Gwagnin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
POL COA Gwagnin.svg

Gwagnin (Guagnin) – polski herb szlachecki z indygenatu.

Opis herbu[edytuj]

Opis z wykorzystaniem zasad blazonowania, zaproponowanych przez Alfreda Znamierowskiego[1]:

Quote-alpha.png
Na tarczy dwudzielnej w pas, z polem górnym w słup, w polu pierwszym, złotym, orzeł dwugłowy, czarny, ukoronowany; w polu drugim, czerwonym, orzeł srebrny, ukoronowany, z monogramem "SA" złotym na piersi; pole trzecie dzielone w skos, w polu górnym, srebrnym jeż, dolne czerwone. Herb posiada dwa hełmy w koronach. Klejnot prawy - gryf srebrny w lewo, trzymający miecz w lewej łapie, klejnot lewy - satyr od pasa z maczugą na ramieniu. Labry czerwone, podbite srebrem.

Juliusz Karol Ostrowski zamieszcza nieco inny wizerunek herbu, w którym w polu górnym jest tylko orzeł dwugłowy, zaś orzeł srebrny jest w dolnym polu czerwonym. Brak jest dwóch hełmów, klejnoty umieszczone na jednej koronie, zwrócone od siebie[2]. Józef Szymański natomiast podaje jeża złotego w skos, oraz klejnoty w odwrotnej kolejności[3].

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj]

Zatwierdzony indygenatem[4] 17 lipca 1571 Aleksandrowi Guagninowi, rotmistrzowi królewskiemu. Herb powstał przez dodanie do herbów: cesarskiego i rodowego herbu Polski z monogramem Zygmunta Augusta[3].

Herbowni[edytuj]

Ponieważ był to herb własny, prawo do jego używania miała tylko jedna rodzina herbownych:

Guagnin (Gwagnin).

Przypisy

  1. Alfred Znamierowski, Paweł Dudziński: Wielka księga heraldyki. Warszawa: Świat Książki, 2008, s. 104-108. ISBN 978-83-247-0100-1.
  2. Juliusz Karol Ostrowski: Księga herbowa rodów polskich. T. 1. Warszawa: Główny skład księgarnia antykwarska B. Bolcewicza, 1897, s. 171.
  3. a b Józef Szymański: Herbarz rycerstwa polskiego z XVI wieku. Warszawa: DiG, 2001, s. 85. ISBN 83-7181-217-5.
  4. Za Gajlem, Szymański pisze o nobilitacji

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]