Kamerling

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kamerling Świętego Kościoła Rzymskiego
Camerarius Sanctae Romanae Ecclesiae
Heraldyczne oznaki godności kardynała kamerlinga
Heraldyczne oznaki godności kardynała kamerlinga
Stanowisko
Państwo  Watykan
Data utworzenia ok. 1073–1085
Pierwszy kamerling Pierre z Cluny oraz Tyberiusz
Długość kadencji do odwołania lub śmierci bądź do wyboru nowego papieża
Obecny kamerling wakat
Siedziba Pałac Apostolski, 00-120, Watykan

Kamerling, Kamerling Świętego Kościoła Rzymskiego (łac. Camerarius Sanctae Romanae Ecclesiae – Komornik Świętego Kościoła Rzymskiego[1]) w Kościele katolickimkardynał, który kieruje Kamerą Apostolską. Zarządza on sprawami zwyczajnymi Kościoła oraz troszczy się o dobra i prawa doczesne Stolicy Apostolskiej w okresie wakansu, a także przejmuje administrację Watykanu.

Etymologicznie słowo wywodzi się z włoskiego camerlengo, camerlingo – komornik, komorzy, szambelan.

Obowiązki i uprawnienia[edytuj | edytuj kod]

Z chwilą śmierci lub rezygnacji papieża kamerling jako jeden z nielicznych nie traci swoich uprawnień, ale korzysta z nich aż do wyboru nowego papieża, czyli przez cały okres sediswakancji.

Po śmierci papieża (lub rezygnacji) niszczy pierścień Rybaka, a także metalową matrycę, która służyła do opatrywania listów apostolskich ołowianymi pieczęciami[potrzebny przypis]. Wspomagany przez trzech kardynałów asystentów, wybieranych na okres trzech dni w drodze losowania (z grona kardynałów poniżej 80. roku życia przybyłych do Rzymu), zarządza wszystkimi bieżącymi sprawami z uwzględnieniem postanowień podejmowanych w drodze głosowania przez Kolegium Kardynałów, a także watykańskimi finansami i mieniem.

Kardynał ten ma także specjalne uprawnienia. Między innymi notarialnie potwierdza fakt śmierci papieża, opieczętowuje apartament papieski oraz powiadamia kardynała wikariusza Rzymu o śmierci papieża. Od momentu śmierci papieża obejmuje w posiadanie watykański Pałac Apostolski, pałac laterański oraz rezydencję papieży w Castel Gandolfo. Zasięgając opinii kardynałów stojących na czele trzech stopni (kardynałów diakonów, kardynałów prezbiterów oraz kardynałów biskupów), Kolegium Kardynałów ustala wszystkie sprawy związane z pogrzebem, korzystając ze wskazówek, które pozostawił zmarły papież. Nadzoruje przygotowania do konklawe. Podczas konklawe pod jego nadzorem pozostają Domus Sanctae Marthae oraz Kaplica Sykstyńska wraz z przyległymi pomieszczeniami.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Urząd kamerlinga utworzył papież Grzegorz VII w miejsce zniesionego urzędu archidiakona Rzymu. Do XV wieku wielu duchownych piastujących ten urząd nie było kardynałami.

Dwa razy w historii zdarzyło się, że kamerling wybrany został papieżem - byli to Leon XIII (w 1878 r.) i Pius XII (w 1939 r.). Dwaj inni papieże, Honoriusz III i Aleksander IV również pełnili funkcję kamerlinga, ale obaj na wiele lat przed wyborem[potrzebny przypis].

Od 2014 do 2018 kardynałem kamerlingiem był mianowany przez papieża Franciszka Jean-Louis Tauran, który zmarł 5 lipca 2018. Obecnie urząd pozostaje opróżniony.

Lista kamerlingów Świętego Kościoła Rzymskiego od 1099[edytuj | edytuj kod]

Niekardynałowie oznaczeni kursywą. W ciągu pierwszego stulecia istnienia urzędu często sprawowało go dwóch duchownych jednocześnie. Do XIII wieku daty urzędowania ustalone są wyrywkowo, a lista może być niepełna. Od XIV wieku znana jest kompletna lista, zaznaczono też wakaty trwające powyżej jednego roku.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Krzysztof Górski, Papiestwo w Rzymie, Wydawn. Znak, 1990, str. 131
  2. Agostino Paravicini Bagliani, Il testamento del notaio papale Isembardo da Pecorara, w: Palaeographica, diplomatica et archivistica: studi in onore di Giulio Battelli, Ed. di Storia e Letteratura, 1979, s. 227-229.
  3. Przed 1415 sprawował urząd kamerlinga w obediencji najpierw awiniońskich, a potem pizańskich antypapieży okresu wielkiej schizmy zachodniej.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]