He Long

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Spacer.gif To jest biografia osoby noszącej chińskie nazwisko He.
He Long
He Long
Nazwisko chińskie
Pismo uproszczone 贺龙
Pismo tradycyjne 賀龍
Hanyu pinyin Hè Lóng
Wade-Giles Ho Lung

He Long (ur. 22 marca 1896, zm. 8 czerwca 1969) – chiński wojskowy, marszałek ChRL.

Urodził się w Sangzhi w prowincji Hunan[1] w wiejskiej rodzinie. Nie otrzymał żadnego wykształcenia. W młodości działał w tajnej antymandżurskiej organizacji Gelaohui i aktywnie uczestniczył w ruchu republikańskim[2]. Po rewolucji Xinhai stanął na czele szajki przemytników soli, dowodził także chłopską partyzantką walczącą z dyktaturą Yuan Shikaia, lokalnymi militarystami i skorumpowanymi urzędnikami[3]. W marcu 1916 roku wraz ze swoimi ludźmi napadł na urząd podatkowy; zamordowali zarządcę, ukradli broń, a zrabowane pieniądze i inne dobra rozdali okolicznym wieśniakom[4].

Na początku lat 20. przeszedł na stronę Kuomintangu i wstąpił do wojska[5]. Dowodził jednym z oddziałów Narodowej Armii Rewolucyjnej w trakcie ekspedycji północnej[6]. W 1927 roku wstąpił do Komunistycznej Partii Chin[7].

Po rozłamie między KMT a KPCh dowodził wojskami komunistycznymi podczas powstania w Nanchangu w sierpniu 1927 roku, a po jego upadku stał na czele partyzantki działającej na pograniczu Hunanu i Hubei[8]. Na kontrolowanym przez siebie wówczas obszarze występował przeciwko paleniu opium, tępił również hazard[9]. Podczas Długiego Marszu prowadził na północ armię z frontu Hunan-Guizhou-Hubei-Syczuan[10]. Odegrał istotną rolę podczas wojny chińsko-japońskiej z lat 1937-1945, walcząc w regionie Shanxi-Ningxia-Gansu[11]. Dowodził także siłami komunistycznymi podczas wojny domowej w latach 1946-1950.

W 1945 wszedł w skład KC KPCh, od 1956 należał także do Biura Politycznego[12]. Po utworzeniu Chińskiej Republiki Ludowej piastował urząd wicepremiera (w l. 1954-1966)[13] i stał na czele Państwowej Komisji Kultury Fizycznej i Sportu[14]. W 1955 roku został mianowany jednym z 10 marszałków ChRL[15]. W okresie rewolucji kulturalnej oskarżony o działanie na szkodę państwa, Partii oraz planowanie zamachu stanu[16], szykanowany z inspiracji Kang Shenga. Osadzony w areszcie i pozbawiony opieki lekarskiej zmarł w wyniku nieleczonej cukrzycy[17] i tortur z rąk czerwonogwardzistów. W 1980 roku został pośmiertnie zrehabilitowany[18].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Xiaorong Han: Chinese Discourses on the Peasant, 1900-1949. Albany: SUNY Press, 2005, s. 124. ISBN 0-7914-6319-2.
  2. Lee Khoon Choy: Pioneers of Modern China: Understanding the Inscrutable Chinese. Singapore: World Scientific, 2005, s. 151. ISBN 981-256-464-0.
  3. Robert P. Weller, Scott E. Guggenheim: Power and Protest in the Countryside: Studies of Rural Unrest in Asia, Europe, and Latin America. Durham: Duke University Press, 1989, s. 141. ISBN 0-8223-0483-X.
  4. Graham Seal: Outlaw Heroes in Myth and History. London: Anthem Press, 2011, s. 106. ISBN 978-0-85728-792-2.
  5. John Colling: The Spirit of Yenan: A Wartime Chapter of Sino-American Friendship. Hong Kong: API Press, 1991, s. 43. ISBN 92-63-08018-6.
  6. Edward E. Rice: Mao's Way. Berkeley: University of California Press, 1974, s. 520. ISBN 978-0-520-02623-0.
  7. Alfred K. Ho: China's Reforms and Reformers. Westport, Connecticut: Greenwood Publishing Group, 2004, s. 64. ISBN 0-275-96080-3.
  8. Larry M. Wortzel: Dictionary of Contemporary Chinese Military History. Westport, Connecticut: ABC-CLIO, 1999, s. 110. ISBN 0-313-29337-6.
  9. Jonathan Fenby: Chiny : upadek i narodziny wielkiej potęgi. Kraków: Wydawnictwo Znak, 2009, s. 321. ISBN 978-83-240-1259-6.
  10. Encyklopedia historyczna świata. T. X. Kraków: Agencja Publicystyczno-Wydawnicza Opres, 2002, s. 134. ISBN 83-85909-72-9.
  11. Larry M. Wortzel, Robin D. S. Higham: Dictionary of Contemporary Chinese Military History. Westport, Connecticut: ABC-CLIO, 1999, s. 292. ISBN 978-0-313-29337-5.
  12. Jerzy Bayer, Waldemar Dziak: Mao. Zwycięstwa, nadzieje, klęski. Warszawa: TRIO, 2007, s. 285. ISBN 978837436-100-2.
  13. Bo Zhiyue: China's Elite Politics: Political Transition and Power Balancing. Singapore: World Scientific, 2004, s. 59. ISBN 978-981-270-041-4.
  14. Paul Close, David Askew, Xu Xin: The Beijing Olympiad: The Political Economy of a Sporting Mega-Event. New York: Routledge, 2007, s. 149. ISBN 978-0-415-35701-2.
  15. Henry Yuhuai He: Dictionary of the Political Thought of the People's Republic of China. Armonk, New York: M.E. Sharpe, 2001, s. 409. ISBN 0-7656-0569-4.
  16. Jonathan Fenby: Chiny : upadek i narodziny wielkiej potęgi. Kraków: Wydawnictwo Znak, 2009, s. 608. ISBN 978-83-240-1259-6.
  17. Jonathan Fenby: Chiny : upadek i narodziny wielkiej potęgi. Kraków: Wydawnictwo Znak, 2009, s. 627. ISBN 978-83-240-1259-6.
  18. Kwok-sing Li: A Glossary of Political Terms of the People's Republic of China. Hong Kong: Chinese University Press, 1995, s. 77. ISBN 962-201-615-4.