Hans Knauß

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hans Knauß
Hans Knauß (2017)
Hans Knauß (2017)
Data i miejsce urodzenia 9 lutego 1971
Schladming, Austria
Klub WSV Schladming
Debiut w PŚ 28.11 1992, Sestriere
(28. miejsce – gigant)
Pierwsze punkty w PŚ 28.11 1992, Sestriere (28. miejsce – gigant)
Pierwsze podium w PŚ 17.03 1994, Vail
(3. miejsce – super G)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Austria
Igrzyska olimpijskie
Srebro Nagano 1998 Supergigant
Mistrzostwa świata
Srebro St. Moritz 2003 Gigant
Brąz Vail 1999 Supergigant
Puchar Świata (Supergigant)
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1995/1996
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1997/1998
Puchar Świata (Gigant)
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1996/1997
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
2002/2003

Hans Knauß (ur. 9 lutego 1971 w Schladming) – austriacki narciarz alpejski, wicemistrz olimpijski oraz dwukrotny medalista mistrzostw świata.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej Hans Knauß pojawił się w 1988 roku, kiedy wystartował na mistrzostwach świata juniorów w Madonna di Campiglio. Zajął tam między innymi dwunaste miejsce w supergigancie i dwudzieste w kombinacji. Jeszcze dwukrotnie startował na imprezach tego cyklu, najlepszy wynik osiągając podczas mistrzostw świata juniorów w Zinal w 1990 roku, gdzie był ósmy w supergigancie. W zawodach Pucharu Świata zadebiutował 28 listopada 1992 roku w Sestriere, zajmując 28. miejsce w gigancie. Tym samym już w swoim debiucie wywalczył pierwsze pucharowe punkty. Na podium zawodów tego cyklu po raz pierwszy stanął 17 marca 1994 roku w Vail, zajmując trzecie miejsce w supergigancie. W zawodach tych wyprzedzili go jedynie dwaj Norwegowie: Jan Einar Thorsen oraz Lasse Kjus. Łącznie 27 razy stawał na podium, odnosząc przy tym siedem zwycięstw: 17 grudnia 1995 roku w Alta Badia, 14 stycznia w Adelboden i 15 marca 2003 roku w Lillehammer wygrywał giganta, 17 grudnia 1995 roku w Valloire, 16 grudnia 1996 roku w Val d'Isère i 8 marca 1998 roku w Kvitfjell był najlepszy w supergigancie, a 23 stycznia 1999 roku w Kitzbühel zwyciężył w zjeździe. Ostatni raz na podium stanął 20 grudnia 2013 roku w Val Gardena, zajmując trzecie miejsce w zjeździe. Najlepsze wyniki osiągnął w sezonie 1998/1999, kiedy był piąty w klasyfikacji generalnej, czwarty w zjeździe, piąty w supergigancie i siódmy w klasyfikacji giganta. Knauß zajmował także drugie miejsce w klasyfikacji supergiganta w sezonach 1995/1996 i 1997/1998 oraz trzecie klasyfikacji giganta w sezonach 1996/1997 i 2002/2003.

Pierwszy medal na arenie międzynarodowej Austriak wywalczył w 1998 roku, kiedy podczas igrzysk olimpijskich w Nagano zdobył ex aequo ze Szwajcarem Didierem Cuche srebrny medal w supergigancie. Obu zawodników wyprzedził o 0,61 sekundy inny Austriak, Hermann Maier. Na tych samych mistrzostwach Knauß był także czwarty w gigancie. Uzyskał szósty czas pierwszego przejazdu oraz czwarty wynik drugiego, co dało mu ostatecznie czwarty łączny czas. Walkę o podium przegrał tam z Michaelem von Grünigenem ze Szwajcarii o 0,02 sekundy. Na rozgrywanych rok później mistrzostwach świata w Vail w supergigancie wywalczył brązowy medal, ulegając o 0,01 sekundy Maierowi i Kjusowi, którzy ex aequo zwyciężyli. Cztery dni później Knauß zajął czwarte miejsce w zjeździe, walkę o medal przegrywając z Kjetilem André Aamodtem o 0,02 sekundy. Ostatni medal zdobył na mistrzostwach świata w Sankt Moritz w 2003 roku, zajmując drugie miejsce w gigancie. W zawodach tych rozdzielił na podium dwóch reprezentantów USA: Bode Millera i Erika Schlopy'ego. Blisko kolejnego medalu był podczas mistrzostw świata w Sestriere w 1997 roku, gdzie w supergigancie był czwarty. W walce o medal lepszy okazał się tam jego rodak, Günther Mader, który wyprzedził go o 0,06 sekundy.

Kilkukrotnie zdobywał medale mistrzostw Austrii, w tym złote w gigancie w latach 1994 i 1997[1]. W 1998 roku otrzymał Odznakę Honorową za Zasługi dla Republiki Austrii[2]. W grudniu 2004 roku został oskarżony o stosowanie niedozwolonych substancji (nandrolon) i zawieszony[3]. Próbka B także dała wynik pozytywny[4]. Austriak został ostatecznie zawieszony na dwa lata i w 2005 roku postanowił zakończyć karierę.

Po zakończeniu kariery narciarskiej startował w wyścigach samochodowych, głównie w seriach Porsche Supercup i FIA GT Championship. Pracował także jako konsultant dla austriackiej telewizji.

