Stephan Eberharter

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stephan Eberharter
Stephan Eberharter
Data i miejsce urodzenia 24 marca 1969
Brixlegg, Austria
Klub WSV Zell am Ziller
Debiut w PŚ 23.11 1989, Park City (8. miejsce – gigant)
Pierwsze punkty w PŚ 23.11 1989, Park City (8. miejsce – gigant)
Pierwsze podium w PŚ 2.12 1990, Valloire
(3. miejsce – super G)
Pierwsze zwycięstwo w PŚ 14.03 1998, Crans-Montana (gigant)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Austria
Igrzyska olimpijskie
Złoto
Salt Lake City 2002 Gigant
Srebro
Nagano 1998 Gigant
Srebro
Salt Lake City 2002 Supergigant
Brąz
Salt Lake City 2002 Zjazd
Mistrzostwa świata
Złoto
Sälbach 1991 Supergigant
Złoto
Sälbach 1991 Kombinacja
Złoto
St. Moritz 2003 Supergigant
Srebro
St. Anton 2001 Supergigant
Puchar Świata
FIS Crystal Globe.svg Kryształowa Kula
2001/2002
FIS Crystal Globe.svg Kryształowa Kula
2002/2003
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
2000/2001
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
2003/2004
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1997/1998
Puchar Świata (Zjazd)
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
2001/2002
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
2002/2003
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
2003/2004
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
2000/2001
Puchar Świata (Slalom gigant)
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1998/1999
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
2001/2002
Puchar Świata (Supergigant)
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
2001/2002
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
2002/2003
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1990/1991
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1998/1999
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1997/1998
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
2003/2004

Stephan Eberharter (ur. 24 marca 1969 w Brixlegg) – austriacki narciarz alpejski, czterokrotny medalista igrzysk olimpijskich i mistrzostw świata oraz dwukrotny zdobywca Pucharu Świata.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej Stephan Eberharter pojawił się w 1987 roku, podczas mistrzostw świata juniorów w Sälen. Zajął tam siódme miejsce w slalomie gigancie, jedenaste w slalomie i dwunaste w biegu zjazdowym. W zawodach Pucharu Świata zadebiutował 23 listopada 1989 roku w Park City, zajmując ósme miejsce w gigancie. Tym samym już w swoim debiucie zdobył pierwsze pucharowe punkty. W sezonie 1989/1990 punktował jeszcze dwukrotnie, najlepszy wynik osiągając 2 grudnia 1989 roku w Mont St. Anne, gdzie był piąty w gigancie. W klasyfikacji generalnej zajął ostatecznie 32. miejsce.

Sezon 1990/1991 rozpoczął od wywalczenia pierwszego podium w zawodach PŚ: 2 grudnia 1990 roku w Valloire Austriak zajął trzecie miejsce w supergigancie. W zawodach tych lepsi byli tylko Francuz Franck Piccard i Franz Heinzer ze Szwajcarii. W kolejnych zawodach cyklu jeszcze sześciokrotnie plasował się w czołowej dziesiątce, w tym dwa razy stawał na podium: 1 marca w Lillehammer był trzeci w gigancie, a 17 marca 1991 roku w Lake Louise zajął trzecie miejsce w supergigancie. W efekcie w klasyfikacji generalnej zajął dwunaste miejsce, a w klasyfikacji supergiganta był drugi za Heinzerem. Na przełomie stycznia i lutego 1991 roku wystąpił na mistrzostwach świata w Saalbach-Hinterglemm. Zdobył tam tytuły mistrzowskie w supergigancie i kombinacji alpejskiej, nie wygrywając wcześniej żadnych zawodów Pucharu Świata. Pierwszy z tych medali zdobył pokonując o ponad pół sekundy Norwega Kjetila André Aamodta i o blisko dwie sekundy Francka Piccarda. W kombinacji po zjeździe zajmował dziewiąte miejsce, jednak w slalomie do kombinacji uzyskał najlepszy wynik i wyraźnie wyprzedził Włocha Kristiana Ghedinę i swego rodaka, Günthera Madera.

