Ignacy Borkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ignacy Borkowski
Ignacy Burek
Wicek, Długi, Wysoki
pułkownik MO pułkownik MO
Data i miejsce urodzenia 17 czerwca 1907
Mińsk Mazowiecki
Data i miejsce śmierci 20 sierpnia 1970
Warszawa
Przebieg służby
Formacja Druga Republika Hiszpańska Brygady Międzynarodowe
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Partyzantka radziecka
Polska Armia Ludowa
Palemka MO.svg Milicja Obywatelska
Odznaka ORMO.jpg Ochotnicza Rezerwa Milicji Obywatelskiej
Jednostki Brygada im. Jarosława Dąbrowskiego;
Oddział im. Tadeusza Kościuszki;
1 Brygada AL im. Ziemi Lubelskiej
Stanowiska dowódca batalionu partyzanckiego
dowódca brygady partyzanckiej
Inspektor Generalny ORMO
Główne wojny i bitwy Hiszpańska wojna domowa

II wojna światowa

Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Order Krzyża Grunwaldu III klasy Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Partyzancki Medal „Za waszą wolność i naszą” Medal Zwycięstwa i Wolności 1945
Grób Ignacego Borkowskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Ignacy Borkowski (wcześniej Ignacy Burek) pseud. Wicek, Długi, Wysoki (ur. 17 czerwca 1907 w Mińsku Mazowieckim, zm. 20 sierpnia 1970 w Warszawie) – polski działacz komunistyczny, oficer Armii Ludowej (AL), pułkownik Milicji Obywatelskiej (MO), główny inspektor ORMO.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Józefa i Józefy[1]. Po ukończeniu szkoły elementarnej pracował jako uczeń ślusarski w fabryce metalowej K. Rudzki i S-ka w Mińsku Mazowieckim. Wkrótce wstąpił do sekcji młodzieżowej Związku Zawodowego Robotników Przemysłu Budowlanego w Polsce. Był współorganizatorem strajku młodocianych w fabryce, za co w 1927 zwolniono go z pracy. Wstąpił do KZMP. Przez rok pracował dorywczo przy wyrobie obuwia u miejscowych chałupników. W 1928 powołano go do wojska; służył w 2 pułku saperów kolejowych w Jabłonnie koło Warszawy, ukończył szkołę podoficerską. Po zwolnieniu w 1930 pracował dorywczo na kolei, a później przy wyrobie obuwia. W 1933 wstąpił do KPP. Uczestniczył w organizowaniu strajków i demonstracji, m.in. w strajku szewców-chałupników w Mińsku Mazowieckim. Na polecenie partii w 1937 wyjechał do Hiszpanii, gdzie walczył jako dowódca plutonu, później kompanii ckm w batalionie im. J. Dąbrowskiego. W czasie walk nad Ebro został ranny. Był członkiem KPH. Po zakończeniu wojny internowany 1939–1941 we Francji.

W styczniu 1941 wyjechał do ZSRR i przez pewien czas przebywał na kuracji w sanatorium. Po napaści Niemiec na ZSRR w czerwcu 1941 przydzielono go do grupy wywiadowczej działającej na tyłach wroga. Następnie został skierowany na kurs do Międzynarodowej Szkoły Partyjnej przy Komitecie Wykonawczym Kominternu w Kusznarenkowie (Baszkiria). Jesienią 1943 został zrzucony w okolice Pińska, gdzie formował się oddział im. T. Kościuszki przy Pińskiej Brygadzie Partyzanckiej. W styczniu 1944 wraz z oddziałem dowodzonym przez Leona Kasmana przybył na Lubelszczyznę w rejon Lasów Parczewskich. Tu oddział podzielono na dwie grupy: dowódcą jednej został "Wicek" i wraz z nią przeszedł na teren południowej Lubelszczyzny (Okręg AL nr 5). Działając od lutego 1944 w składzie 1 Brygady AL im. Ziemi Lubelskiej, oddział Borkowskiego przeprowadził szereg akcji i stoczył kilka potyczek z okupantem na terenie powiatu kraśnickiego, krasnostawskiego i puławskiego. 5 marca 1944 urządził zasadzkę na niemiecki oddział łączności w rejonie Zofianki (pow. Janów Lubelski), w której zabito 10 Niemców i zdobyto broń. 29 i 30 kwietnia spalił mosty we wsiach Krzemień i Dzwola. W kwietniu wykoleił pociąg z wojskiem niemieckim na odcinku KraśnikSzastarka. 7 maja stoczył walkę pod Zdziarami, w której zginęło ok. 29 hitlerowców. W maju 1944 został dowódcą 1 Brygady AL im. Ziemi Lubelskiej. Kierował walką oddziałów brygady podczas największej bitwy partyzanckiej w Lasach Lipskich, Janowskich i w Puszczy Solskiej 9–25 czerwca 1944. Jako dowódca brygady uczestniczył w jej walkach aż do wyzwolenia Lubelszczyzny. W tym czasie zaczął używać nazwiska Borkowski.

Po wyzwoleniu był kolejno komendantem wojewódzkim MO w stopniu pułkownika w Lublinie (do lutego 1945), w Łodzi (do 1946) i Gdańsku (do 1948). Jednocześnie wchodził w skład egzekutywy Komitetów Wojewódzkich PPR w tych miastach. W 1948 został komendantem MO m.st. Warszawy. Był również członkiem egzekutywy Komitetu Warszawskiego PZPR. Jako delegat z Łodzi uczestniczył w I Zjeździe PPR 6–13 grudnia 1945. Od 1951 pracował w Komendzie Głównej MO jako inspektor główny ORMO. Wchodził też w skład KZ i egzekutywy POP przy KG MO. W 1961 przeszedł na rentę dla zasłużonych.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Po wojnie poślubił młodszą od siebie Leonardę Genowefę z domu Stefańską (ur. 16 kwietnia 1922, zm. 03 stycznia 2014), byłą sanitariuszkę GL i AL pseudonim Heniek. Walczyła razem z nim w 1 Brygadzie AL im. Ziemi Lubelskiej, na Porytowym Wzgórzu została ranna w kolano[2]. Para spoczywa na wojskowych Powązkach[3].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

i inne

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Katalog Biura Lustracyjnego IPN. Instytut Pamięci Narodowej. [dostęp 2019-02-07].
  2. St. Supruniuk, Z Polesia do Warszawy, str. 119
  3. Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze, www.cmentarzekomunalne.com.pl [dostęp 2018-04-05] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Edward Gronczewski, Walczyli o Polskę Ludową, Warszawa 1982.
  • Słownik biograficzny działaczy polskiego ruchu robotniczego, t. 1, Warszawa 1978