Guillaume Dufay

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Guillaume Dufay (po lewej) z Gilles Binchois

Guillaume Dufay, Guillaume Du Fay (ur. ok. 1400 w Cambrai (lub okolicy), zm. 1474 w Cambrai) - muzyk i kompozytor franko-flamandzki związany z dworem w Cambrai oraz dworem papieskim. Był również duchownym i bakałarzem prawa kanonicznego. Jest centralną postacią szkoły burgundzkiej i w związku z tym jednym z najbardziej wpływowych kompozytorów XV-wiecznych.

Dufay pozostawił po sobie ok. 220 (80 motetów, 35 części i 8 cyklów mszalnych oraz 2 magnificaty) kompozycji znajdujących się w 50 XVI i XVII-wiecznych rękopisach. Tworzył przede wszystkim utwory religijne - msze i motety. Muzyka świecka Dufaya (pieśni i ballady) nawiązuje do francuskich kompozycji okresu Ars nova.

Dokonał syntezy stylów: francuskiego, włoskiego i angielskiego. Był głównym przedstawicielem techniki fauxbourdonu, bywa także uważany za jej twórcę.

Jednym z najsławniejszych dzieł Dufaya jest motet skomponowany z okazji poświęcenia katedry Santa Maria del Fiore we Florencji: Nuper rosarum flores. Formę motetu wzorował na proporcjach architektonicznych kopuły katedry: 6:4:2:3. Suma jednostek metrycznych w kolejnych fragmentach motetu - 336:224:112:168 - również układa się w proporcje 6:4:2:3.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]