Język filipiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pilipino
Obszar Filipiny
Liczba mówiących ok. 25 mln
Klasyfikacja genetyczna Języki austronezyjskie
Pismo/alfabet łacińskie
Status oficjalny
język urzędowy Filipiny
Regulowany przez Komisyon sa Wikang Filipino
Kody języka
Kod ISO 639-2 fil
Kod ISO 639-3 fil
IETF fil
Glottolog fili1244
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata



Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.
Słownik {{{z języka}}}-polski, polsko- online

Język filipiński, (oficjalna nazwa w latach 1937–1987 pilipino, od 1987 roku filipino[3]) – jeden z dwóch języków urzędowych Filipin (drugim jest język angielski). Jest to zaadaptowana postać języka tagalog, wzbogacona o słownictwo pochodzące z innych języków filipińskich. Należy do zachodniej gałęzi rodziny języków malajsko-polinezyjskich. Jest to język rodzimy znaczącej części mieszkańców centralnych rejonów Filipin, używa go jako ojczystego około 25 milionów osób. W roku 1987 dokonano reformy ortografii, dodając litery c, f, j, ñ, q, v, x oraz z, głównie w celu zapisu zapożyczeń z języka hiszpańskiego i angielskiego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. * Majewicz, Alfred F., Języki świata i ich klasyfikacja
  2. Ethnologue report for language code: fil
  3. Pocket Tagalog Disctionary, Tuttle Publishing, 2002

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Wolff, John U, Pilipino Phrasebook. Lonely Planet Publications 1988
  2. Majewicz, Alfred F., Języki świata i ich klasyfikacja, PWN, Warszawa, 1989, ​ISBN 83-01-08163-5

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]