Kolejny raz na podium stanął 7 marca 1993 roku w Aspen, gdzie był drugi w supergigancie. Było to jednak jego jedyne podium w sezonie 1992/1993, który ukończył na 29. pozycji. Wystartował w kombinacji podczas mistrzostw świata w Morioce w 1993 roku, jednak nie ukończył rywalizacji. Na rozgrywanych rok wcześniej igrzyskach olimpijskich w Albertville był osiemnasty po zjeździe do kombinacji. Slalomu jednak nie ukończył i w kombinacji nie był klasyfikowany. Przez piec kolejnych lat Austriak zmagał się z kontuzjami, osiągając coraz słabsze wyniki. Po zakończeniu sezonu 1994/1995 stracił miejsce w reprezentacji Austrii. Wystąpił na mistrzostwach świata w Sierrra Nevada w 1996 roku, jednak w supergigancie został zdyskwalifikowany. W kolejnych dwóch sezonach startował w Pucharze Europy.

Do światowej czołówki powrócił w sezonie 1997/1998. Wielokrotnie plasował się w czołowej dziesiątce, w tym sześć razy stając na podium: 5 grudnia w Beaver Creek był trzeci w zjeździe, dzień później drugi w supergigancie, 14 grudnia w Val d'Isère drugi w gigancie, 10 stycznia w Schladming drugi, a dzień później trzeci w supergigancie, a 14 marca 1998 roku w Crans-Montana odniósł swoje pierwsze pucharowe zwycięstwo, wygrywając giganta. W klasyfikacji generalnej zajął trzecie miejsce za Hermannem Maierem i Andreasem Schiffererem, a w klasyfikacji supergiganta trzecie miejsce zajął za Maierem i kolejnym Austriakiem, Hansem Knaußem. Wystąpił także na igrzyskach olimpijskich w Nagano, gdzie zdobył srebrny medal w slalomie gigancie. W zawodach tych rozdzielił na podium Hermanna Maiera i Michaela von Grünigena ze Szwajcarii.

Z mistrzostw świata w Vail w 1999 roku wrócił jednak bez medalu. Był tam piąty w zjeździe oraz czwarty w supergigancie, w którym walkę o podium przegrał z Knaußem o 0,21 sekundy. W zawodach pucharowych dziewięć razy plasował się na podium, w tym trzykrotne zwyciężał: 20 listopada 1998 roku w Park City w gigancie, 27 listopada w Aspen w supergigancie oraz 27 lutego 1999 roku w Ofterschwang w gigancie. Sezon 1998/1999 zakończył na czwartym miejscu w klasyfikacji generalnej oraz drugim w klasyfikacjach giganta i supergiganta. Wśród gigancistów lepszy był tylko Michael von Grünigen, a klasyfikacji supergiganta lepszy okazał się Hermann Maier. W kolejnym sezonie osiągał nieco słabsze wyniki. Na podium plasował się sześciokrotnie, jednak ani razu nie zwyciężył. W pierwszych zawodach cyklu, 31 października 1999 roku w Tignes był trzeci w gigancie, następnie 27 listopada w Vail był drugi w zjeździe, dzień później drugi w supergigancie, 4 grudnia w Lake Louise trzeci w zjeździe, 8 stycznia w Chamonix drugi w tej samej konkurencji, a 12 lutego 2000 roku w St. Anton am Arlberg zajął trzecie miejsce w supergigancie. Dało mu to szóste miejsce w klasyfikacji generalnej, jednak w żadnej z klasyfikacji poszczególnych konkurencji nie znalazł się w najlepszej trójce.

Mistrzostwa świata w St. Anton w 2001 roku przyniosły mu kolejny medal. W supergigancie zdobył srebrny medal, plasując się o 0,08 s za Daronem Rahlvesem z USA i o 0,15 s przed Hermannem Maierem. Na tych samych mistrzostwach był też siódmy w zjeździe, tracąc do podium 0,57 s. W zawodach pucharowych osiem razy stawał na podium, odnosząc przy tym dwa zwycięstwa: 25 listopada 2000 roku w Lake Louise i 3 marca 2001 roku w Kvitfjell wygrywał bieg zjazdowy. W klasyfikacji generalnej, a także klasyfikacji zjazdu w sezonie 2000/2001 był drugi za Maierem. Największe sukcesy osiągał jednak podczas rozgrywanych rok później igrzyskach olimpijskich w Salt Lake City, gdzie w trzech startach zdobył trzy medale. Najpierw wywalczył brązowy medal w biegu zjazdowym, przegrywając tylko ze swym rodakiem Fritzem Stroblem i Lasse Kjusem z Norwegii. Następnie zajął drugie miejsce w supergigancie, rozdzielając na podium Kjetila André Aamodta i Andreasa Schifferera. Wystąpił także w gigancie, w którym zdobył złoty medal, plasując się przed Bode Millerem z USA i Lasse Kjusem. Eberharter zdominował rywalizację w Pucharze Świata, siedemnaście razy stawał na podium, w tym aż dziesięciokrotnie zwyciężał. Wygrywał supergiganta 7 grudnia w Val d'Isère, 18 stycznia w Kitzbühel i 27 stycznia w Garmisch-Partenkirchen, bieg zjazdowy 8 grudnia w Val d'Isère, 15 grudnia w Val Gardena, 12 stycznia w Wengen, 19 stycznia w Kitzbühel, 2 lutego w Sankt Moritz i 6 marca 2002 roku w Altenmarkt-Zauchensee, a 3 lutego 2002 roku w Sankt Moritz był najlepszy w gigancie. W klasyfikacji generalnej zwyciężył, gromadząc 1702 punkty i wyprzedził drugiego w klasyfikacji Aamodta o ponad 600 punktów. W tym samym sezonie zdobył także dwie Małe Kryształowe Kule za zwycięstwa w klasyfikacjach zjazdu i supergiganta, a w klasyfikacji giganta był trzeci za Francuzem Frédérikiem Covilim i Benjaminem Raichem.

