Józef Dąbrowski (historyk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy historyka. Zobacz też: inne osoby o tym imieniu.
Józef Dąbrowski
Grabiec
pułkownik KS pułkownik KS
Data i miejsce urodzenia 2 stycznia 1876
Radom
Data i miejsce śmierci 13 marca 1926
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1918–1925
Siły zbrojne Wojsko PolskieP
Jednostki Najwyższy Sąd Wojskowy
Ministerstwo Spraw Wojskowych
Stanowiska sędzia NSW
szef wydziału
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi

Józef Dąbrowski (ur. 2 stycznia 1876 w Radomiu, zm. 13 marca 1926 w Warszawie) – pułkownik Korpusu Sądowego Wojska Polskiego, prawnik, adwokat, literat, publicysta i działacz społeczny, wolnomularz[1], przywódca Ligi Państwowości Polskiej[2].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Był starszym bratem Mariana, żonatego z pisarką Marią Dąbrowską. Odbył studia w Warszawie i Krakowie. Brał udział w życiu publicznym byłego Królestwa Polskiego jako polityk obozu lewicowo-niepodległościowego, prelegent i publicysta.

W latach 1897–1904 był członkiem Polskiej Partii Socjalistycznej, korespondentem warszawskim „Przedświtu”, potem nauczycielem w gimnazjum w Kaliszu.

Od 1919 roku był sędzią wojskowym i organizatorem sądownictwa wojskowego. 26 marca 1921 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu pułkownika Korpusu Sądowego, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich[3]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 17. lokatą w korpusie oficerów sądowych[4].

26 listopada 1925 roku Prezydent RP zwolnił go ze stanowiska sędziego Najwyższego Sądu Wojskowego, a minister spraw wojskowych mianował szefem Wydziału Wyznań Niekatolickich Ministerstwa Spraw Wojskowych[5].

Ogłosił pod pseudonimem „J. Grabiec” szereg prac publicystycznych i historycznych, z których najważniejsze to:

  • Dzieje narodu polskiego (1909),
  • Rok 1863 (1912),
  • Dzieje współczesne (2 t., 1919),
  • Ostatni szlachcic (2 t., 1923),
  • Czerwona Warszawa (1925).

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ludwik Hass, Ambicje rachuby, rzeczywistość. Wolnomularstwo w Europie Środkowo-Wschodniej 1905-1928. Warszawa 1984, s. 231.
  2. Jerzy Z. Pająk, Historia placówki werbunkowej Departamentu Wojskowego Naczelnego Komitetu Narodowego w Radomiu według Stanisława Radonia, w: "Między Wisłą a Pilicą", 2004, t. 5, s. 339.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 2 kwietnia 1921 roku, s. 582.
  4. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 301.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 127 z 27 listopada 1925 roku, s. 687-688.
  6. M.P. z 1925 r. nr 102, poz. 438.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]