Ippolito Antonio Vincenti Mareri

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ippolito Antonio Vincenti Mareri
kardynał biskup
Data i miejsce urodzenia 20 stycznia 1738
Rieti
Data i miejsce śmierci 21 marca 1811
Paryż
biskup Sabiny
Okres sprawowania 1808–1811
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 19 marca 1785
Sakra biskupia 8 maja 1785
Kreacja kardynalska 21 lutego 1794
Pius VI
Kościół tytularny SS. Nereo e Achilleo
diecezja Sabina-Poggio Mirteto
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 8 maja 1785
Konsekrator Henryk Benedykt Stuart
Współkonsekratorzy Girolamo Volpi
Pier Luigi Galletti

Ippolito Antonio Vincenti Mareri (ur. 20 stycznia 1738 w Rieti, zm. 21 marca 1811 w Paryżu) – włoski kardynał.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 20 stycznia 1738 roku, jako jedno z pięciorga dzieci Cinzia Francesca Vincenti Gentili Mareriego i Cateriny Razzy di Sermoneta[1]. Początkowo pobierał nauki w rodzinnej miejscowości, a następnie udał się do Rzymu, gdzie studiował na La Sapienzy, gdzie uzyskał doktorat utroque iure[1]. Powrócił do Rieti, gdzie został klerykiem, a następie został mianowany audytorem nuncjatury w Hiszpanii[1]. Był zmuszony zmagać się z represjami wobec zakonu jezuitów, zarządzonych przez króla Karola III[1]. Funkcję w Hiszpanii pełnił do 1775 roku, kiedy to powrócił do Rzymu i został referendarzem Najwyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej i protonotariuszem apostolskim[1]. 19 marca 1785 roku przyjął święcenia kapłańskie[2]. 11 kwietnia został mianowany tytularnym arcybiskupem Koryntu i 8 maja przyjął sakrę[2]. W sierpniu został mianowany nuncjuszem w Hiszpanii i pełnił ten urząd do grudnia 1794 roku[1]. 21 lutego 1794 roku został kreowany kardynałem prezbiterem i otrzymał kościół tytularny SS. Nereo e Achilleo[2]. W latach 1795–1796 był legatem w Bolonii do momentu, gdy dostała się ona pod okupację francuską[1]. W 1798 został uwięziony i osadzony w Rzymie, jednak dzięki zapłaceniu okupu, został uwolniony i powrócił do Rieti[1]. 3 sierpnia 1807 roku papież podniósł go do godności kardynała biskupa i polecił mu objęcie diecezji Sabiny[2]. W czasie nieobecności kardynała Giuseppego Marii Dorii Pamphili był prokamerlingiem Kościoła Rzymskiego[1]. W 1810 roku został zmuszony do wyjazdu do Paryża, gdzie zmarł 21 marca 1811 roku[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j Vincenti Mareri, Ippolito Antonio (ang.). The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2018-05-26].
  2. a b c d Ippolito Antonio Vincenti Mareri (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2018-05-26].