Drugą w karierze Kryształową Kulę zdobył w sezonie 2002/2003, w który trzynaście razy stawał na podium. Odniósł dziewięć zwycięstw: w gigancie 27 października w Sölden, w supergigancie 1 grudnia w Lake Louise i 13 marca w Lillehammer oraz w zjeździe 30 listopada w Lake Louise, 7 grudnia w Beaver Creek, 14 grudnia w Val d'Isère, 11 stycznia w Bormio, 17 stycznia w Wengen i 22 lutego 2003 roku w Garmisch-Partenkirchen. Oprócz zwycięstwa w klasyfikacji generalnej wygrał także klasyfikacje zjazdu i supergiganta. Ostatni medal w karierze zdobył podczas mistrzostw świata w Sankt Moritz w 2003 roku, gdzie powtórzył wynik sprzed 12 lat, zdobywając złoty medal w supergigancie. Na tych samych mistrzostwach był też piąty w zjeździe, a w gigancie zajął 23. miejsce. Startował także w sezonie 2003/2004, zajmując drugie miejsce w klasyfikacji generalnej za Hermannem Maierem. Na podium znalazł się dwanaście razy, w tym cztery razy zwyciężał: 10 stycznia w Chamonix, 24 stycznia w Kitzbühel, 31 stycznia w Garmisch-Partenkirchen i 6 marca 2004 roku w Kvitfjell był najlepszy w zjeździe. Dzięki temu por raz trzeci z rzędu zdobył Małą Kryształową Kulę za zwycięstwo w klasyfikacji zjazdu, a w klasyfikacji supergiganta był trzeci za Mairerem i Rahlvesem. Zwycięstwo w Kvitfjell było ostatnim w jego karierze. Austriak miał wtedy blisko 35 lat i stał się najstarszym triumfatorem zawodów Pucharu Świata w historii[1]. Ostatni raz na podium stanął 11 marca 2004 roku w Sestriere, gdzie był trzeci w supergigancie. Był to równocześnie jego ostatni start w zawodach pucharowych.

We wrześniu 2004 roku ogłosił zakończenie kariery sportowej[2]. Prowadzi rubrykę sportową w gazecie "Kronen Zeitung", pracował także jako komentator[3]. W latach 1991 i 2002 był wybierany sportowcem roku w Austrii[4].

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Igrzyska olimpijskie Olympic rings without rims.svg[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
DNF 11 lutego 1992 Francja Albertville Kombinacja 14,58 pkt - Włochy Josef Polig
DSQ 16 lutego 1998 Japonia Nagano Supergigant 1:34,82 min - Austria Hermann Maier
2.Silver medal.svg 19 lutego 1998 Japonia Nagano Gigant 2:38,51 min +0,85 s Austria Hermann Maier
3.Bronze medal.svg 10 lutego 2002 Stany Zjednoczone Salt Lake City Zjazd 1:39,13 min +0,28 s Austria Fritz Strobl
2.Silver medal.svg 16 lutego 2002 Stany Zjednoczone Salt Lake City Supergigant 1:21,58 min +0,10 s Norwegia Kjetil André Aamodt
1.Gold medal.svg 21 lutego 2002 Stany Zjednoczone Salt Lake City Gigant 2:23,28 min - -

