Hełm turniejowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Hełm turniejowy – typ zamkniętego hełmu rycerskiego (niem. Stechhelm), część zbroi płytowej, używany wyłącznie w turniejach. Pojawił się na przełomie XIV i XV w. na zachodzie Europy. Charakteryzował się wyjątkową zamkniętą konstrukcją, mającą minimalizować możliwość odniesienia poważnych obrażeń w starciach turniejowych, ale uniemożliwiający stosowanie go na normalnym polu bitwy, głównie ze względu na ograniczone pole widzenia[1]. Charakterystyczna jest również wyraźna pionowa grań z przodu, umożliwiająca ześlizgiwanie się kopii przeciwnika. Najpopularniejsze hełmy turniejowe to tzw. "żabie pyski". Znany m.in. z grafik Albrechta Dürera. W heraldyce stosowany najczęściej w herbach mieszczańskich.

Przypisy

  1. Włodzimierz Kwaśniewicz 1000 słów o broni białej i uzbrojeniu ochronnym, wyd. 1981, s. 60