Brodzińska w serwisie terazteatr.pl.
  3. 51. Festiwal im. Jana Kiepury w Krynicy-Zdroju – Konferencja Prasowa (pol.). youtube.com, 2017-04-25. [dostęp 2018-02-27].
  4. Grażyna Brodzińska w bazie filmpolski.pl
  5. Grażyna Brodzińska, [w:] Encyklopedia teatru polskiego (osoby) [online] [dostęp 2017-11-23].
  6. Złote płyty CD przyznane w 2004 roku, ZPAV [dostęp 2020-06-22].
  7. Medal Zasłużony Kulturze - Gloria Artis. www.mkidn.gov.pl. [dostęp 2020-05-27].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]