Jego brat, Bernhard Knauss, również był narciarzem.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Igrzyska olimpijskie Olympic rings without rims.svg[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
DNF 15 lutego 1994 Norwegia Lillehammer Kombinacja 3:17,53 min - Norwegia Lasse Kjus
20. 17 lutego 1994 Norwegia Lillehammer Supergigant 1:32,53 min +2,12 s Niemcy Markus Wasmeier
2.Silver medal with cup.svg 16 lutego 1998 Japonia Nagano Supergigant 1:34,82 min +0,61 s Austria Hermann Maier
4. 19 lutego 1998 Japonia Nagano Gigant 2:38,51 min +1,20 s Austria Hermann Maier
DNF 21 lutego 2002 Stany Zjednoczone Salt Lake City Gigant 2:23,28 min - Austria Stephan Eberharter

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
9. 13 lutego 1996 Hiszpania Sierra Nevada Supergigant 1:21,80 min +0,83 s Norwegia Atle Skårdal
16. 17 lutego 1996 Hiszpania Sierra Nevada Zjazd 2:00,17 min +2,11 s Austria Patrick Ortlieb
DNF 19 lutego 1996 Hiszpania Sierra Nevada Kombinacja 3:31,95 min - Luksemburg Marc Girardelli
DSQ 23 lutego 1996 Hiszpania Sierra Nevada Gigant 1:58,63 min - Włochy Alberto Tomba
4. 3 lutego 1997 Włochy Sestriere Supergigant 1:29,68 min +0,39 s Norwegia Atle Skårdal
7. 12 lutego 1997 Włochy Sestriere Gigant 2:48,23 min +1,99 s Szwajcaria Michael von Grünigen
3.Bronze medal with cup.svg 2 lutego 1999 Stany Zjednoczone Vail Supergigant 1:14,53 min +0,01 s Norwegia Lasse Kjus
Austria Hermann Maier
4. 6 lutego 1999 Stany Zjednoczone Vail Zjazd 1:40,60 min +0,59 s Austria Hermann Maier
2.Silver medal with cup.svg 12 lutego 2003 Szwajcaria Sankt Moritz Gigant 2:45,93 min +0,03 s Stany Zjednoczone Bode Miller

Mistrzostwa świata juniorów[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
30. 27 stycznia 1988 Włochy Madonna di Campiglio Zjazd 1:33,15 min +2,90 s Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Kaspar Gilgenrainer
12. 28 stycznia 1988 Włochy Madonna di Campiglio Supergigant 1:35,26 min +1,69 s Stany Zjednoczone Jeremy Nobis
21. 29 stycznia 1988 Włochy Madonna di Campiglio Gigant 2:05,55 min +1,98 s Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Gregor Grilc
34. 30 stycznia 1988 Włochy Madonna di Campiglio Slalom 1:42,30 min +8,50 s Bułgaria Stefan Szałamanow
20. 30 stycznia 1988 Włochy Madonna di Campiglio Kombinacja ? ? Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Konstantin Czistiakow
10. 5 kwietnia 1989 Stany Zjednoczone Aleyska Zjazd 1:28,93 min +1,33 s Kanada Ed Podivinsky
8. 22 marca 1990 Szwajcaria Zinal Supergigant 1:24,30 min +2,11 s Norwegia Kjetil André Aamodt
11. 24 marca 1990 Szwajcaria Zinal Gigant 2:20,38 min +3,15 s Norwegia Lasse Kjus

Puchar Świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Zwycięstwa w zawodach[edytuj | edytuj kod]

  1. Włochy Alta Badia17 grudnia 1995 (gigant)
  2. Francja Valloire17 grudnia 1995 (supergigant)
  3. Francja Val d'Isère16 grudnia 1996 (supergigant)
  4. Norwegia Kvitfjell8 marca 1998 (supergigant)
  5. Austria Kitzbühel23 stycznia 1999 (zjazd)
  6. Szwajcaria Adelboden14 stycznia 2003 (gigant)
  7. Norwegia Lillehammer15 marca 2003 (gigant)
  • 7 zwycięstw (3 giganty, 3 supergiganty i 1 zjazd)

Pozostałe miejsca na podium[edytuj | edytuj kod]

  1. Stany Zjednoczone Vail17 marca 1994 (supergigant) – 3. miejsce
  2. Stany Zjednoczone Park City25 listopada 1995 (gigant) – 3. miejsce
  3. Francja Val d'Isère10 grudnia 1995 (supergigant) – 3. miejsce
  4. Austria Kitzbühel14 stycznia 1996 (kombinacja) – 2. miejsce
  5. Japonia Happo One3 marca 1996 (supergigant) – 3. miejsce
  6. Stany Zjednoczone Park City25 listopada 1996 (gigant) – 2. miejsce
  7. Stany Zjednoczone Breckenridge30 listopada 1996 (gigant) – 3. miejsce
  8. Stany Zjednoczone Beaver Creek6 grudnia 1997 (supergigant) – 3. miejsce
  9. Francja Val d'Isère14 grudnia 1997 (gigant) – 3. miejsce
  10. Niemcy Garmisch-Partenkirchen1 lutego 1998 (supergigant) – 2. miejsce
  11. Szwajcaria Crans-Montana14 marca 1998 (gigant) – 2. miejsce
  12. Słowenia Kranjska Gora5 stycznia 1999 (gigant) – 3. miejsce
  13. Austria Schladming9 stycznia 1999 (supergigant) – 3. miejsce
  14. Szwajcaria Wengen16 stycznia 1999 (zjazd) – 3. miejsce
  15. Niemcy Ofterschwang27 lutego 1999 (gigant) – 2. miejsce
  16. Szwajcaria Sankt Moritz3 lutego 2002 (gigant) – 3. miejsce
  17. Stany Zjednoczone Park City22 listopada 2003 (gigant) – 3. miejsce
  18. Stany Zjednoczone Vail6 grudnia 2003 (zjazd) – 2. miejsce
  19. Stany Zjednoczone Vail7 grudnia 2003 (supergigant) – 3. miejsce
  20. Włochy Val Gardena20 grudnia 2003 (zjazd) – 3. miejsce

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]