Inn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy rzeki. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Inn
Ilustracja
Mapa rzeki Inn (zaznaczonej na pomarańczowo)
Kontynent Europa
Państwo  Szwajcaria
 Austria
 Niemcy
Rzeka
Długość 517 km
Powierzchnia zlewni 25,7 tys. km²
Średni przepływ 738 m³/s przy ujściu
Źródło
Miejsce Lägh dal Lunghin
Wysokość 2484 m n.p.m.
Współrzędne 46°24′50″N 9°40′00″E/46,413889 9,666667
Ujście
Recypient Dunaj
Miejsce w Pasawie
Wysokość 291 m n.p.m.
Współrzędne 48°34′25″N 13°28′41″E/48,573611 13,478056
Położenie na mapie Europy
Mapa lokalizacyjna Europy
źródło
źródło
ujście
ujście

Inn[1][2][3] (łac. Aenus[4], wł. Eno[5], retorom. En i[6]) – rzeka w Szwajcarii, Austrii i Niemczech, prawy alpejski dopływ Dunaju (łączy się z nim w Pasawie).

Źródła Innu znajdują się w południowo-zachodniej części Alp Retyckich, niedaleko przełęczy Malojapass w szwajcarskiej Gryzonii[7][8][9]. Tworzy przełom przez Północne Alpy Wapienne. Na rzece zlokalizowano kilka hydroelektrowni, jest żeglowna od ujścia dopływu – rzeki Salzach. Wzdłuż biegu rzeki znajduje się kilka jezior, m.in. szwajcarskie Lej da San Murezzan, Lej da Silvaplauna, Silsersee, Lej da Champfer.

Główne dopływy: Sill, Salzach, Ziller, Mangfall.

Inn w dolinie Engadin (Scuol, Szwajcaria)

Miasta nad Innem:

Pogłębiarka na rzece w Langkampfen

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Endonim niemiecki za Głównym Urzędem Geodezji i Kartografii: Nazewnictwo geograficzne świata. Zeszyt 12. Europa, Część II, ss. 22, 153 i 198; Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej przy Głównym Geodecie Kraju, Warszawa, 2010. [dostęp 2017-03-01].
  2. Główny Urząd Geodezji i Kartografii nie podaje polskiego egzonimu: Urzędowy wykaz polskich nazw geograficznych świata, ss. 7—8, 208—209, 289; Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej przy Głównym Geodecie Kraju, Warszawa, 2013. [dostęp 2017-03-01].
  3. Główny Urząd Geodezji i Kartografii: Urzędowy wykaz polskich nazw geograficznych świata, Przedmowa, s. XVIII; Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej przy Głównym Geodecie Kraju, Warszawa, 2013. [dostęp 2017-03-01].
    Quote-alpha.png
    Niewymienienie danego obiektu jest jednoznaczne ze stwierdzeniem, że Komisja nie zaleca dla niego polskiej nazwy, nawet jeżeli taka spotykana jest w niektórych publikacjach.
  4. Encyclopædia Britannica: Inn River. [dostęp 2017-03-01].
  5. Endonim włoski za Głównym Urzędem Geodezji i Kartografii: Nazewnictwo geograficzne świata. Zeszyt 12. Europa, Część II, s. 198; Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej przy Głównym Geodecie Kraju, Warszawa, 2010. [dostęp 2017-03-01].
  6. Endonim retoromański za Głównym Urzędem Geodezji i Kartografii: Nazewnictwo geograficzne świata. Zeszyt 12. Europa, Część II, s. 198; Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej przy Głównym Geodecie Kraju, Warszawa, 2010. [dostęp 2017-03-01].
  7. Według Encyklopedii PWN źródła Innu znajdują się w masywie Berninagruppe: Encyklopedia PWN; Geografia; Inn. [dostęp 2017-03-01].
  8. Encyclopædia Britannica podaje, że Inn bierze swój początek z jeziora Lägh dal Lunghin w pasmie Albula-Alpen: Inn River. [dostęp 2017-03-01].
  9. Na mapie szwajcarskiego Bundesamt für Landestopografie Inn (jako En) bierze swój początek na zboczu między przełęczą Pass Lunghin a jeziorem Lägh dal Lunghin: Karten der Schweiz - Schweizerische Eidgenossenschaft - map.geo.admin.ch. [dostęp 2017-03-15].