Herulowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mapa Skandynawii według opisu Jordanesa, z oznaczoną hipotetyczną ojczyzną Herulów w szwedzkiej Smalandii.
Zapinki herulskie ze stanowisk grupy olsztyńskiej z Kosewa i Tumian (VI-VII w.)
Wykopaliska archeologiczne w osadzie herulskiej w Ulowie w 2008 r.

Herulowielud wschodniogermański wywodzący się z terenów południowej Szwecji.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W nieznanych okolicznościach nastąpił podział plemienia (na dwie grupy – wschodnią i zachodnią), którego część (ok. poł. III wieku n.e.) powędrowała (a raczej popłynęła) na zachód (nad dolnym Renem już w III wieku), a część ruszyła w ślad za Gotami, zatrzymując się na jakiś czas w okolicach ujścia Wisły. W połowie III wieku Herulowie pojawili się na stepach nad Morzem Czarnym, i dotarli nad Morze Azowskie, skąd organizowali łupieżcze wyprawy (po części morskie) na nabrzeżne miasta. W 267 roku napadli Półwysep Bałkański, docierając aż do Sparty. W 269 roku zostali pobici wraz z Gotami przez cesarza Klaudiusza w bitwie pod Naissus (Nisz w Serbii). Około połowy IV wieku dostali się pod panowanie Ostrogotów, których z kolei ujarzmili Hunowie. Około 405 roku przeszli wraz z Hunami w rejon dorzecza środkowego Dunaju. Po upadku potęgi Hunów, ok. 455 roku Herulowie utworzyli własne państewko na terenie południowych Moraw. Poczęli niepokoić najazdami Noricum i Pannonię i podbijać sąsiadów, m.in. Longobardów, Burów i innych, zmuszając ich do składania trybutu. Około 501 roku rozpoczęli kolejne najazdy na sąsiadów, tym razem wraz z Ostrogotami. W początkach VI wieku wdali się w konflikt z Longobardami, którzy zajmowali w tym czasie siedziby w Kotlinie Czeskiej. Longobardowie około 508 rozbili ich niemal doszczętnie, zabijając w bitwie herulskiego władcę Rodulfa[1]. Część Herulów osiedliła się wówczas w Dacji i z czasem została wchłonięta przez Longobardów.

Natomiast inna grupa Herulów około roku 512 udała się w wędrówkę na północ, aby dotrzeć do swoich dawnych stron rodzinnych (możliwe, że do Skandynawii, do Gothiskandzy na terenie północnej Polski lub do Prus, gdzie znajdują się stanowiska germańskiej kultury archeologicznej, tzw. grupy olsztyńskiej), przechodząc m.in. przez opustoszałe tereny współczesnej Polski, które jeszcze nie były zasiedlone przez Słowian.

Wielu z nich służyło jako najemnicy w armii rzymskiej. Herulem prawdopodobnie był Odoaker, który usunął z tronu ostatniego cesarza Zachodu, Romulusa Augustulusa, i stworzył w Italii królestwo, zniszczone potem najazdem Ostrogotów.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Starożytni kronikarze opisywali Herulów jako bardzo silnych, bitnych i nieustraszonych, ale też okrutnych wojowników. W porównaniu z innymi ludami germańskimi posiadali prymitywniejszą kulturę. Według relacji Prokopiusza mieszkali od zamierzchłych czasów za Dunajem, wierzyli w wielu bogów, których zjednywali krwawymi ofiarami z ludzi. Osoby w podeszłym wieku lub chore musiały prosić krewnych o zakończenie ich życia. Nieszczęśnika kładziono na stosie, a następnie jeden ze współplemieńców zadawał mu cios nożem. Po kremacji szczątki grzebano. Od małżonki zmarłego oczekiwano, że odbierze sobie życie przy grobie męża.[2]

Archeologia[edytuj | edytuj kod]

Z Herulami utożsamia się odkrycia archeologiczne tzw. grupy olsztyńskiej (dawniej germańska grupa mazurska) na Pojezierzu Olsztyńskim oraz odkrycia z Ulowa na Roztoczu[3].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Robert Kasperski, Kilka uwag o dwóch opowieściach o zwycięstwie Longobardów nad Herulami (Paweł Diakon, „Historia Langobardorum”, I, 20 i Prokopiusz z Cezarei, „De Bellis”, VI, 14), "Studia Źródłoznawcze. Commentationes", LV, 2017, s. 11-25, 2017.
  2. Prokopiusz z Cezarei, Historia wojen VI/14:1nn, t. 2, Wojny z Gotami. Z języka greckiego przełożył, wstępem poprzedził, komentarzem opatrzył Dariusz Brodka, Kraków 2015. ​ISBN 978-83-62261-91-8​.
  3. Andrzej Kokowski Starożytna Polska. Od trzeciego stulecia przed narodzeniem Chrystusa do schyłku starożytności, Trio 2005, s. 517-519