Inn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Inn
Ilustracja
Mapa rzeki Inn (zaznaczonej na pomarańczowo)
Kontynent

Europa

Państwo

 Szwajcaria
 Austria
 Niemcy

Rzeka
Długość 517 km
Powierzchnia zlewni

25,7 tys. km²

Średni przepływ

738 m³/s przy ujściu

Źródło
Miejsce Lägh dal Lunghin(ang.)
Wysokość

2484 m n.p.m.

Współrzędne

46°24′50″N 9°40′00″E/46,413889 9,666667

Ujście
Recypient

Dunaj

Miejsce w Pasawie
Wysokość

291 m n.p.m.

Współrzędne

48°34′25″N 13°28′41″E/48,573611 13,478056

Położenie na mapie Europy
Mapa konturowa Europy, na dole nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „źródło”, natomiast blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „ujście”

Inn[1][2][3] (łac. Aenus[4], wł. Eno[5], retorom. En i[6]) – rzeka w Szwajcarii, Austrii i Niemczech, prawy alpejski dopływ Dunaju (łączy się z nim w Pasawie).

Źródła Innu znajdują się w południowo-zachodniej części Alp Retyckich, niedaleko przełęczy Malojapass w szwajcarskiej Gryzonii[7][8][9]. Tworzy przełom przez Północne Alpy Wapienne. Na rzece zlokalizowano kilka hydroelektrowni, jest żeglowna od ujścia dopływu – rzeki Salzach. Wzdłuż biegu rzeki znajduje się kilka jezior, m.in. szwajcarskie Lej da San Murezzan, Lej da Silvaplauna, Silsersee, Lej da Champfer.

Główne dopływy: Sill, Salzach, Ziller, Mangfall.

Inn w dolinie Engadin (Scuol, Szwajcaria)

Miasta nad Innem:

Pogłębiarka na rzece w Langkampfen

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Endonim niemiecki za Głównym Urzędem Geodezji i Kartografii: Nazewnictwo geograficzne świata. Zeszyt 12. Europa, Część II, ss. 22, 153 i 198; Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej przy Głównym Geodecie Kraju, Warszawa, 2010. [dostęp 2017-03-01].
  2. Główny Urząd Geodezji i Kartografii nie podaje polskiego egzonimu: Urzędowy wykaz polskich nazw geograficznych świata, ss. 7—8, 208—209, 289; Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej przy Głównym Geodecie Kraju, Warszawa, 2013. [dostęp 2017-03-01].
  3. Główny Urząd Geodezji i Kartografii: Urzędowy wykaz polskich nazw geograficznych świata, Przedmowa, s. XVIII; Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej przy Głównym Geodecie Kraju, Warszawa, 2013. [dostęp 2017-03-01].

    Niewymienienie danego obiektu jest jednoznaczne ze stwierdzeniem, że Komisja nie zaleca dla niego polskiej nazwy, nawet jeżeli taka spotykana jest w niektórych publikacjach.

  4. Encyclopædia Britannica: Inn River. [dostęp 2017-03-01].
  5. Endonim włoski za Głównym Urzędem Geodezji i Kartografii: Nazewnictwo geograficzne świata. Zeszyt 12. Europa, Część II, s. 198; Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej przy Głównym Geodecie Kraju, Warszawa, 2010. [dostęp 2017-03-01].
  6. Endonim retoromański za Głównym Urzędem Geodezji i Kartografii: Nazewnictwo geograficzne świata. Zeszyt 12. Europa, Część II, s. 198; Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej przy Głównym Geodecie Kraju, Warszawa, 2010. [dostęp 2017-03-01].
  7. Inn, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2017-03-01].
  8. Encyclopædia Britannica podaje, że Inn bierze swój początek z jeziora Lägh dal Lunghin w pasmie Albula-Alpen: Inn River. [dostęp 2017-03-01].
  9. Na mapie szwajcarskiego Bundesamt für Landestopografie Inn (jako En) bierze swój początek na zboczu między przełęczą Pass Lunghin a jeziorem Lägh dal Lunghin: Karten der Schweiz – Schweizerische Eidgenossenschaft – map.geo.admin.ch. [dostęp 2017-03-15].