Język filipiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pilipino
Obszar Filipiny
Liczba mówiących ok. 25 mln
Klasyfikacja genetyczna Języki austronezyjskie
Pismo łacińskie
Status oficjalny
język urzędowy Filipiny (oficjalnie jako filipino)
Regulowany przez Komisyon sa Wikang Filipino
ISO 639-2 fil
ISO 639-3 fil
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
WiktionaryPl.svg
W Wikisłowniku: Słownik języka filipińskiego
Słownik {{{z języka}}}-polski, polsko- online

Język filipiński, (oficjalna nazwa w latach 1937-87 pilipino, od 1987 roku filipino[3]) – jeden z dwóch języków urzędowych Filipin (drugim jest język angielski), oparty na języku tagalog, z dodatkiem słów pochodzących z innych języków filipińskich. Należy do zachodniej gałęzi rodziny języków malajsko-polinezyjskich. Jest to język macierzysty znaczącej części mieszkańców centralnych rejonów Filipin, używa go jako macierzystego około 25 milionów osób. W roku 1987 dokonano reformy ortografii, dodając litery c, f, j, ñ, q, v, x oraz z, głównie w celu zapisu zapożyczeń z języka hiszpańskiego i angielskiego.

Przypisy

  1. * Majewicz, Alfred F., Języki świata i ich klasyfikacja
  2. Ethnologue report for language code: fil
  3. Pocket Tagalog Disctionary, Tuttle Publishing, 2002

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Wolff, John U, Pilipino Phrasebook. Lonely Planet Publications 1988
  2. Majewicz, Alfred F., Języki świata i ich klasyfikacja, PWN, Warszawa, 1989, ISBN 83-01-08163-5

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]