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
1.Gold medal.svg 23 stycznia 1991 Austria Saalbach Supergigant 1:26,73 min - -
1.Gold medal.svg 30 stycznia 1991 Austria Saalbach Kombinacja 16,28 pkt - -
17. 3 lutego 1991 Austria Saalbach Gigant 2:29,94 min +4,20 s Austria Rudolf Nierlich
DNF 8 lutego 1993 Japonia Morioka Kombinacja 34,22 pkt - Norwegia Lasse Kjus
DNF 13 lutego 1996 Hiszpania Sierra Nevada Supergigant 1:21,80 min - Norwegia Atle Skårdal
4. 2 lutego 1999 Stany Zjednoczone Vail Supergigant 1:14,53 min +0,22 s Norwegia Lasse Kjus
Austria Hermann Maier
5. 6 lutego 1999 Stany Zjednoczone Vail Zjazd 1:40,60 min +0,80 s Austria Hermann Maier
DNF 12 lutego 1999 Stany Zjednoczone Vail Gigant 2:19,31 min Norwegia Lasse Kjus
2.Silver medal.svg 31 stycznia 2001 Austria St. Anton am Arlberg Supergigant 1:21,46 min +0,08 s Stany Zjednoczone Daron Rahlves
7. 7 lutego 2001 Austria St. Anton am Arlberg Zjazd 1:38,74 min +1,09 s Austria Hannes Trinkl
1.Gold medal.svg 2 lutego 2003 Szwajcaria Sankt Moritz Supergigant 1:38,80 min - -
5. 8 lutego 2003 Szwajcaria Sankt Moritz Zjazd 1:43,54 min +1,14 s Austria Michael Walchhofer
23. 12 lutego 2003 Szwajcaria Sankt Moritz Gigant 2:45,93 min +2,03 s Stany Zjednoczone Bode Miller

Mistrzostwa świata juniorów[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
11. 21 marca 1987 Szwecja Sälen Slalom 1:50,95 min +4,04 s Włochy Roger Pramotton
7. 22 marca 1987 Szwecja Sälen Gigant 2:31,70 min +2,15 s Szwajcaria Thomas Wolf
12. 26 marca 1987 Norwegia Hemsedal Zjazd 1:25,72 min +1,25 s Szwajcaria Urs Lehmann

Puchar Świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Zwycięstwa w zawodach[edytuj | edytuj kod]

  1. Szwajcaria Crans-Montana14 marca 1998 (gigant)
  2. Stany Zjednoczone Park City20 listopada 1998 (gigant)
  3. Stany Zjednoczone Aspen27 listopada 1998 (supergigant)
  4. Niemcy Ofterschwang27 lutego 1999 (gigant)
  5. Kanada Lake Louise25 listopada 2000 (zjazd)
  6. Norwegia Kvitfjell3 marca 2001 (zjazd)
  7. Francja Val d'Isère7 grudnia 2001 (supergigant)
  8. Francja Val d'Isère8 grudnia 2001 (zjazd)
  9. Włochy Val Gardena15 grudnia 2001 (zjazd)
  10. Szwajcaria Wengen12 stycznia 2002 (zjazd)
  11. Austria Kitzbühel18 stycznia 2002 (supergigant)
  12. Austria Kitzbühel19 stycznia 2002 (zjazd)
  13. Niemcy Garmisch-Partenkirchen27 stycznia 2002 (supergigant)
  14. Szwajcaria Sankt Moritz2 lutego 2002 (zjazd)
  15. Szwajcaria Sankt Moritz3 lutego 2002 (gigant)
  16. Austria Altenmarkt6 marca 2002 (zjazd)
  17. Austria Sölden27 października 2002 (gigant)
  18. Kanada Lake Louise30 listopada 2002 (zjazd)
  19. Kanada Lake Louise1 grudnia 2002 (supergigant)
  20. Stany Zjednoczone Beaver Creek7 grudnia 2002 (zjazd)
  21. Francja Val d'Isère14 grudnia 2002 (zjazd)
  22. Włochy Bormio11 stycznia 2003 (zjazd)
  23. Szwajcaria Wengen17 stycznia 2003 (zjazd)
  24. Niemcy Garmisch-Partenkirchen22 lutego 2003 (zjazd)
  25. Norwegia Kvitfjell13 marca 2003 (supergigant)
  26. Francja Chamonix10 stycznia 2004 (zjazd)
  27. Austria Kitzbühel24 stycznia 2004 (zjazd)
  28. Niemcy Garmisch-Partenkirchen31 stycznia 2004 (zjazd)
  29. Norwegia Kvitfjell6 marca 2004 (zjazd)

