Grabowo (województwo kujawsko-pomorskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy miejscowości w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie świeckim. Zobacz też: inne miejscowości o tej nazwie.
Grabowo
Państwo  Polska
Województwo kujawsko-pomorskie
Powiat świecki
Gmina Pruszcz
Sołectwo Grabówko
Wysokość 30 m n.p.m.
Liczba ludności (2008) 106[1]
Strefa numeracyjna (+48) 52
Tablice rejestracyjne CSW
SIMC 0093912
Położenie na mapie gminy Pruszcz
Mapa lokalizacyjna gminy Pruszcz
Grabowo
Grabowo
Położenie na mapie powiatu świeckiego
Mapa lokalizacyjna powiatu świeckiego
Grabowo
Grabowo
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa kujawsko-pomorskiego
Grabowo
Grabowo
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Grabowo
Grabowo
Ziemia53°15′30″N 18°16′26″E/53,258333 18,273889

Grabowoosada w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie świeckim, w gminie Pruszcz, na lewym brzegu Wisły. Miejscowość wchodzi w skład sołectwa Grabówko.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bydgoskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze ślady bytowania człowieka na tych terenach pochodzą z pradziejów. Znaleziono tutaj groby kloszowe z okresu lateńskiego[2].

W średniowieczu wieś należała do książąt pomorskich. W 1209 r. Grabowo zostało podarowane przez księżniczkę Świnisławę żonę Mestwina II, na rzecz Zgromadzenia Sióstr Norbertynek w Żukowie. W 1222 r. Świętopełk potwierdził darowiznę jednak duża odległość od wsi skłoniła Norbertanki do zamiany Grabowa na inną wieś położoną bliżej. Zamiany dokonano za pośrednictwem mistrza wielkiego krzyżackiego Karola z Trewiru, który w 1312 r. podarował ją benedyktynkom z Chełmna, na pamiątkę zwycięstwa odniesionego w 1311 r. nad Witenesem, dowódcą litewskim. W późniejszym czasie wieś należała do Michała Wutkowskiego, chorążego pomorskiego, a następnie znowu znalazła się w rękach benedyktynek. Po sekularyzacji w 1811 r. rząd pruski sprzedał dobra klasztorne dzierżawcom[3].

Na przełomie września i października 1906 r. uczniowie z Grabowa, Grabówka i Trępla brali udział w strajku. Polegał on na odmowie używania języka niemieckiego na lekcjach religii i w czasie modlitw. Wydarzenie było wyrazem postawy rodziców wobec zaborcy[4].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

We wsi znajduje się okazały dwór z około 1850 roku, przebudowany na przełomie XIX/XX wieku. Dwór był w posiadaniu Alberta Steinmeyera sekretarza generalnego Izby Rolniczej Prowincji Prus Zachodnich. Majątek był zarządzany wzorowo, szczególnie hodowla koni. Ze stadniny w Grabowie pochodziły uszlachetnione i rasowe zwierzęta, które zdobywały nagrody na torach wyścigowych, głównie na gdańskim torze. Obecnie posiadłość jest w złym stanie technicznym[5].

Przy wjeździe do Grabowa po prawej stronie jadąc od strony Topolna znajduje się mały cmentarz. Na tym cmentarzu stoi murowana kapliczka z 1616 roku w kształcie kwadratu o krzyżowym sklepieniu. Została zbudowana z fundacji ksieni benedyktynek chełmińskich Magdaleny Mortęskiej. Przy niej odprawiali nabożeństwa ojcowie paulini z Topolna[5].

Ochrona przyrody[edytuj | edytuj kod]

Miejscowość leży na terenie Nadwiślańskiego Parku Krajobrazowego. W Grabowie nieopodal dworu rosną 4 lipy drobnolistne uznane za pomniki przyrody w 1993 roku[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dane statystyczne Gminy Pruszcz. [dostęp 2010-11-22].
  2. Wilke G. Region Świecia w pradziejach i wczesnym średniowieczu (do połowy XII w.) [W:] Jasiński K. (red.), Dzieje Świecia nad Wisłą i jego regionu, t. I, PWN, Warszawa 1979.
  3. Wielki Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. 2, s. 786-787. [dostęp 2011-10-15].
  4. Wajda K., Świecie i powiat świecki w czasach zaboru pruskiego (1815-1919) [W:] Jasiński K. (red.), Dzieje Świecia nad Wisłą i jego regionu, t. II, PWN, Warszawa 1979.
  5. a b Pod red. Gonia A., Bykowski W.; Dolina Dolnej Wisły dla ciekawych – przewodnik przyrodniczo-turystyczny. Wydawcy: ZPKChiN, TPDW, Apeiron. Świecie 2010. wydanie pierwsze. ​ISBN 978-83-61821-08-3​, ​ISBN 978-93-62303-05-2
  6. Rozporządzenie nr 305/93 Wojewody Bydgoskiego z dnia 26 października 1993 roku.