Odoaker

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Odoaker
ilustracja
Król Italii
Okres panowania od 476
do 493
Poprzednik Romulus Augustulus
Następca Teodoryk Wielki
Dane biograficzne
Data urodzenia 435
Data śmierci 493
Ojciec Edicon

Odoaker nazywany także Odoacer (ok. 433493) – wódz germański, prawdopodobnie z plemienia Herulów lub Skirów[1].

Solid Odoakra, wybity w dowód uznania zwierzchności Zenona

Kariera w rzymskiej armii[edytuj]

Odoaker był synem księcia Skirów Edicona. W młodości został oficerem w świcie Attyli. Później był pretorianinem w służbie cesarstwa zachodniorzymskiego i doszedł do najwyższych stopni wojskowych – magister militum.

Przejęcie władzy[edytuj]

Zakres geograficzny władzy Odoakra w r. 480.
 Zobacz też: Państwo Odoakra.

Stanął na czele spisku wojska i 23 sierpnia 476 został obwołany królem barbarzyńskich oddziałów zbrojnych w Italii. 4 września 476 zdetronizował ostatniego cesarza zachodniorzymskiego Romulusa Augustulusa i wygnał go do dzisiejszego Neapolu (do willi Castellum Lucullanum). W 480 odesłał insygnia cesarskie do Konstantynopola, cesarzowi Zenonowi na znak, że czuje się zależny od władzy cesarzy wschodniorzymskich. W zamian zażądał przyznania mu tytułu patrycjusza. Cesarz Zenon odpowiedział, że Odoaker musi przedłożyć swoje żądania byłemu cesarzowi Juliuszowi Neposowi i przywrócić mu tron cesarstwa zachodniorzymskiego. W liście Zenon zwracał się do Odoakra tytułując go patrycjuszem, tak więc Odoaker uznał, że osiągnął swój cel, czyli podstawę do formalnego sprawowania władzy w Italii jako reprezentant cesarzy wschodniorzymskich. Dla podkreślenia tej sytuacji wybijał na podległym sobie terytorium monety z wizerunkami cesarzy wschodniorzymskich, a nawet przebywającego w Dalmacji cesarza Neposa. Odoaker zachował rzymską armię i administrację. Po śmierci Neposa (480) włączył Dalmację do rządzonego przez siebie państwa. Następnie zdobył Sycylię pokonując Wandalów.

Upadek[edytuj]

Kolejne sukcesy Odoakra w walce z plemionami Rugiów, gdy w 487 podbił zajmowane przez nich Noricum, zaniepokoiły cesarza Zenona, który wykorzystując jako pretekst skargę syna zabitego przez Odoakra króla Rugiów zachęcił króla Ostrogotów Teodoryka do zaatakowania Italii. 28 sierpnia 489[2] wojska Odoakra przegrały bitwę nad rzeką Isonzo, w wyniku czego Teodoryk opanował północną Italię. Odoaker bronił się jeszcze do marca 493 w dobrze ufortyfikowanej Rawennie. W wyniku zawartego ostatecznie porozumienia obaj wodzowie mieli sprawować władzę wspólnie. Po kilku dniach Odoaker został jednak razem z żoną, bratem Onuflem i synem Telą zamordowany przez swego rywala podczas uroczystej uczty.

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

Źródła historyczne
  • Paweł Diakon: Historia rzymska. Historia Longobardów. Tłumaczenie i komentarz Ignacy Lewandowski. Warszawa: Instytut Wydawniczy "Pax", 1995. ISBN 83-21114520.
  • Jordanes: Kasjodor i Jordanes. Historia gocka czyli Scytyjska Europa. Edward Zwolski. Lublin: Wydawnictwo Towarzystwa Naukowego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, 1984.
  • Eugipiusz: Żywot św. Seweryna. Reguła. Przełożył i opracował ks. Kazimierz Obrycki. Tyniec-Kraków: Wydawnictwo Benedyktynów, 1996, seria: Źródła monastyczne nr 13. ISBN 83-85433-36-8.
  • Przełożyła i opracowała Lidia Winniczuk. Excerpta Valesiana (Anonymus Valesianus). „Meander”, s. 163–172 i 327–337, 1962. 
Opracowania