Pozostałe miejsca na podium[edytuj | edytuj kod]

  1. Francja Valloire2 grudnia 1990 (supergigant) – 3. miejsce
  2. Norwegia Lillehammer1 marca 1991 (gigant) – 3. miejsce
  3. Kanada Lake Louise17 marca 1991 (supergigant) – 3. miejsce
  4. Stany Zjednoczone Aspen7 marca 1993 (supergigant) – 2. miejsce
  5. Stany Zjednoczone Beaver Creek5 grudnia 1997 (zjazd) – 3. miejsce
  6. Stany Zjednoczone Beaver Creek6 grudnia 1997 (supergigant) – 2. miejsce
  7. Francja Val d'Isère14 grudnia 1997 (gigant) – 2. miejsce
  8. Austria Schladming10 stycznia 1998 (supergigant) – 2. miejsce
  9. Austria Schladming11 stycznia 1998 (supergigant) – 3. miejsce
  10. Austria Sölden25 października 1998 (gigant) – 2. miejsce
  11. Francja Val d'Isère13 grudnia 1998 (supergigant) – 2. miejsce
  12. Włochy Bormio29 grudnia 1998 (zjazd) – 3. miejsce
  13. Norwegia Kvitfjell5 marca 1999 (zjazd) – 2. miejsce
  14. Norwegia Kvitfjell6 marca 1999 (zjazd) – 3. miejsce
  15. Norwegia Kvitfjell7 marca 1999 (supergigant) – 2. miejsce
  16. Francja Tignes31 października 1999 (gigant) – 3. miejsce
  17. Stany Zjednoczone Vail27 listopada 1999 (zjazd) – 2. miejsce
  18. Stany Zjednoczone Vail28 listopada 1999 (supergigant) – 2. miejsce
  19. Kanada Lake Louise4 grudnia 1999 (zjazd) – 3. miejsce
  20. Francja Chamonix8 stycznia 2000 (zjazd) – 2. miejsce
  21. Austria St. Anton am Arlberg12 lutego 2000 (supergigant) – 3. miejsce
  22. Austria Sölden29 października 2000 (gigant) – 2. miejsce
  23. Stany Zjednoczone Vail2 grudnia 2000 (zjazd) – 3. miejsce
  24. Francja Val d'Isère9 grudnia 2000 (zjazd) – 2. miejsce
  25. Austria Kitzbühel20 stycznia 2001 (zjazd) – 3. miejsce
  26. Norwegia Kvitfjell4 marca 2001 (supergigant) – 3. miejsce
  27. Szwecja Åre8 marca 2001 (zjazd) – 2. miejsce
  28. Austria Sölden28 października 2001 (gigant) – 2. miejsce
  29. Francja Val d'Isère9 grudnia 2001 (gigant) – 3. miejsce
  30. Włochy Bormio28 grudnia 2001 (zjazd) – 3. miejsce
  31. Włochy Bormio29 grudnia 2001 (zjazd) – 3. miejsce
  32. Niemcy Garmisch-Partenkirchen26 stycznia 2002 (supergigant) – 3. miejsce
  33. Norwegia Kvitfjell3 marca 2002 (supergigant) – 3. miejsce
  34. Austria Altenmarkt-Zauchensee10 marca 2002 (gigant) – 3. miejsce
  35. Szwajcaria Wengen18 stycznia 2003 (zjazd) – 3. miejsce
  36. Austria Kitzbühel27 stycznia 2003 (supergigant) – 3. miejsce
  37. Niemcy Garmisch-Partenkirchen23 lutego 2003 (supergigant) – 2. miejsce
  38. Norwegia Lillehammer12 marca 2003 (zjazd) – 2. miejsce
  39. Kanada Lake Louise30 listopada 2003 (supergigant) – 3. miejsce
  40. Stany Zjednoczone Vail5 grudnia 2003 (zjazd) – 2. miejsce
  41. Włochy Val Gardena19 grudnia 2003 (supergigant) – 2. miejsce
  42. Austria Kitzbühel22 stycznia 2004 (zjazd) – 2. miejsce
  43. Niemcy Garmisch-Partenkirchen30 stycznia 2004 (zjazd) – 3. miejsce
  44. Austria St. Anton am Arlberg14 lutego 2004 (zjazd) – 2. miejsce
  45. Włochy Sestriere10 marca 2004 (zjazd) – 3. miejsce
  46. Włochy Sestriere11 marca 2004 (supergigant) – 2. miejsce

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]